Vk* (Brussel), 3 november 2011

Enkele laatste zweetdruppels die op het podium in het rond vliegen, mensen rondom mij die oordopjes en papieren zakdoekjes uit hun oren peuteren, de spots die langzaam terug de zaal verlichten… God is an Astronaut bezocht gisteren Brussel in het kader van een korte minitournee doorheen Europa. Zojuist kwam een abrupt einde aan ‘Fire Flies and Empty Skies' na een verbluffend concert van dit Iers viertal. De band neemt nog uitgebreid afscheid van hun publiek – de eerste rijen worden getrakteerd op een high five, drumstokken en enkele plectrums – en laat ons met zere oren maar een geweldig gevoel achter.

De avond kondigde zich nochtans niet ontzagwekkend aan. Het voorprogramma, Agents in Panama, klonk behoorlijk maar de songs waren zeker niet van wereldniveau. Bovendien stond het geluid slecht afgesteld zodat gitaren en drumpartijen dikwijls in een geluidsbrij verdwenen. Ook het muzikale hoogtepunt van God is an Astronaut – postrock (hoewel ze dat zelf niet graag horen) met een vleugje elektronica – ligt overigens al een tijdje achter ons. ‘All is Violent, All is Bright' van 2005, is een muzikaal orgasme waar je in tien stijlvolle songs doorheen gezogen wordt. Hun overige albums vertonen ook vlagen van genialiteit en hebben zeker sterke songs, maar zijn in hun geheel te wisselvallig om een hele luisterbeurt te blijven boeien.

Met de zachte pianaballad, ‘Remaining Light', komen de bandleden een voor een het podium op. Het nummer vloeit heerlijk over in het relatief rustige maar epische ‘Fragile'. Daarna noteren we een eerste hoogtepunt met ‘The Age of the Fifth Sun' van hun gelijknamige laatste langspeler. De gitaren klinken live een stuk ruiger dan op plaat en krijsen het hele nummer heerlijk door. De dubbele drums op het einde van het nummer – een trucje wat ze wel vaker toepassen maar wat heerlijk efficiënt is – doet je hart in de keel slaan. Het niet talrijk opgekomen publiek – de zaal was maar voor de helft gevuld – reageert dolenthousiast.

Na dit nummer blijft het concert zijn intensiteit behouden. De melodieuze pianoklanken worden afgewisseld met mooie gitaargolven en efficiënte drums. Opvallend is dat uit zowel ‘All is Violent, All is Bright' als uit ‘God is an Astronaut', hun vierde titelloze album, ieder vijf nummers worden geput. ‘Far from Refuge' wordt zeer vreemd volledig links gelaten. Toch krijgen de concertgangers het gevoel naar een best of van de groep te luisteren. Geen enkel moment zakt de show ook maar enigszins in elkaar. Daar zorgen niet alleen de sterke nummers, maar ook het enthousiasme van de groepsleden voor. Met een enorme geestdrift werpt ieder bandlid zich op zijn instrument en bedanken ze het publiek meermaals. Ook de visuals dragen bij tot de God is an Astronaut-sfeer. Beelden met grove korrel die zowel natuurelementen, oude monsterfilms als misdaadtaferelen uitbeelden, passen perfect bij het geluid van de band.

Op het einde van het concert worden we ook nog eens getrakteerd op een heerlijk opbouwend ‘Suicide by Star', een melodieus ‘Forever Lost', een catchy ‘Route 666' en als afsluiter een snoeihard ‘Fire Flies and Empty Skies'. Met dit concert bewees God is an Astronaut dat ze wel degelijk nog altijd relevant zijn.

‘The Age of the Fifth Sun' van God is an Astronaut is uit bij Revive Records.