Regie en scenario: Julio Medem
Met: Paz Vega, Tristan Ulloa, Najwa Nimri, Daniel Freire, Elena Anaya e.a.
123 min. / E / 16 jaar

"Pa, is seks iets smerigs?," vroeg het nieuwsgierige jongetje van elf aan zijn vader. En zijn vader, pijp in de hand, antwoordde: "Alleen als je het goed doet, jongen."

Begin jaren negentig had iedereen de mond vol over geweld in de film – tot op welk punt was het toelaatbaar, wanneer werd het verantwoord door de inhoud en wanneer was het simpelweg exploitatie? Die discussie is nu enigszins gaan liggen, naarmate vooral de Europese cinema zijn zinnen is gaan zetten op seks – veel seks, explictiete seks, en vaak ook zinloze seks. De Amerikanen hobbelen nog een beetje achterop, maar kijk eens naar de meeste Franse, Scandinavische en Spaanse producties van de laatste jaren, en je merkt dat er hoe langer hoe minder gekeken wordt op een kloppende erectie en een pulserende vulva meer of minder.

Waar de meeste van deze films seks voorstellen als een mistroostige onderneming, een afstraffing voor een zondig lichaam die wordt ondernomen in duistere hoekjes en met slechte bedoelingen, is het althans verfrissend om te zien hoe in de Spaanse film 'Lucia Y El Sexo' nog eens plezier, lust en genot worden gekoppeld aan De Daad, Het Beest Met Twee Ruggen, De Horizontale Mambo. Regisseur Julio Medem maakte een romantisch/erotisch drama, dat qua seksgehalte zich kan meten met elke softcore pornofilm, en hij deed dat met zichtbaar plezier.

Het is moeilijk om u te vertellen waar het precies over gaat; Medem schreef eerst een versie van het scenario, baseerde daar vervolgens een roman op, en puurde het uiteindelijke filmscenario vervolgens uit die roman. Het gevolg is dat 'Lucia Y El Sexo' vaak moeilijk te volgen is, met bokkesprongen tussen heden en verleden, fictie en realiteit.

Het begint in ieder geval met een one night stand tussen schrijver Lorenzo en Elena, een hem volslagen onbekende vrouw. Een tijdje later wordt Lorenzo, eens thuis van vakantie, aangesproken door Lucia, een onvoorwaardelijke fan van zijn werk. Lorenzo en Lucia belanden bij elkaar in bed, waar ze zowat alles doen dat biologisch mogelijk is met de menselijke anatomie. Elena, ondertussen, bevalt van een dochtertje. Zes jaar later komt Lorenzo via een vriend te weten dat zijn vluchtige wip van toen nu de moeder is van zijn kind en hij besluit, zonder zijn identiteit te onthullen, zijn dochter op te zoeken. Dat leidt niet alleen tot een confrontatie met zijn kind, maar ook tot een treffen met Belén, haar babysit.

Hier wordt de film ingewikkeld. Ik wil er niet teveel van verraden, maar het tweede uur wordt gedomineerd door plotwendingen die steeds absurder gaan lijken. We krijgen vrouwen die frenetiek liggen te masturberen terwijl ze kijken naar de pornofilm waarin hun eigen moeder de hoofdrol speelt. Twee belangrijke personages ontmoeten elkaar een aantal jaren later, schijnbaar geheel toevallig. Dezelfde acteur speelt twee personages, en daar zal vast wel een bedoeling voor zijn, maar ik mag doodvallen als ik weet wat die is. Iemand schrijft live over het internet een boek, schijnbaar terwijl hij in coma ligt in een ziekenhuis. Het is zelfs mogelijk dat het overgrote gedeelte van de film zich afspeelt binnen de nieuwe roman van Lorenzo. Op het einde weten we alleen maar zeker dat we niets zeker weten.

In de tweede helft van 'Lucia Y El Sexo' mikt Medem duidelijk op een David Lynch-achtig effect van droom en realiteit, waarin de beide door elkaar lopen en eigenlijk niet eens zoveel van elkaar verschillen. Zoals één van de personages op een bepaald moment zegt: ‘dit is een verhaal dat over de randen stroomt en in een gat verdwijnt, terug naar het midden.’ Net zo is het einde helemaal geen einde, maar enkel een nieuw begin, of – misschien, ik weet het niet – gewoon een terugkeer naar de werkelijkheid na een lange pauze in een fictief landschap.

Doorgaans hou ik wel van dat soort van puzzelfilms, films die vragen om opgelost te worden tijdens meerdere visies. Neem bijvoorbeeld het gros van de Lynchfilms of de recente komedie (nou ja) 'Donnie Darko'. Maar dat zijn dan ook films die zich vanaf het begin aandienen voor wat ze zijn, moeilijk te ontcijferen raadsels die een grote inspanning van het publiek eisen. Op dat gebied zijn ze eerlijk, ze maken het publiek geen blaasjes wijs. 'Lucia Y El Sexo' doet dat wél. De film begint als een bizar geconstrueerd, maar uiteindelijk zeer begrijpelijk liefdesverhaaltje, en maakt vervolgens een salto mortale om iets helemaal anders te worden. En dat is moeilijk te pikken.

En dan is er de seks, natuurlijk, die ook behoorlijk in de weg gaat staan. Het is uiteraard makkelijk om het etiket van puritein te plakken op iedereen die bezwaar inbrengt tegen de enorme hoeveelheden seks in de film, maar zo eenvoudig ligt het niet. Langs de ene kant kan ik het waarderen dat seks hier eindelijk nog eens als leuk wordt afgeschilderd in plaats van hels. En je kunt ook niet ontkennen dat Medem tenminste eerlijk en consequent is in de manier waarop hij het in beeld brengt; veel vrouwelijk naakt, maar ook de mannen worden uitgebreid tentoon gesteld, groeiende erecties incluis. Maar langs de andere kant moet je als scenarist en regisseur al verdomd sterk in je schoenen staan om al dat in je film te stoppen, en toch te hopen dat de mensen hem als iets anders zullen beschouwen dan als “die neukfilm”. En zo sterk staat Medem niet in zijn schoenen.

De plot en de personages zijn een mysterie, maar hoe kun je van een publiek verlangen dat ze de moeite gaan nemen dat mysterie op te willen lossen als je ze bombardeert met om de vijf minuten een uitgebreide seksscène, waarvan de meeste langs geen kanten nodig zijn voor het verhaal? Zelfs de fans van de film kunnen er niet naastkijken dat de meeste van die scènes gratuit zijn; alle diepere intenties van de cineast, al zijn diepzinnige bedoelingen, gaan verloren in de wanorde van alweer een neukscène, gevolgd door alweer een flash-back of flash-forward naar een tijd en plaats waarvan we tegen het einde vaak niet meer weten wat de personages er komen doen.

Noem me dan maar een moraalridder als je wil, maar het is met seks in de film nog steeds zoals met geweld: je gebruikt ervan zoveel je wilt, maar als je méér gebruikt dan je nodig hebt om je verhaal en je thema’s duidelijk te maken, dan gebruik je teveel en bezondig je je bijgevolg aan exploitatie. In 'Lucia Y El Sexo' zijn tegen het einde het verhaal en de thema’s alles behalve duidelijk, ondanks de liters lichaamsvocht die werden gespendeerd.

Medem maakt daarbij ook nog de fout om het einde van de film in een afgebleekt kleurenpalet te filmen, vergelijkbaar met de look van 'Three Kings'. Voor die film werkte dat geweldig, maar hier probeert Medem een warm, intiem moment uit te lokken, en de kleurloosheid van de omgeving doet niets om dat moment weer te geven.

'Lucia Y El Sexo' is een film die in je hoofd blijft hangen, wees daar maar zeker van. Het jammere is alleen dat het duidelijk de bedoeling van de regisseur was dat het raadsel, de puzzel in je hoofd zou blijven zitten. Wat je in werkelijkheid bij blijft, is het gebeuk, gezweet en gekreun. Julio Medem heeft de meest pretentieuze softcore pornofilm aller tijden gemaakt. Wat ook een prestatie is, veronderstel ik.

http://www.sexandlucia.com/

Door Dennis Van Dessel 17/09/2003 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (13) van anderen of geef uw mening