Regie: Marco Kreuzpaintner
Scenario: Thomas Bahmann, Marco Kreuzpaintner
Met: Robert Stadlober, Kostja Ullmann, Alicja Bachleda-Kurus, Jürgen Tonkel e.a.
98 min. / D / 2004

Het mag algemeen geweten zijn: de zomer is het seizoen van de liefde. Geen park of er ligt wel het één of ander kleefkoppel op een handdoek naast een frigobox in een vergevorderde fase van het voorspel, geen Antwerpenaar in de Seefhoek of hij scharrelt in Benidorm wel een vakantielief op. Nu, schijnbaar, hebben ze dat in filmland ook begrepen, maar er is nu eenmaal maar weinig inherent dramatisch aan een jongen en een meisje die elkaar graag zien (gelukkige mensen zijn saai, dus als u dit leest met de gordijnen gesloten tegen de zomerzon en een foto van the one that got away tegen de muur: dàt hebt u dan tenminste toch op al die anderen voor: u bent minder voorspelbaar). Bijgevolg heeft het cinemavolkje deze zomer z’n zinnen gezet op de homoliefde, immer een bron van sappige, tragische lot- en plotwendingen. Na de Britse lesbiënnes van verleden week in ‘My Summer of Love’, krijgen we ditmaal de Duitse homo’s van ‘Sommersturm’, een ietwat banale feel good-movie waarin je weet dat een man homo is wanneer hij bij elke gelegenheid z’n t-shirt uittrekt om z’n gespierde torso aan de wereld te tonen en af en toe al eens suggestief aan een banaan lebbert.

Tobi (Robert Stadlober) en Achim (Kostja Ullman) zijn twee vrienden door dik en dun die samen in een roeivereniging zitten. De vroege scènes in de film doen vaagweg denken aan ‘Y Tu Mama Tambien’ in de manier waarop hun relatie wordt voorgesteld: ze praten over meisjes en neuken, zitten speels achter elkaar aan te jagen in gemeenschappelijke douches (representatief staaltje dialoog: “Hé, je hebt een stijve!”) en geven er af en toe gezamenlijk een ruk aan, wanneer de nood het hoogst is. Voor Achim is dit werkelijk niets meer dan puberale pret, maar aan de wulpse blik in Tobi’s ogen zien we meteen dat hij méér verlangt. Wanneer het roeiteam op trainingskamp gaat, ergens aan een idyllisch meer, beginnen de spanningen te stijgen. Een rivaliserende club, genaamd Queerschläger (ik verzin dit niet!), bestaat uitsluitend uit nichten, terwijl een wanhopig verwachte damesploeg uit Berlijn (volgens de geruchten louter opgemaakt uit meisjes met grote borsten) het laat afweten. Tobi wordt praktisch verkracht door een vriendinnetje dat hem, ondanks zijn onverschilligheid tegenover haar, toch nog steeds wil, en ondertussen wordt het steeds serieuzer tussen Achim en zijn eigen meisje. Enfin, Tobi heeft het niet bepaald gemakkelijk om uit de kast te komen.

Ach ja, natuurlijk bedoelt regisseur Marco Kreuzpaintner het allemaal best: ‘Sommersturm’ is namelijk een film met een boodschap, en u raadt nooit wat die is. Niemand? Oké dan, de boodschap is: wees verdraagzaam tegenover elkaar. Aanvaard andere mensen zoals ze zijn. Mooi? Ik dacht het wel. Neerbuigend en clichématig, ja, maar niettemin mooi.

Ik heb er geen flauw idee van wat de geaardheid van Kreuzpaintner is, maar eerlijk gezegd zou het me verbazen indien hij zelf homoseksueel was: heel ‘Sommersturm’ straalt namelijk de verkrampte politieke correctheid uit van een hetero die zonodig op een preekgestoelte wil gaan staan ten behoeve van een minderheidsgroep waar hij zelf niet toe behoort. Neem, om dat duidelijker te maken, eens even de homo-personages uit de film: we krijgen Tobi, de ultieme zelfhatende nicht die in slow motion een meer inspringt nadat hij weinig gewaardeerde avances maakt op Achim, achteraf panisch door de omringende bosjes loopt en met de regelmaat van een klok mistroostig de ondergaande zon instaart. De teamleider van de Queerschlägers is een jonge Arische god met een perfect lichaam die zich specialiseert in het bekeren van hetero’s (“Binnen twee dagen, drie op z’n best, heb ik ‘m plat!”). En dan krijgen we nog een assortiment willekeurige clichés, inclusief de teruggetrokken, stille, gevoelige jongen, de relnicht met de slappe handjes en zelfs een tweeling, Nils en Niels (hallo?), die zowaar simultaan spreken (ik wil echt niet weten hoe het er bij die twee aantoe gaat in de tent ’s nachts). De homoseksualiteit van de personages is in deze film een karaktertrek die ten koste gaat van alle andere. De personages hier zijn niks, maar dan ook niks, behàlve homo’s. ‘Sommersturm’ is geen film waarin homo’s als volwaardige mensen worden voorgesteld die respect verdienen omdat àlle mensen dat nu eenmaal verdienen. Nee, het is een film waarin Kreuzpaintner z’n goede hart wil tonen door te zeggen: “Jà, het zijn homo’s, jà ze zijn een beetje raar en alleen maar bezig met seks, maar laten we hen daar toch maar niet scheef voor bekijken”. Kreuzpaintner vraagt sympathie en respect voor z’n personages ondanks, niet ongeacht hun geaardheid. Een subtiel verschil? Misschien, maar een belangrijk. Zoals het nu is, komt ‘Sommersturm’ over als een behoorlijk bettutelend stukje cinema. (Die mentaliteit zal allicht precies de reden zijn waarom de film volgend jaar gegarandeerd vertoond zal worden voor scholen overal ten lande, maar goed, het zij zo.)

Buiten de wandelende clichés die de homo’s hier zijn, mikt Kreuzpaintner ook op een fikse dosis goedkope humor (één van de jongens wordt ei zo na betrapt bij het masturberen, wil haastig z’n broek dichtdoen en komt met z’n voorhuid tussen de ritssluiting te zitten – lacheuuh!) en bovenal op het éne voor de hand liggende symbool na het andere. Die perfecte timing waarmee de storm losbarst (nét op het moment dat de storm in het emotionele leven van de hoofdfiguren begint, het wil weer lukken). De manier waarop er tijdens het onweer een boom neervalt, pal tussen Tobi en zijn teamgenoten in (hij voelt zich plotseling zo afgescheiden van hen, daar is geen naam voor). De teruggetrokken, stille, gevoelige jongen die de zonnebrand van Tobi teder verzorgt (er is nog liefde en begrip in de wereld, zie je wel). Opnieuw: precies het soort cinema waar ze voor schoolvoorstellingen gek op zijn, aangezien het elke leerkracht Nederlands toestaat om probleemloos uit te leggen hoe symboliek in de film werkt (of zoals hier: niét werkt).

Het is allemaal knap in beeld gebracht en de acteerprestaties zijn beter dan de film eigenlijk verdient, maar ‘Sommersturm’ is uiteindelijk maar weinig meer dan een belerende themafilm voor jongeren. Misschien dat dat tegenwoordig niet meer wordt gedaan, maar toen ik naar school ging, werd er zowat jaarlijks een dag opzij gehouden voor seksuele en sociale opvoeding – zo’n dag waarop medewerkers van het PMS (nu CLB, maar nog altijd even zinloos) kwamen praten over relaties, emoties en seks, alsof zij er zelf zoveel vanaf wisten. Wij leerlingen veinsden interesse en zaten ondereen wat te giechelen, de CLB-ers probeerden hun aangeboren gêne te overwinnen door het woord “penis” uit te spreken zonder te blozen. Wel, het is op zo’n dagen dat dit soort film uit de kast wordt gehaald. En dat is niet positief.

Door Dennis Van Dessel 21/07/2005 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (7) van anderen of geef uw mening