Les Poupées Russes film bespreking Digg* filmbespreking

Les Poupées Russes

Regie en scenario: Cédric Klapisch
Met: Romain Duris, Kelly Reilly, Audrey Tautou, Cécile De France, Kevin Bishop, Lucy Gordon e.a.
125 min. / F-UK / 2005

Vijf jaar nadat de aspirant-auteur Xavier (Romain Duris) op Erasmus ging naar Barcelona in ‘L’Auberge Espagnole’, pikt schrijver-regisseur Cédric Klapisch de draad weer op met ‘Les Poupées Russes’, een sympathiek, warmhartig filmpje over een man die zichzelf liever niet ziet als iemand die andere mensen pijn doet, maar het schijnbaar niet kan helpen. Kortstondige verliefdheden, gebroken harten, oude frustraties en moeilijke vriendschappen vliegen je rond de oren, maar in tegenstelling tot wat u gewend bent, leidt dat ditmaal niét tot vals sentiment of ridicule melodramatische hoogtepunten. Nee, Xavier en z’n vrienden zijn uit heel andere klei vervaardigd – in deze tijd van comic book movies waren we bijna vergeten dat ze nog bestaan, maar hier zijn ze dan toch: echte mensen, met echte mensenwensen en echte mensenstreken.

Aan het begin van de film vinden we Xavier terug terwijl hij naarstig een schrijverscarrière probeert op te bouwen. Voorlopig ontglipt de grote artistieke waardering hem nog, maar hij kan in ieder geval z’n boterham verdienen door autobiografieën van beroemdheden te ghostwriten en door het scenario neer te pennen van de sequel op een debiele romantische film. Zelf heeft hij de grote liefde nog niet gevonden: hij is nog steeds goed bevriend met zijn liefje uit de eerste film, Martine (Audrey Tautou), maar trippelt voor het overige in elk bed dat zich maar aandient. Wanneer hij voor het filmscenario moet samenwerken met de Engelse Wendy (Kelly Reilly), begint hij echter, tot z’n eigen verbazing, échte gevoelens voor haar te koesteren.

De plot verder samenvatten zou een nogal moeilijke opgave zijn, aangezien ‘Les Poupées Russes’ eigenlijk weinig meer is dan een opeenvolging van vrouwen waarmee Xavier in contact komt, inclusief een lesbische vriendin, Isabelle (Cécile De France) en een 24-jarig supermodel (Lucy Gordon) wiens biografie hij in elkaar moet flansen. Waar het eigenlijk om gaat, is die eeuwige vraag: wat moet een mens doen om ooit gelukkig te worden? Heb je geen vriendin, dan wil je er één, heb je er wel één, dan ontdek je ogenblikkelijk honderd dingen die er verkeerd aan haar zijn. En liefde... Tja, liefde is dat je in staat bent om al die honderd dingen onder ogen te zien, zonder dat ze ertoe doen. Quasi onmogelijk dus. Naarmate Xavier de gevaarlijke mentale grens van de dertig nadert, begint hij de balans van z’n leven tot dan toe op te maken en moet hij zich afvragen: is dat dan al? Een verzameling losse flirts en een paar oprechte liefdes die verkeerd afliepen?

Dat klinkt allemaal erg voorspelbaar en banaal en inderdaad, met die thematiek zou je een volstrekt onuitstaanbare draak kunnen maken boordevol clichés. Het is de verdienste van Klapisch dat hij die valkuil weet te vermijden, door nergens over de top te gaan. U kent dat soort scènes wel: Hugh Grant die in de gietende regen een liefdesverklaring afsteekt. Twee geliefden die na de een of andere oorlog elkaar terug in de armen vallen, hij met een fotogenieke baard die moet aangeven dat hij fameus heeft afgezien, zij met duidelijk gemaquilleerde wallen onder haar ogen van de zorgen. Dàt soort scènes. Maar nee hoor. Klapisch maakt zich openlijk vrolijk over juist dat soort van films, door Xavier en Wendy er één te laten schrijven. “Als zij nu tegen hem zegt: ‘Ik hou van je en ik heb altijd van je gehouden’?”, stelt Wendy voor. “Nee,” antwoordt Xavier. “In het echte leven zeggen mensen dat soort dingen niet.” En in ‘Les Poupées Russes’ ook niet. Wat je wél krijgt, zijn subtiele momentjes, zoals een scène waarin Xavier een verkoopster in een kledingwinkel opscharrelt: let op de woorden die hij gebruikt (“Normaal gezien doe ik dit nooit, maar ik ga je m’n telefoonnummer geven”) en de lichaamstaal tussen die twee. Dàt is geloofwaardig, dàt soort dingen gebeurt elke dag.

Klapisch heeft wel een paar problemen met de structuur van z’n film: aangezien de prent de romantische avonturen van Xavier volgt, komen en gaan de nevenpersonages nogal gemakkelijk – Audrey Tautou verdwijnt na ongeveer drie kwartier uit de film, never to be seen again. En ook is het begin nogal chaotisch: Xavier begint op een trein zijn verhaal te schrijven, en deelt ons mee: “Het begon allemaal een maand geleden. Of nee, eigenlijk begon het een jaar geleden. Of nee, het begon vijf jaar geleden.” Mij maakt het allemaal niet uit, maar laat het gewoon beginnen, alsjeblieft, zonder die valse starts.

Romain Duris weet een erg geloofwaardige Xavier neer te zetten, iemand die het gewoon allemaal niet zo goed weet en bijgevolg maar wat aanmoddert in het leven. Het is de verdienste van de acteur dat Xavier erin slaagt om toch onze sympathie vast te houden, terwijl hij willens en wetens z’n vriendinnetjes bedriegt of na één nacht op straat zet. Hij wil hen geen pijn doen, maar... Soms loopt het leven nu eenmaal zo, blijkbaar. In de bijrollen valt vooral Cécile De France op als Isabelle, een dame die met ongelooflijk veel naturel en gevoel voor humor door de film struint.

‘Les Poupées Russes’ is geen belangrijke film en voor de een of andere gewichtige thematiek hoeft u het ook al niet te doen (hoeveel films zijn er over dit onderwerp al niet gemaakt?). Maar het is op z’n minst twee uur plezierig tijdverdrijf waar voor de verandering eens geen ontploffingen aan te pas komen en waar herkenbare personages in rondlopen. Deze film en dàn een goed glas wijn op een terras, samen met iemand die uw hart een slag sneller doet slaan. Santé!

http://www.marsdistribution.com/site/poupeesrusses/