Without A Paddle film bespreking Digg* filmbespreking

Without A Paddle

Regie: Steven Brill
Scenario: Jay Leggett, Mitch Rouse
Met: Dax Shepard, Matthew Lillard, Seth Green, Ethan Suplee, Abraham Benrubi e.a.
98 min. / USA / 2004

Eerst en vooral maar even de titel verklaren: in het Engels heb je een uitdrukking, I’m up shit creek without a paddle, wat zoveel wil zeggen als: “ik zit hier fameus in de fecaliën”. Laat dat nu net de gedachte zijn die door mijn hoofd spookte toen ik me neerzette voor ‘Without A Paddle’, een film waaraan zoveel onfortuinlijke namen verbonden zijn dat je niet anders kunt dan een wanhopige kreet slaken. Regisseur Steven Brill maakte eerder ‘Little Nicky’ en ‘Mr Deeds’, twee – ahum – komedies met Adam Sandler, hoofdrolspeler Matthew Lillard werd vooral bekend als Shaggy in de onzalige ‘Scooby-Doo’-films en Seth Green was op z’n best sporadisch grappig als Scott in de ‘Austin Powers’-reeks. Met dat soort films moet je dus oppassen: voor je ’t weet duikt Cuba Gooding Jr nog op ook. Maar, hoewel ik absoluut niet het risico wil lopen verantwoordelijk te zijn voor enig enthousiasme voor dit stukje pellicule, moet ik toch toegeven dat het al bij al nogal meeval. Wanneer je onuitstaanbare, onversneden crap verwacht en je krijgt crap met hier en daar een paar lichtpuntjes, dan heb je eigenlijk al geen recht tot klagen meer.

De plot draait rond vier jeugdvrienden: Billy (Anthony Starr), Tom (Dax Shepard), Jerry (Matthew Lillard) en Dan (Seth Green), die tijdens de jaren tachtig samen Indiana Jones en Star Wars naspelen, en plannen maken om ooit de bossen van Oregon in te trekken, op zoek naar de schat van een verdwenen avonturier. Van die schattenjacht komt natuurlijk nooit iets in huis, en na de middelbare school gaan de vrienden elk hun eigen weg. Wanneer Billy onverwacht sterft bij een ongeluk, komen de drie anderen voor het eerst in jaren weer samen en bij wijze van eerbetoon aan Billy, besluiten ze om een bootje te huren, een enorme voorraad bier in te slaan en alsnog op zoek te gaan naar de schat. Onderweg zullen ze natuurlijk af te rekenen krijgen met uitzonderlijk agressieve hillbilleys, een beer, een onsympathieke sheriff en zelfs enkele schaars geklede bosnymfen.

Dat klinkt als de set-up voor een zoveelste wansmakelijke komedie à la ‘Road Trip’, maar het meest positieve feit dat ik heb kunnen vaststellen aan ‘Without A Paddle’, is dat de film het grotendeels stelt zónder dat soort van gortige humor. Er is eigenlijk maar één scène die er echt óver is (onze vrienden bekogelen de hillbilleys vanuit een boom met zakjes stront), maar voor het overige blijft het allemaal relatief smaakvol. Niet dat dit nu meteen een subtiel stukje cinema is, maar vergelijk het met ‘Van Wilder’ en ‘Harold & Kumar Go To White Castle’ en je merkt toch een duidelijk verschil.

‘Without A Paddle’ mikt op iets anders – Steven Brill wil hier blijkbaar in de voetsporen treden van ‘City Slickers’, een geinige komedie uit ’91 met Billy Christal. Die film ging over een drietal burgermannetjes die met een midlife crisis te kampen hadden en dan maar op tocht gingen door het niet al te wilde westen om zichzelf te vinden. Hier probeert Brill iets gelijkaardigs te doen. Tom, Jerry en Dan kijken tegen dat vreselijke getal 30 aan en realiseren zich dat hun jeugd voorbij is. Wanneer Jerry voorstelt om de riviertocht naar de schat te ondernemen, zegt hij: ‘Dit is misschien onze laatste kans om nog eens iets kinderachtigs te doen.’ Tegen het einde van de trip zullen ze uiteraard – en trek hier gerust een plechtstatig gezicht bij – volwassen zijn geworden.

Uiteindelijk is die thematiek natuurlijk zeer banaal en voorspelbaar – we krijgen bijzonder nadrukkelijke scènes in ons gezicht geduwd waaruit duidelijk moet worden wat de regisseur ons hier eigenlijk wil verkopen. Zegt Jerry: ‘Het gaat niet om geld. De échte schat is wat het betekent om in leven te zijn!’ Uh-huh. Zet die uitspraak op een kalender van Anne Geddes, en snel een beetje! Maar hoe afgezaagd en prekerig De Moraal ook mag zijn, het ís tenminste een film mét Een Moraal, met een soort van bestaansreden buiten een zoveelste collectie grappen rond scheten, neuken, rukken, kotsen, tieten, kloten of schaamhaar. Jamaar, hoor ik u al zeggen, ‘The Pacifier’ was toch óók een film met een zelfverklaard “boodschapje”, wat maakte die prent dan zoveel erger dan deze? De Moraal van ‘Without A Paddle’ is dat vriendschap belangrijker is dan geld en dat je op een bepaald punt je jeugd vaarwel moet zeggen en volwassen worden. De Moraal van ‘The Pacifier’ was dat je met een stukje typisch Amerikaanse, militaire discipline je kinderen wel in het gareel krijgt. Kiest u maar wat u het meest aantrekkelijke vindt.

De grappen zijn nogal ongelijk verdeeld – hier en daar zit wel een leuke one-liner, zoals één van de hillbilleys die de drie vrienden ‘Do You Really Want To Hurt Me’ hoort zingen en reageert: ‘The hills have gone gay!’ Maar voor elke geslaagde mop zitten er wel tien tussen die niét werken en dan blijft daar natuurlijk nog de beruchte strontzakjes-scène, die onvergeeflijk is.

‘Without A Paddle’ is geen onherroepelijk rotslechte film, hij is alleen zo banaal, zo doordeweeks dat het moeilijk wordt om er eender wàt bij te voelen. De thematiek is voor de hand liggend en afgezaagd, maar er is er één. De grappen raken maar af en toe hun doel, maar ze centreren tenminste niet allemaal rond die lichaamsfuncties die zich doorgaans afspelen achter de deuren van een toilet of badkamer. De film is niet goed, maar ook lang niet de catastrofe die hij had kunnen zijn.

http://www.withoutapaddlemovie.com/home.php