Regie: Anders Rønnow-Klarlund
Scenario: Naja Marie Aidt, Anders Rønnow-Klarlund
Met: James McAvoy, Catherine McCormack, Julian Glover, Sir Derek Jacobi, Ian Hart, Claire Skinner, David Harewood, Samantha Bond, Michael Culkin, Alexandra Knapp, e.a.
91 min. / Denemarken / 2004

Dezer dagen associëren we animatiefilms vooral met de computergeanimeerde producties van grote studios zoals Fox, Pixar en Dreamworks, die onze bioscopen voorzien van films met voldoende visuele flair om je tien vingers bij af te likken, zoals ‘Shrek’, ‘Ice Age’, ‘Monsters Inc.’, 'Finding Nemo’ en ga zo nog maar een tijdje verder. De laatste weken echter, lijkt het alsof de filmindustrie in één klap terug wil keren naar eenvoudiger tijden – na ‘Team America’ is ‘Strings’ de tweede film in evenveel weken die gebruik maakt van echte settings en poppen. Alles speelt zich af in een wereld bevolkt door houten marionetten, die even fantasierijk en betoverend is als eender wat dat uit een computer kan worden gehaald.

Het epische en bombastische verhaal van ‘Strings’ gaat over haat en liefde, over koninkrijken en veldslagen, keizers en schurken, intriges en legendes, en kon kortom geschreven zijn door Shakespeare himself. Hal Tara, de zoon van de overleden keizer van Hebalon, trekt naar het rijk Zerith om zijn vader te wreken. Nezo, de verradelijke broer van zijn vader, heeft Hal er namelijk van overtuigd dat de Zeriths zijn vader vermoord hebben, maar niets is minder waar. Zijn vader heeft zichzelf van het leven beroofd, nadat hij er niet in geslaagd was vrede te brengen tussen de twee rijken. Hij ziet in zijn zoon Hal wél de kracht en de wil om deze vrede te kunnen bereiken en handhaven, en maakt hem keizer door zichzelf uit te schakelen. Maar de onwetende Hal is reeds onderweg naar Zerith, met heel andere bedoelingen dan vrede te sluiten. Zijn queeste zal hem leiden naar de waarheid, en naar de ware liefde.

De wereld waarin ‘Strings’ zich afspeelt is de ultieme metafoor voor de wereld waarin wij leven - een wereld waarin ons lot bestaat uit geboren worden en doodgaan. De personages in de film leven dankzij de draden – strings - die hen met de hemel verbinden. Hun fundamentele levensdraad vertrekt vanuit hun hoofd - het is het hart van elkeen, en beschikt uiteindelijk over leven en dood. De film toont ons letterlijk hoe het leven soms aan een zijden draadje kan hangen, en hoe snel zo’n draadje kan knappen. De personages aanvaarden dat ze marionetten zijn wiens leven afhangt van een aantal draden, net zoals ook wij niet anders kunnen dan aanvaarden dat ons leven zich afspeelt in de wereld waarin wij terecht zijn gekomen. Alle draden zijn verbonden met elkaar, dus ook alle personages. Ook hier zien we de vergelijking met onze wereld; niemand zit in een ivoren toren, iedereen maakt deel uit van een omgeving en een cultuur, en laat zich onbewust leiden door wat anderen denken en voelen. Als je haat of liefhebt, trek je daarmee aan iemand anders zijn touwtjes, en omgekeerd. De film laat ons gewaarworden wat dit betekent.

De Deense regisseur Anders Rønnow-Klarlund heeft er vier jaar over gedaan om deze film tot stand te brengen. Samen met tweeëntwintig marionettenspelers en meer dan tien kilometer draad heeft hij het leven geschonken aan zo’n honderdvijftien houten poppen. Elk personage werd bediend door drie tot vijf poppenspelers. Het resultaat is een mooie film over een wereld die lijkt op de onze, maar toch een volledig eigen bestaan kent. ‘Strings’ is zowel letterlijk als figuurlijk een donkere film, nog iets wat hem onderscheidt van de al eerder genoemde animatiefilms van de grote studios. Een pluspunt van de computergeanimeerde animatiefilm is dat je je op een hele natuurlijke manier met de personages kan identificeren, ondanks het feit dat ze vaak monsters, dieren of andere niet-menselijke wezens zijn. Het geheim ligt hem in de ontzettend goede imitatie van universele gelaatsuitdrukkingen. De personages komen zo echt over omdat hun gevoelens perfect worden vertaald in een blik, een houding, gelaatstrekken en expressies. Alsof ze echt tot leven komen op het witte doek. En dat is iets wat deze poppenfilm mist. De personages in ‘Strings’ praten zonder hun mond te openen, ze bewegen houterig – wat je een houten marionet niet kwalijk kan nemen natuurlijk - ze kunnen knipperen met hun ogen, maar niet meer dan dat. De gevoelsexpressie bij de personages wordt hierdoor geminimaliseerd, waardoor je je bewust blijft van het feit dat het anorganische materie is waarnaar je zit te kijken. De stemmen en de begeleidende muziek worden hierdoor des te belangrijker om de poppen wat extra emotionele draagkracht te geven.

Toch blijft dit een klein detail als we het geheel van de film bekijken, want ‘Strings’ is zowel inhoudelijk als vormelijk een oprecht mooie film die je anderhalf uur lang meevoert naar een onbekende wereld die doet denken aan een sprookje, een droomwereld, een sage, en uiteindelijk ook aan de wereld waarin we zelf leven.

http://www.stringsthemovie.com/

Door Ulrike Biets 06/04/2005 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (1) van anderen of geef uw mening