Suspect Zero film bespreking Digg* filmbespreking

Suspect Zero

Regie: E. Elias Merhige
Scenario: Zak Penn, Billy Ray
Met: Aaron Eckhart, Ben Kingsley, Carrie-Anne Moss, Harry Lennix e.a.
99 min. / USA / 2004

Voor wie ze ondertussen nog niet kotsbeu is geworden, bedenkt Hollywood ons deze week nog eens met een film over een seriemoordenaar. Zo nu en dan kan er in dit genre wel eens een prachtprestatie opgetekend worden, genre ‘Seven’, maar door de bank genomen bieden dit soort thrillers nog maar zelden iets dat we niet al eerder hebben gezien. Wil je dan een publiek nog boeien met deze premisse, dan moet je de trukendoos al wijd opentrekken, of over een verbazingwekkend goed scenario beschikken. ‘Suspect Zero’ lijkt het aanvankelijk niet zo slecht getroffen te hebben wat het script betreft, maar lost toch niet de verwachtingen in. Blijft daar de vraag: waarom?

Het zit Thomas Mackelway (Aaron Eckhart) niet echt mee. Na de nogal onorthodoxe aanhouding van seriemoordenaar Raymond Starkey, waarbij diens rechten geschonden worden, wordt onze overijverige inspecteur verbannen naar een kantoortje in het afgelegen Albuquerque. Al op zijn eerste dag daar krijgt hij een moordzaak in de schoot geworpen - een handelsreiziger werd vermoord, zijn oogleden werden weggesneden. Het onderzoek naar deze moord leidt de ontdekking van een tweede lijk, eveneens met verwijderde oogleden. De naam Benjamin O’Ryan (Ben Kingsley) duikt op - een man die beweert ook lid van de FBI te zijn geweest. Hij stuurt Mackelway allerlei informatie over de gevonden lijken en daagt hem uit om meer te weten te komen. O’Ryan begrijpt algauw dat Mackelway hem iets duidelijk wil maken, dat hij hem er persoonlijk in wil betrekken. Wanneer dan ook nog eens het lijk van Starkey opduikt, rijst al snel de vraag of het wel een goede zaak is dat O’Ryan gevat wordt.

Om de kritieken op het getoonde werk van de inspecteurs meteen de kop in te drukken, hebben de producers beroep gedaan op de diensten van een oud FBI agent, die ervoor moest zorgen dat alles zo authentiek mogelijk op het scherm kwam. Na het bekijken van deze prent lijkt mij dat deze mens de makkelijkste job van zijn leven heeft gehad, want zoveel echt speurwerk komt er niet in voor en niemand handelt op een fundamenteel verschillende manier dan in duizenden eerder vertoonde politiethrillers.

Regisseur E. Elias Merhige kiest ervoor om al snel de ware toedracht van het verhaal uit de doeken te doen. Als kijker weet je sneller dan de personages hoe de vork aan de steel zit, en wil je dàn de aandacht van je publiek blijven behouden, dan moet je met zeer straffe dingen tevoorschijn komen. Van in het begin is het duidelijk dat voor Merhige het beeld op het verhaal primeert, iets wat al opviel in ‘Shadow of the Vampire.’ Net als ‘Vampire’ is ‘Zero’ magistraal in beeld gebracht – de regisseur maakt gebruik van de prachtige desolate Mexicaanse landschappen om uitgerekend de gruwelijke daden van een seriemoordenaar in beeld te zetten en levert daarmee een visueel pareltje af. Het minste wat je van ‘Zero’ kunt zeggen is dat hij je qua stijl nooit in de steek laat - nergens is er een shot dat niet in de film lijkt thuis te horen, nergens lijkt de stijl geforceerd. Merhige hoedt zich voor protserige camerazwierderij, zodat je nooit het gevoel hebt te zitten kijken naar de kunstjes van een regisseur. Wat dus vast staat is dat Merhige de kennis en de kunde heeft om een shot in scène te zetten, maar, al na de eerste, zorgvuldig in elkaar gezette sequentie van beelden, is duidelijk dat hij niet veel méér te bieden heeft.

Alhoewel het basisidee achter de hele film een zekere charme heeft, zelfs getuigt van enige inventiviteit, is het niet voldoende uitgewerkt. Of misschien wel voldoende, maar wordt ze gewoonweg slecht gebracht. Een belangrijke subplot komt slechts op het einde aan het licht, en wordt er in een sneltreinvaart door gejaagd. Dat is zeker jammer omdat net deze plot voor een betere film had kunnen zorgen. Door dit gegeven, dat ik verder niet uit de doeken ga doen (u zult ‘m wel herkennen), had de focus verlegd kunnen worden van de moorden naar de psyche van de personages. Er had zich een band kunnen ontwikkelen, er zou wat diepgang in gezeten hebben. Dan had je het verhaal ook kunnen laten vertellen via de personages, via de persoonlijkheid die de acteurs aan hen geven, in plaats van te moeten vertrouwen op de man achter de camera.

Dat is meteen ook de reden waarom er zo weinig te vertellen valt over de prestaties van de acteurs. Kingsley kan acteren, daar hoeft niemand van overtuigd te worden (laten we de prestatie in ‘Thunderbirds’ maar omschrijven als de uitzondering die de regel bevestigt). Het is dan ook jammer dat zijn personage niet de dragende rol kreeg toegeschreven - nu is zijn taak schijnbaar enkel een fysiek indrukwekkend figuur te slaan, terwijl er zoveel meer had ingezeten. Aaron Eckhart van zijn kant voldoet ruimschoots, zeker vergeleken met het optreden van Carrie-Anne Moss. Ook hier duikt weer hetzelfde probleem op: de nevenplot waarin haar personage moet opduiken, wordt wel aangehaald, maar nooit verder uitgewerkt. Probeer dan maar eens een blijvende indruk na te laten.

‘Suspect Zero’ kan je omschrijven met twee woorden: net niet. Er zat voldoende potentieel in om hiervan één van de betere thrillers van de laatste jaren te maken, maar de plot en de personages willen maar niet tot leven komen. En dat is in grote mate te wijten aan één man, die een mooi beeld verkiest boven uitgewerkte karakters. Jammer.