Schultze Gets the Blues film bespreking Digg* filmbespreking
home muziek besprekingen film besprekingen concert besprekingen evenementen sites forum nieuws zoeken
Schultze Gets the Blues

1.5

Regie en scenario: Michael Schorr
Met: Horst Krause, Harald Warmbrunn, Karl Fred Müller, Ursula Schucht e.a.
114 min. / D / 2003


Zo nu en dan verlaat je de zaal en weet je niet wat je gezien hebt, laat staan wat er de bedoeling van was. Meteen daarna begin je dan te twijfelen - was hij nu goed, of was hij nu slecht? Zou beide kunnen? Kan een film terzelfdertijd oersaai en verbazingwekkend fascinerend zijn? Blijkbaar wel, want nog steeds bekruipt me een dubbel gevoel - bereid je dus voor, dit is een buitenbeentje.

Toen de VRT naar aanleiding van 50 jaar tv zijn oude programma’s nog eens uitzond, klonken er her en der stemmen dat vroeger alles trager ging. Je kan natuurlijk ook stellen dat men vroeger de tijd nam om iets uit te beelden. Neem nu bijvoorbeeld de openingsscène van ‘Wij, Heren van Zichem’: we zien Pastoor Munte in de verte naar ons toekomen. Meer gebeurt er dus niet in de eerste 2 minuten, we zien enkel maar een personage steeds dichterbij komen. Wie daar niet tegen kon, laat beter ‘Schultze Gets the Blues’ aan zich voorbijgaan - die hele film is namelijk doorspekt van dat soort momenten, sterker nog, hij begint met ééntje.

We openen met het beeld van één van de wieken van een moderne windmolen. Dan verbreedt het beeld zich en zien we hem in z’n volle glorie staan. Vervolgens horen we enkele fietsers aankomen, die ook verschijnen aan de rechterzijde van het beeld. Daarna blijft het beeld zo totdat ze aan de linkerzijde zijn verdwenen. Niet iets wat je heden ten dage gewend bent, maar zo ben je ook meteen gewaarschuwd: deze prent vergt een verregaande inspanning van de kijker.

De drie berijders van de fietsen zijn: Schultze, Jürgen en Manfred, allen werkers in de plaatselijke mijn. Ze rijden samen naar het werk, werken op dezelfde plaats in de mijn, rijden weer naar huis, gaan samen vissen, kortom, ze doen alles samen. Op een dag echter komt er een einde aan hun vertrouwde leventje wanneer ze op pensioen worden gestuurd. Voor Schultze betekent dit concreet dat hij niet meer naar het werk moet alvorens op café te gaan, en dat hij zich weer kan toeleggen op het accordeon spelen. Door het overschot aan tijd begint hij ook wat te experimenteren - voor je ‘t weet, speelt hij heel wat anders dan zijn oude vertrouwde hoempapa-muziek. Geïnspireerd door een deuntje dat hij tijdens een slapeloze nacht hoorde, brengt hij wat meer tempo in zijn spel. Onnodig te zeggen dat de collega’s van de muziekvereniging er niet mee opgezet zijn.

Schultze laat het echter niet aan zijn hart komen en begint te sparen om de bron van zijn nieuwe geluid op te zoeken: Amerika. Aanvankelijk worden zijn plannen gedwarsboomd door een prijsstijging, maar dan steekt zijn muziekclub een handje toe: hij is uitverkoren om naar de Amerikaans zusterstad te vertrekken, om aldaar (het zijn Duitsers of het zijn het niet) het ‘Wurstfest’ op te luisteren.

En vanaf dat ogenblik raak je maar al te makkelijk de draad kwijt. Het eerste uur presenteert zich als een sociaal drama, met hier en daar de nodige kwinkslag, maar aangekomen in Amerika verschuift de stijl naar iets dat eerder documentarisch lijkt, zelfs een beetje zoals je dat gewend bent van ‘In de Gloria’. Schultze trekt erop uit, op zoek naar iets - maar naar wat? We weten dat hij allerhande plaatselijke figuren ontmoet, dat hij ergens een bootje vindt en daarmee de krabrijke wateren verkent, maar wat zijn doel is, daar hebben we het raden naar. Het verhaal is samen met Schultze vertrokken, en geen van beiden kijken daarna nog terug.

Het minste wat je van Horst Krause kan zeggen is dat hij een immens sympathieke Schultze neerzet. Zijn personage is een altijd beleefd persoon, die steevast de hoed afneemt bij een ontmoeting, en die respect heeft voor alles en iedereen. Het is Krause die je de hele tijd mee op sleeptouw neemt en ervoor zorgt dat je toch een klein beetje wilt weten waar dit alles naar toe gaat. Het is dan ook jammer dat blijkbaar niemand het antwoord op die vraag heeft, zelfs regisseur en schrijver Michael Schorr niet. We weten en merken dat Schultze de blues krijgt - door het trage tempo voelt het zelfs aan of je zelf ook slachtoffer wordt van dat virus, maar daar houdt het dan ook mee op. Het verhaal bloedt stilletjes dood, het wordt zelfs zo erg dat er van een verhaal helemaal geen sprake meer is en dat je nog enkel zit te wachten op een einde.

‘Schultze Gets the Blues’ is een verdraaid ongewone prent. Ten eerste omdat hij bij momenten het meest vervelende is dat je ogen ooit al aanschouwd hebben, ten tweede omdat het tegelijk zo intens fascinerend is. Deze combinatie, aangevuld met een snuifje droge humor, zorgt dat de film niet helemaal een maat voor niets is, maar echt geslaagde cinema kun je dit bezwaarlijk noemen. Aan de éne zijde ben je blij dat je er vanaf bent, en aan de andere kant ben je blij het gezien te hebben.

http://www.schultzegetstheblues.de/

Klik hier om deze DVD nu te bestellen!








Door Jeroen Ruymen 13/11/2004 - categorie : movie - Afdrukken

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (2) van anderen of geef uw mening

Blader in ons volledig archief
Film van de week

Live vanop Docville: Extreme Love en Surviving Progress
Onze man is momenteel niet uit Leuven weg te branden: hij was één van de weinige niet-BV's die zich konden binnenwurmen in de masterclass van Louis Theroux, en tussendoor zag hij films. Films zoals 'Extreme Love', een pakkende documentaire van diezelfde quasi-verlegen Brit, en 'Surviving Progress', over de zware tol van de economie.
Featured
K-19: The Widowmaker
Kopje onder
Jeepers Creepers
Aangename verrassing
Gent Special - dagelijkse updates!
Recensies à volonté!
Minority Report
Futuristische noir
Dog Soldiers
Aanbevolen door topfokkers!
© Copyright Digg*    Contact*    Redactie*    About Digg*    Privacy*    Adverteren*    Webdesign* by T-Kila & Lemon8...
eXTReMe Tracker
cached on 22.08.2014 19:42:50  Page generated in 0.0914 seconds.