Angel Heart film bespreking Digg* filmbespreking
home muziek besprekingen film besprekingen concert besprekingen evenementen sites forum nieuws zoeken
Angel Heart

3.0

Regie: Alan Parker
Scenario: William Hjortsberg (boek) en Alan Parker
Met: Mickey Rourke, Robert De Niro, Lisa Bonet, Charlotte Rampling, Stocker Fontelieu, …
113 min / VS / 1987


Als je één ding zeker kunt zeggen over de film noir, dan wel dat het een genre is waarin elke cineast zijn cinematografische lusten kan botvieren. Het is namelijk hét genre bij uitstek waarin een regisseur alle grondbeginselen die hij in de filmschool aanleerde, zonder schroom in de praktijk kan brengen:spelen met lichtinval en voice-overs, het minutieus afstemmen van de soundtrack op de beelden en door een geduldig uitgekozen cinematografie en mise-en-scène de juiste sfeer – die in elke film noir minstens mysterieus en dreigend is – overbrengen.

Spijtig genoeg lijkt de noir een discipline die vooral in het verleden hoge toppen scheerde. Films als ‘White Heat’, ‘Night of the Hunter’, ‘Touch of Evil’ en The Third Man lijken dan ook te stammen uit een tijd dat het nog niet verboden was om de kijker lichtjes geterroriseerd naar de uitgang van de bioscoop te drijven.

Regisseurs die zich de laatste decennia aan het genre probeerden te vergrijpen, kwamen dan ook vaak van een kale reis thuis. Denken we maar aan Peter Medaks ‘Romeo Is Bleeding’, een film die zo pretentieus was en zich tegelijkertijd zo ernstig nam, dat het niet meer leuk was. De bijna altijd sublieme Martin Scorsese was met Cape Fear zowat de enige die een geslaagde poging ondernam om de grandeur uit vroeger tijden nieuw leven in te blazen, maar brak tegelijkertijd met iets te veel genreconventies - Cape Fear baadde onder andere in een palet van felle kleuren – om aanspraak te maken op het noir-prefix.

De enige die er de laatste twintig jaar in slaagde om met iets voor de dag te komen dat wèl aan de ongeschreven regels van het genre beantwoordde, was Alan Parker. Niet geheel verrassend, want de Brit is al sinds jaar en dag dé absolute meester van de hommages. Denken we maar aan Evita, zijn half geslaagde ode aan de klassieke musical. Of het majestueuze ‘Midnight Express’, dat een terugkeer betekende voor het gevangenisdrama.
‘Angel Heart’ is al evenzeer een huldebetoon aan een verloren gewaande discipline in de filmkunst. En hoewel hij deze bovennatuurlijke thriller iets té uitbundig overgoot met een horrorsausje, schurkt de film visueel en narratief heerlijk aan tegen de noir-traditie.

Mickey Rourke speelt Harry Angel, een typische private eye in het Amerika van net na de Tweede Wereldoorlog, die zich vooral bezighoudt met het bespieden van ontrouwe echtgenoten. Waarschijnlijk de enige job waarvoor hij écht in aanmerking komt, want net als zovele anti-helden is Angel een nonchalante, kettingrokende, in een grauwe regenjas gehulde eenzaat, die zich enkel in quasi-grappige oneliners uitdrukt en zich als een vis in het water voelt in zijn bedompte kantoor – mét matglazen deur! Zijn routineuze, niet bijster spannende leventje wordt grondig door elkaar geschud wanneer hij van de blitse zakenman Louis Cyphre (De Niro de opdracht krijgt om te zoeken naar Johnny Favourite, een charmezanger die na de oorlog spoorloos verdween en die nog een openstaande schuld heeft bij Cyphre. Angel aanvaardt de opdracht en raakt bij elke stap die hij dichter bij Johnny Favourite komt , meer verstrikt in een web van intriges en vooral van moord, want elke persoon die hij benadert in zijn zoektocht naar de verdwenen kweler, blijkt op een gruwelijke manier aan zijn eind te komen.

Net zoals bij veel films in het genre, is ook in ‘Angel Heart’ het kaderverhaaltje louter een excuus om visueel fors uit te pakken en de kijker ondertussen in een wurgende omknelling te houden. Elke goede verstaander zal al na een goed halfuur weten op welke afwikkeling de film afstevent, maar wanneer de pay-off zich na een goeie twee uur aandient, ben je als filmliefhebber vooral onder de indruk geraakt door de efficiëntie waarmee Parker zijn flutverhaal visueel én auditief heeft omkaderd.

Parker trekt zijn trukendoos namelijk volledig open: de razendsnelle montage van flashbacks en gruwelbeelden tijdens de (vele) droomsequenties, een excessief gebruik van shots van zwak verlichte traphallen, liften en ventilatieroosters in de gedeelten zonder dialoog, het zorgt allemaal voor een strak tempo, dat nog wordt versterkt door de uitmuntende, dreigende soundtrack van Trevor Jones, die met saxofonist Courtney Pine een waar huzarenstukje neerzette. Hun opzwepende, jazzy partituur – en het veelvuldig aanwenden van oude bluesnummers - is dé drijvende kracht in zowat elke scène.

De settings, het gegeven en de visuele omkadering zijn een ware speeltuin voor Mickey Rourke, die hier met merkbaar enthousiasme zijn laatste goede rol mocht spelen. Parker wist hem subliem te casten als de slonzige Angel, een personage waarvoor Rourke nauwelijks moeite hoefde voor te doen, aangezien hij – tenminste voor hij door meerdere plastische ingrepen steeds meer op Brigitte Bardot begon te lijken – er gewoon uiterst nonchalant en onverzorgd uitziet. Als je hem in ‘Angel Heart’ achteloos tegen een straathoek ziet aanleunen, heftig aan de sigaret lurkend die hij nota bene aan de schoen van een dode heeft ontstoken, dan straalt hij zo’n charisma uit, dat je je begint af en te vragen waarom hij zich voor rest van zijn carrière heeft beziggehouden met duffe soft-erotische prenten en bijrolletjes aan de zijde van onder andere Jean-Claude Van Damme.

De erotische spanning, die gedurende de hele speelduur te snijden is, wordt verpersoonlijkt door Lisa Bonet, die haar carrière in het toentertijd waanzinnig populaire ‘The Cosby Show’ op het spel zette door in deze prent een voodoo-priesteres neer te zetten. Als actrice stelt ze niks voor en we hebben er nà ‘Angel Heart’ dan ook nauwelijks nog van gehoord, maar als moment de gloire kan haar stoeipartij met Rourke – een expliciet in beeld gebrachte, stomende neukscène -wel tellen. Haar personage dient echter gewoon als noodzakelijk ankerpunt om het verhaaltje aan vast te klinken en een zoveelste excuus voor Parker om zijn excessieve filmstijl maximaal uit te buiten. En dat net zij, als actrice uit een zedige Amerikaanse tv-serie, die gewaagde rol voor haar rekening mocht nemen, past natuurlijk volledig bij de controverse waaraan deze film nog voor zijn release onderhevig was. Goeie marketing noemen ze dat. Hetzelfde geldt zo ongeveer voor de casting van Robert De Niro, die als de karikaturale slechterik slechts een klein kwartier het beeldscherm vulde, maar wèl de leukste monoloog voor zijn rekening mocht nemen. Eentje waardoor u misschien helemaal anders tegen iets onnozels als een ei zult aankijken, voor je het breekt en in de pan gooit voor een omelet.

Een klassieker is ‘Angel Heart’ alvast niet. Daarvoor steunt het geheel té veel op genreclichés en bespottelijke tweederangs horror en stellen zowel kaderverhaaltje als finale te zeer teleur. De reden waarom hij in de categorie “heel degelijke films” mag gerangschikt worden, is omdat het gewoon een visueel overdonderende stijloefening is, een film die er louter door zijn beeldvoering, montage en geluidsband in slaagt de meest onverschrokken filmliefhebber een onbehaaglijk gevoel te geven en waarbij alle artistieke pretenties worden ingelost. Een noir-hommage die naam waardig en een film die in de jaren tachtig – die volledig in het teken stonden van de happy endings - vanwege zoveel grauwheid niet geheel onbegrijpelijk naar de slachtbank werd geleid.

Klik hier om deze DVD nu te bestellen!








Door Prof. Joost 23/10/2004 - categorie : movie - Afdrukken

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (1) van anderen of geef uw mening

Blader in ons volledig archief
Film van de week

Live vanop Docville: Extreme Love en Surviving Progress
Onze man is momenteel niet uit Leuven weg te branden: hij was één van de weinige niet-BV's die zich konden binnenwurmen in de masterclass van Louis Theroux, en tussendoor zag hij films. Films zoals 'Extreme Love', een pakkende documentaire van diezelfde quasi-verlegen Brit, en 'Surviving Progress', over de zware tol van de economie.
Featured
Birthday Girl
Popcornfilmpje
The Golden Globes: en de winnaars zijn…
Shock and awe op de uitreiking van de Golden Globes in Hollywood. Niet het verwachte ‘Cold Mountain’, maar 'Return of the King’, het derde en laatste luik van Peter Jacksons ‘Lord of the Rings’-trilogie, ging met de trofee voor Beste Film aan de haal. Zoals gewoonlijk zijn de Golden Globes een goede indicatie van wat we binnen een goede maand mogen verwachten. Op 29 februari vindt namelijk de Oscar-uitreiking plaats.
Klik hieronder voor een volledig overzicht van winnaars en verliezers.
Scooby Doo
Blik met effecten
Blade 2
Blade anders
The Mothman Prophecies
Pellington stelt teleur
© Copyright Digg*    Contact*    Redactie*    About Digg*    Privacy*    Adverteren*    Webdesign* by T-Kila & Lemon8...
eXTReMe Tracker
cached on 01.09.2014 23:03:47  Page generated in 0.0965 seconds.