Regie: Keenen Ivory Wayans
Scenario: Keenen Ivory, Shawn & Marlon Wayans, Andy McElfresh, Michael Anthony Snowden, Xavier Cook
Met: Shawn Wayans, Marlon Wayans, Jaime King, Frankie Faison, Terry Crews e.a.
97 min. / USA / 2004

Als er één ding is dat u moet weten over het verzameld filmjournaille van ons Belgenland, dan is het wel dat dat over het algemeen mensen zijn die zeer graag aan zelfbeklag doen. En aangezien ik mezelf zo snel mogelijk wens te integreren in de geplogenheden van m’n collega’s (het woord “geplogenheden” is overigens dringend aan een herwaardering toe), wil ik voor de gelegenheid best even meekankeren. ‘White Chicks’ is een film geregisseerd door Keenen Ivory Wayans (eerder verantwoordelijk voor de eerste twee ‘Scary Movies’), met Shawn en Marlon Wayans in de hoofdrollen. En er zaten (noblesse oblige) talloze diarreegrappen in. En ik ben daarnaar moeten gaan kijken. Goeie God, dat waren negentig minuten van m’n leven die konden tellen. Onlangs heb ik op tv een reportage gezien over een clown (ik herhaal: een clown!) die in Nederland optrad tijdens begrafenissen om, naar eigen zeggen, “het leed van de familie met een vorm van humor te verlichten.” Dat is zowat het enige concept dat ik ooit heb gehoord dat nóg onleuker, ongepaster en smakelozer klinkt dan wat je in deze prent over je heen krijgt.

Aan het werk dan maar: Shawn en Marlon Wayans spelen (ik gebruik de term zeer losjes, dat merkt u wel) Kevin en Marcus Copeland, twee FBI-agenten die na een mislukte undercover-operatie door hun baas opgezadeld worden met een rotklusje: Brittany en Tiffany Wilson, twee huppeltrutjes uit de high society (waarschijnlijk gebaseerd op het geslacht Hilton), dreigen ontvoerd te worden. Kevin en Marcus moeten hen van de luchthaven oppikken en vervoeren naar de Hamptons, waar de dames een weekend zullen doorbrengen in het gezelschap van diverse collega-huppeltrutten. Onderweg raken ze echter betrokken in een auto-ongeluk, en als gevolg van de minieme snijwondjes op respectievelijk neus en bovenlip, besluiten de zusjes dat ze zich onmogelijk nog in het openbaar kunnen vertonen. Kevin en Marcus vrezen hun job kwijt te zullen raken indien de meisjes niet opdagen in de Hamptons, en dus doen ze maar wat elk lamlendig filmscript van hen zou verlangen: ze halen er een team make-up specialisten bij en verkleden zichzelf als white chicks.

In theorie had je dat uitgangspunt nog kunnen gebruiken om een satire te maken over de hersenloze wereld van glitter-celebrities – wij hebben die hier ook, zo van die hele mooie, hele domme mensen die nooit iets hebben gedaan om bekend te worden maar het om de één of andere reden toch zijn. Gewoonlijk staren ze je met levensloze ogen aan vanop de cover van het soort van week- dan wel maandbladen die ik nog niet met een tang zou willen vastpakken en heb je er alles tesamen geen last van. Maar hey, als een film die onuitstaanbare wezens eens ferm te kakken wil zetten... Go for it, en zet Eva Pauwels en die andere bimbo uit ‘Ciao, Bella’ bovenaan op de lijst, als het even kan.

Maar dat is dan buiten de waard gerekend – dat soort van humor zou immers alléén kunnen werken indien de beide flikken van iets meer intelligentie blijk gaven dan de domme blanke meiden die ze moeten imiteren. En dat is dus niet het geval – blank of zwart, man of vrouw, Wayans & Wayans trekken smoelen, persen irritante stemmetjes uit hun keelholte en vouwen hun ledematen in verscheidene creatieve edoch pijnlijk uitziende hoeken en vormen in een poging u aan het lachen te maken. En wanneer dàt allemaal niet werkt, zijn er nog altijd de schetengrappen als laatste redmiddel. Dit, een satire op domme society babes? Vergeet het. ‘White Chicks’ heeft nog niet voldoende verstand om überhaupt een geslaagde grap op poten te zetten (samen met “geplogenheden” moet ook “überhaupt” gered worden uit de vergetelheid), laat staan om op eender welke manier satirisch te zijn. De dames in kwestie krijsen dat het een aard heeft, flapperen met hun handen als waren ze vissen op het droge en kwetteren zo onophoudelijk dat je zou wensen dat je gewoon het geluid kon afzetten. Maar daar blijft het dan ook wel bij. Dat irritant gedrag wordt nergens echt aangewend om een spitsvondige grap aan op te hangen – het staat gewoon op zichzelf, en bij gebrek aan een komische pay-off, blijft de film dan ook spartelen op dat punt: irritant gedrag. Zeer, zéér irritant gedrag.

Bovendien zien Wayans & Wayans er ook absoluut angstaanjagend uit als ‘White Chicks’ – net twee tot leven gekomen wassen beelden uit Madame Tussauds, die dan nog zo bleek zijn dat je spontaan zou denken dat ze zich enkel voeden op het nog levende bloed van de pas overledenen. Ik ga er voor het gemak van uit dat de make-up artist net een vampierenfilm had afgewerkt voor hij aan ‘White Chicks’ begon, en nog een beetje in de sfeer wou blijven. Waarom iemand deze twee griezelige schepsels ooit zou willen ontvoeren, is mij een raadsel.

Want je zou het bijna vergeten, maar daar pretendeert deze prent dus over te gaan: over een ontvoeringsplan. Dat idee wordt aan het begin van de film geïntroduceerd, om vervolgens meer dan een uur lang simpelweg vergeten te worden om plaats te maken voor de éne sketch na de andere waarin twee mannen worstelen met de blanke vrouw binnenin hen die naar buiten probeert te komen. Die verschillende scènes hebben maar weinig samenhang – de dames gaan winkelen, ze gaan naar een feestje, ze hebben een afspraakje, enzovoort ad infinitum – maar kunnen wel profiteren van één gemeenschappelijke factor waardoor ze toch een geheel vormen: ze zijn namelijk allemaal verstoken van elke vorm van geslaagde humor. Dan, nadat we dat allemaal hebben uitgezeten, wordt de kidnapping-toestand terug tot leven gewekt om heel de boel af te sluiten en om u naar huis te sturen met het idee dat u een film hebt gezien die ergens over ging. Niet dus. Ik ben zelf nooit naar een filmschool geweest, maar aan alle eventuele docenten die dit lezen: gebruik deze film om aan uw studenten duidelijk te maken hoe je elke vorm van structuur totààl naar de kloten kan helpen. Zonder dank.

Kort en goed: ‘White Chicks’ is een misdaad tegen de mensheid. In feite zou de pellicule waarop onding staat, nog het best gediend zijn van een exorcisme. Waar zit Max Von Sydow wanneer je ‘m nodig hebt?

http://www.sonypictures.com/movies/whitechicks/site/

Door Dennis Van Dessel 19/10/2004 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (12) van anderen of geef uw mening