Regie: Agnès Jaoui
Scenario: Jean-Pierre Bacri, Agnès Jaoui
Met: Marilou Berry, Agnès Jaoui, Jean-Pierre Bacri, Laurent Grévill, Virginie Desarnauts e.a.
110 min. / F / 2004

Verbaast het u ook hoeveel succes Jean-Marie Pfaff oogst waar hij ook opduikt? Zou het misschien zijn dat iedereen hoopt in zijn schaduw een graantje mee te pikken, is de adoratie toch niet zo blind en onschuldig als ze lijkt? Geef toe, er zit iets in - als je zelf niet succesvol kan zijn, bestaat er dan iets beter dan je te wentelen in het succes van een ander? Voor iedereen met een ietwat bekende smoel is de schare aanhangers tenslotte een indicatie hoezeer je het wel gemaakt hebt. ‘Comme Une Image’ gaat voor een stuk over dit fenomeen. Mensen die zich wentelen in het aanschijn van een ster, die er jaloers op zijn, maar toch maar alles doen om in de gunst te komen - het parasiteren dus.

‘Comme Une Image’ is het verhaal van Lolita Cassard (Marilou Berry), een meisje van twintig jaar oud. En neen, deze Lolita is niet, zoals velen zich inbeelden, een evenbeeld van de dames in de modemagazines. Ze is ontevreden over haar lichaam, kan de concurrentie niet aan met haar jonge, knappere stiefmoeder, en hunkert naar een beetje aandacht van haar vader. Het is ook het verhaal van die vader, Etienne Cassard (Jean-Pierre Bacri), een man die overloopt van eigenliefde en nauwelijks interesse betoont aan de mensen en de wereld rondom hem. Maar stilaan voelt hij zichzelf ouder worden - hij probeert dit te compenseren met een jongere vrouw, maar het gemis aan echte liefde wordt steeds groter. Het is het verhaal van schrijver Pierre Miller (Laurent Grévill), die gestopt is met geloven - geloven in een winstgevende carrière, in succes, in een toekomst. Totdat hij Cassard ontmoet. Het is het verhaal van zijn vrouw, zanglerares Sylvia Miller (Agnès Jaoui), die wel in haar man gelooft, die hem onvoorwaardelijk blijft steunen. Maar die geen geloof heeft in de talenten van haar leerlinge Lolita Cassard, totdat ze ontdekt wiens dochter zij is.

Verantwoordelijken en bezielers van deze film zijn het koppel Jean-Pierre Bacri en Agnès Jaoui. Dezen leveren steevast wat men noemt “de betere Franse film” af (denk maar aan ‘Le Goût des Autres’), en ook deze vormt weer geen uitzondering op die regel. Dat ze zowat alles zelf doen is ook niet nieuw - ze schreven het scenario, nemen de regie in handen, en spelen ook nog eens de hoofdrollen. Op het scherm vertaalt zich dat in een kleinschalige, intieme sfeer, die ervoor zorgt dat je alle personage op meerdere manieren leert kennen. Lolita bijvoorbeeld leer je eerst kennen als iemand die gebukt gaat onder haar uiterlijk en gebrek aan affectie van haar vader. Later kom je dan weer te weten dat zij anderen niet veel beter behandelt, en elke gelegenheid te baat neemt om te schreeuwen om aandacht. Dit overkomt je met ongeveer alle personages, ieder van hen is op de één of andere manier zowel dader als slachtoffer.

Het is vooral het egoïsme dat hoogtij viert. Let bijvoorbeeld op het hulpje van Etienne. Hij is zowat de persoonlijke assistent, maar zijn taak bestaat er enkel uit de zondebok te zijn, of om Etienne bij alles en iedereen in een goed daglicht te stellen. Wanneer hij bij een schaakspelletje tussen Etienne en Pierre opmerkt dat Etienne aan het verliezen is, wordt hij brutaal op zijn plaats gezet. Hij is immers maar een toeschouwer, hij moet zwijgen, zich vooral niet moeien.

Wat opvalt is dat er geen moraliserende boodschap in verweven zit. Geen enkele van de personages maakt een loutering mee, niemand verandert iets aan zichzelf, men klaagt wel, maar gaat ondertussen verder met datgene dat ze altijd al deden. Verwacht je dus niet aan een finale, aan een ‘pay-off’, heel de film is slechts een momentopname in de levens van degenen die we volgen. We registreren gewoon wat ze meemaken in die periode - lessen trekken uit de gebeurtenissen is niet aan deze mensen besteed, daarvoor zijn ze allemaal te zeer met zichzelf bezig.

Bacri kiest ervoor om simpelweg alle gebeurtenissen te laten zien, en het oordelen over te laten aan de kijker. Ieder van de protagonisten heeft zowel zijn goede als slechte kanten - ieder kampt wel met een probleem, maar ieder kiest ervoor om de hypocrisie in stand te houden. Let maar eens op de reacties aan tafel wanneer Mathieu, de vriend van Lolita, gewoon zijn mening geeft en eens niét Etienne naar de mond praat. Of hoe het eten van konijn een metafoor van zoveel meer kan zijn.

'Comme Une Image' is een film over mensen die op zoek zijn naar zichzelf, wiens leven zelf geen hoge vlucht neemt. Elk van hen kan precies duiden waar het leven van de ander verkeerd loopt, maar hetzelfde doen met dat van henzelf, lukt vooralsnog niet. Dit is een verhaal over mensen, met hun kleine en grote problemen, over hun verwachtingen en teleurstellingen, kortom: over het leven, maar dan niet zoals op een plaatje.

http://www.marsdistribution.com/fiche_film_gen_cfilm=51523.html

Door Jeroen Ruymen 21/09/2004 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.