Regie en scenario: Emile Gaudreault
Met: Luka Kirby, Paul Sorvino, Peter Miller, Mary Walsh, Ginette Reno, Claudia Ferri e.a.
92 min. / CN / Alle leeftijden / 2003

Het teken dat de zomer is begonnen: de sequels (‘Harry Potter’, binnenkort ‘Spider-Man 2’) en rip-offs beginnen binnen te stromen. ‘Mambo Italiano’ probeert op een schaamteloze manier te incasseren op het onverwachte succes van ‘My Big Fat Greek Wedding’ verleden jaar – vervang de Grieken door Italianen et voilà – maar waar die eerdere film nog een onverhoopte dosis charme en oprecht geestige momenten bevatte, moet deze het stellen met operatisch uitgestootte dialogen die vergezeld gaan van voldoende armgewapper om een klein vliegtuig de lucht mee in te helpen. Geen twee films zijn nu eenmaal identiek.

Angelo Barberini (Luke Kirby), woont al dertig jaar onder de verstikkende invloed van zijn dominante familie in de “Petit Italie”-wijk van Montréal. Zijn ouders zijn vanuit Italië naar de VS geëmigreerd en op de één of andere manier in dat “tweede Amerika”, Canada terecht gekomen – ze zijn er zelf nog niet helemaal uit hoe hen dàt precies is overkomen – maar ze leiden hun leven en voeden hun kinderen op zoals ze dat thuis zouden hebben gedaan. De enige manier om het ouderlijk huis te ontvluchten is, zoals men dat dan mooi zegt, dead or wed. Angelo rebelleert en gaat, onder luidkeels protest van zijn ouders, toch alleen wonen. Niet veel later komt hij opnieuw in contact met een jeugdvriend, Nino (Peter Miller), en de vonken vliegen: de twee beginnen een gepassioneerde relatie.

Natuurlijk mogen hun ouders er niets van weten – alleen gaan wonen is een schande voor de familie, homo zijn is een schande voor de hele wereld – en Angelo en Nino blijven dan ook mooi in de kast zitten onder het excuus dat ze enkel flatgenoten zijn. Na een tijdje begint die leugen Angelo echter steeds meer te storen en ondanks Nino’s bezwaren, besluit hij toch om zich te outen.

Er zal ongetwijfeld wel een tijd zijn geweest toen dit soort van materiaal als “gewaagd” werd beschouwd, maar gelukkig is dat onderhand al wel even geleden. De homoseksualiteit van de hoofdpersonages wordt hier dan ook niet zozeer gebruikt als een thema waar iets mee gedaan wordt, maar eerder als een plotmechanisme, iets dat de film op gang trekt. Iets dat de personages, mensen die schijnbaar continu zitten te wachten op de minste gelegenheid om te beginnen schreeuwen en tieren, een onderwerp geeft om over te schreeuwen en tieren. Regisseur/scenarist Emile Gaudreault doet z’n uiterste best om toch maar vooral niemand op de tenen te trappen, door ervoor te zorgen dat geen enkele grap in z’n film ten koste gaat van een homoseksueel. In plaats daarvan gaan àlle grappen ten koste van de Italiaanse gemeenschap en cultuur. Wat uiteraard wél oké is.

‘Mambo Italiano’ is van begin tot eind opgetrokken uit karikaturen: de robuuste vader (Paul Sorvino, die ook al betere dagen gekend heeft), spreekt al zijn teksten uit alsof hij in een kwestie van seconden in gezang kan uitbarsten en gesticuleert voldoende om al z’n tegenspelers continu van frisse lucht te voorzien. Ginette Reno gaat al evenzeer over de top als la mamma, het soort matrone dat elke zaterdag na het stofzuigen, terwijl de tomatensaus staat te pruttelen, gaat biechten en een oneindige wrok kan koesteren tegenover al wie ooit een verkeerde opmerking over haar huis of familie heeft gemaakt. Italianen zijn levendige, geanimeerde mensen, ongetwijfeld, maar de exemplaren die we hier voor de kiezen krijgen zijn ronduit hysterisch. Die figuren horen niet thuis in een film, maar in een tekenfilmpje van de Looney Tunes. Na Bugs Bunny en Daffy Duck misschien Irritating Italian? Zó ver gaan ze over de top.

Gaudreault heeft het tijdens de eerste helft van z’n film overigens moeilijk om enige samenhang in het verhaal te brengen – 45 minuten lang krijgen we niets anders dan een collage aan korte scènes, sketches eigenlijk, die heel af en toe grappig zijn, maar die ons nooit de gelegenheid geven om de personages te leren kennen, en die de film nooit toelaten om een natuurlijk ritme te ontwikkelen. Ik geloof echt niet dat er in die eerste helft één scène zit die langer dan twee minuten duurt. Het blijven allemaal korte fragmentjes, waarin enkel naar de punch-line van een grap wordt toegewerkt – en eens we die hebben gehad, zitten we meteen in het volgende fragment. Op die manier kun je geen film opbouwen – zelfs een sitcom heeft meer nodig dan dat: uitgewerkte scènes, dialogen die ergens naartoe leiden, situaties die worden opgebouwd om vervolgens een pay-off te krijgen. Tijdens het laatste half uur krijgen we die dingen wel (nuja, min of meer dan toch), maar dan is het al te laat. Tegen die tijd is je interesse al lang uitgedoofd.

Bovendien vindt de regisseur het ook nodig om het hele ding in een geforceerd visueel jasje te steken. De enige kleuren die we te zien krijgen, zijn geel, rood en oranje, en alle personages lijken te wonen in een grotesk uit de hand gelopen ontwerp voor een pizzatent. De slechte smaak druipt ervan af (Die beeldjes! Die schilderijen! Die kleren!), alsof Italiaanse immigranten in de nieuwe wereld er opzettelijk alles aan doen om toch maar elk clichébeeld van zichzelf te bevestigen. Gaudreault beweegt zijn camera constant, zelfs en vooral wanneer het niet nodig is, en weet daarmee na een tijdje fameus op de zenuwen te werken. Zijn jaartoelage aan push-ins (wanneer je de camera een kleine afstand naar voren beweegt om de personages in close-up te krijgen), is bij deze definitief opgebruikt.

Hier en daar zit er wel een leuk grapje in ‘Mambo Italiano’ – Claudia Ferri als de drank- en pilverslaafde zus van Angelo heeft een paar zeer geestige momenten – maar het blijft een druppel op een hete plaat. Dit is en blijft een film die bulkt van de culturele clichés, karikaturale personages en overspannen visuele spielerei. Gaat u liever een goeie pizza eten.

http://www.mamboitalianomovie.com/

Door Dennis Van Dessel 09/06/2004 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.