Regie en scenario: Brian Helgeland
Met: Heath Ledger, Shannyn Sossamon, Benno Fürmann, Mark Addy, Peter Weller
102 min/ VS / 2003

Zeggen dat het niet goed gaat met Brian Helgeland, komt gevaarlijk dicht in de buurt van het understatement of the year. De scenarist die in 1997 nog op handen werd gedragen voor zijn pittige scenario voor ‘L.A. Confidential’, een film die het nota bene vooral moest hebben van de puike acteerprestaties en Curtis Hansons fabelachtige regie, zit zowel als scenarist (een uitzondering als het op bepaalde momenten best te genieten ’Mystic River’ niet te na gesproken) en als regisseur - ’A Knight’s Tale’!, ‘Payback’! - tot aan de kin in de beerput van Hollywood-excretie. In de States zijn ze geneigd om Helgeland nog een kans te gunnen en kreeg deze ‘The Sin Eater’, weliswaar als ‘The Order’, een beperkte bioscooprelease, maar op de Europese markt werd deze op alle vlakken wanstaltige prent veroordeeld tot een straight-to-dvd status. Gelukkig maar, want we krijgen in de multiplexen al genoeg onzin over ons uitgekieperd.

Voor de hoofdrollen deed Helgeland een beroep op het tweespant dat ook al in ’A Knight’s Tale’ matig liep te acteren: eeuwig talent Heath Ledger en de érg zwak begaafde schoonheid Shannyn Sossamon. Een duo dat bovendien moeilijk kan verbergen dat ze reeds voor de tweede keer moeten ronddwalen in een prent met een scenario dat er eigenlijk geen is.

Ledger speelt Alex, een door het Vaticaan uitgespuwde priester die in een onooglijke parochie in een Amerikaanse grootstad moet waken over een klein aantal zieltjes. Alex behoort tot de uitstervende soort van de Carolingians, een priesterorde binnen de kerk die het niet zo nauw neemt met de katholieke leer en zich tegen het canonieke recht in bezighoudt met schimmige zaken als exorcisme en meer van die ongein. Wanneer zijn mentor in Rome in verdachte omstandigheden het loodje legt, reist Alex met zijn grote liefde Mara (Sossamon) naar de oude stad af om er tot de conclusie te komen dat er in de catacomben en wandelgangen van Vaticaanstad heel wat verderfelijks gebeurt. Al spoedig komen Alex en zijn gezelschap – waaronder een dikke pastoor met een crucifix-tatoeage! - terecht in een maalstroom van diabolische samenzweringen, machtsspelletjes en dingen waarmee u eigenlijk niet wil lastig gevallen worden, maar toch door de strot krijgt geramd. Centraal in de film staat de Sin Eater (Benno Fürmann), een mens met goddelijke capaciteiten die zelfs de ergste zondaars een plaatsje in de hemel kan garanderen, en dit volledig buiten de door allerlei dogma’s afgeremde priesters. Om de een of andere reden – Helgelands script is op z’n zachtst gezegd nogal elastisch – voelt Alex de behoefte om op zoek te gaan naar die eigenlijk wel reuze sympathieke verlosser, hem een gewijde dolk tussen de ribben te planten en een gelukkig bestaan op te bouwen met zijn Mara, een door nachtegaaltjes en zelfmoordneigingen geplaagd schepsel. En da’s heel wat voor een aan God verslingerde geestelijke. Wat volgt is een moeilijk te volgen wirwar van intriges en plotwendingen met een afloop die zelfs de grootste ignoramus van kilometers ver ziet aankomen.

Het uitgangspunt van een “zondenvreter” die op eigen houtje verlossing kan brengen voor zondaars van allerlei slag, is natuurlijk interessant genoeg, en het is tekenend voor het flinterdun talent van Helgeland dat hij zelfs daarmee niets weet aan te vangen. Van zodra het getormenteerde gezicht van Heath Ledger in beeld komt – hoe pijnlijk kan constipatie eigenlijk zijn? – weet je dat het alleen maar bergaf kan gaan: met een mens die zo gespannen kijkt, kan het alleen maar slecht aflopen, vooral als zijn gelaatsuitdrukking zelfs onder de meest extreme omstandigheden nauwelijks verandert. Een wind die onverklaarbaar strak door een kerkhof waait, demonische kinderen, een neukpartij met Sossamon, het maakt op Alex zodanig weinig indruk, dat je begint te vermoeden dat in Ledger zélf niets menselijks aanwezig is.

Let er trouwens op dat je tijdens het bekijken van dit onding niet vergeet om de armen wijd te spreiden, want anders dreig je in één van de ontelbare plotgaten te vallen. Zo zien we Ledger het lijk van zijn mentor ontvreemden uit een mortuarium, zonder dat iemand ook maar de moeite doet om hem tegen te houden. Als dat sommige necrofielen maar niet op ideeën brengt. Hoe Ledger en zijn entourage verzeild geraken bij satanische sektes en andere rariteitenkabinetten, is ook een raadsel. En terwijl we toch met spoilers aan het strooien zijn (sla deze alinea gerust over als u deze film in een maagdelijke staat wilt bekijken): wat dacht u van dit prachtexemplaar: ergens in de film staat Ledger in de St.-Pietersbasiliek vervaarlijk te zwaaien met zijn magische dolk, zonder dat ook maar één van de omstaanders zich daar zichtbaar zorgen over lijkt te maken. Tot de getergde priester het ding daadwerkelijk gebruikt: dan stuiven ze wél alle richtingen uit. Om maar te zeggen dat zelfs de figuranten in deze film niet door een wissewasje verontrust worden. Bovennatuurlijke thrillers lenen zich natuurlijk niet tot een gezonde vorm van logica, maar wat Helgeland van ‘The Sin Eater’ bakt, overschrijdt meermaals de pijngrens. Erger nog: deze film is zelfs op geen enkel moment griezelig, iets wat voor een religieuze thriller nogal pijnlijk is.

Ook narratief steekt deze prent niet minder dan rampzalig in elkaar: een scenarist die moet rekenen op een overdaad aan flashbacks en zogenaamde “verklarende dialogen” om een dergelijk simpel verhaaltje aan de kijker uit te leggen, beledigt in feite zijn publiek. Ik hoop voor Helgeland dat The Sin Eater werkelijk bestaat, want zelfs de meest compassionele biechtvader kan hem geen absolutie schenken voor deze op alle fronten falende prent.

Door Prof. Joost 13/03/2004 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (1) van anderen of geef uw mening