Regie en scenario: Anthony Minghella
Met: Jude Law, Nicole Kidman, Renée Zellweger, Brendan Gleeson, Ray Winstone, Philip Seymour Hoffman, Donald Sutherland, Natalie Portman e.a.
154 min. / USA / 12 jaar / 2003

De studiobaas van Miramax, Harvey Weinstein, heeft dit jaar zijn traditionele feestje na de oscars afgezegd omdat zijn grote oscarfilm, ‘Cold Mountain’, het moest stellen met enkel een paar nominaties in de acteercategorieën. Voor het eerst sinds de vroege jaren negentig is er geen productie van Miramax genomineerd voor beste film van het jaar - en dat terwijl hij nog zó z’n best had gedaan. ‘Cold Mountain’ is een prent die probeert om met z’n ellebogen alle concurrentie voor te dringen en luidop “ikke, ikke, ikke” roept om toch maar in de prijzen te vallen, maar helaas. Niet dat ik er echt rouwig om ben – Anthony Minghella, regisseur van ‘The English Patient’ en het zwaar onderschatte ‘The Talented Mr. Ripley’, maakt hier een film waar veel bewonderenswaardige elementen inzitten, maar die als geheel toch tekort schiet om echt memorabel te zijn.

Domineedochter Ada Monroe (Nicole Kidman), komt samen met haar vader naar het zuidelijke dorpje Cold Mountain, waar de oude heer rust komt opzoeken voor z’n oude dag. Ada wisselt lustige blikken uit in de kerk met plaatselijke dekhengst Inman (Jude Law), maar ze hebben nauwelijks een van onderdrukte geslachtsdrift overlopende kus gedeeld, wanneer de secessieoorlog uitbreekt. Inman trekt een grijs uniform aan en gaat vechten. Drie jaar later raakt hij gewond en aangezien hij Ada niet meer kan missen, besluit hij te deserteren – hij vlucht uit het hospitaal en begint aan een lange, barre reis terug naar Cold Mountain.

Thuis is ondertussen Ada’s vader gestorven. Om te helpen de boerderij te onderhouden, wordt ze opgezadeld met Ruby (Renée Zellweger), een flink uit de kluiten gewassen boerenmadam die met haar eigen handen heel de boel op minder dan geen tijd op orde heeft gezet. Een privé-militie onder leiding van een corrupte landeigenaar, Teague (Ray Winstone), heeft zich echter voorgenomen om alle deserteurs die ze tegenkomen een kopje kleiner te maken – problemen dienen zich dus aan voor Inmans thuiskomst, dat spreekt voor zich.

Minghella heeft hier de onderdelen gefilmd van een absoluut meesterwerk. Het frustrerende aan ‘Cold Mountain’, is dat die onderdelen op de één of andere manier weigeren om helemaal op de juiste manier in elkaar te klikken. Er zitten een aantal scénes in die ronduit schitterend zijn: de bloederige veldslag aan het begin van de film toont ons hoe een soldaat letterlijk uit z’n kleren geblazen wordt door een explosie, enkel om ons vervolgens om de oren te slaan met een adembenemend shot van Yankeesoldaten die als ratten in de val zitten in een krater die ze zelf hebben geslagen. En ook later in de film krijgen we dat soort van bravouremomentjes, een paar theatraal georchestreerde scénes, set-pieces, die precies op de juiste manier op het publiek inspelen. Neem bijvoorbeeld een schaamteloos manipulatief, maar onmiskenbaar effectief moment waarop Teague en zijn bende hun vermeende autoriteit uitoefenen door de vader van twee gedeserteerde soldaten te vermoorden en hun moeder vervolgens genadeloos te martelen.

Die momenten zijn er dus wel en worden aangevuld met Minghella’s gevoel voor ritme – de regisseur neemt zijn tijd, laat zich niet opjagen en weet op die manier een gevoel van sfeer in z’n film te leggen. Ik geloof dat er drie liedjes in de film zitten die helemaal worden uitgezongen, terwijl andere regisseurs zo snel mogelijk zouden hebben weggecut om verder te gaan met het verhaal. Je kunt zo’n momenten dan langdradig noemen, of je kunt zeggen dat ze integraal bijdragen aan de textuur van de film, aan het gevoel dat je mee naar buiten neemt. Wat ook in enorme mate bijdraagt aan die sfeer, is de fotografie van John Seale, die werkelijk schitterend is. De openingsscénes alleen al zijn daarvan voldoende bewijs.

Waarom de film dan toch niet zo goed werkt als we hadden kunnen hopen, is in de eerste plaats simpelweg door de structuur ervan. We zien Jude Law door het Amerikaanse landschap lopen en onderweg komt hij verschillende figuren tegen, sommigen goed, velen slecht. Het is moeilijk om dat soort van rode draad in je film te hebben (noem het maar een road movie, als u wilt) zonder dat het geheel episodisch gaat aanvoelen. Een scéne met een oude, wijze vrouw die Inman helpt met zijn verwondingen, lijkt zich bijna in een andere film te bevinden dan één waarin hij een jonge weduwe beschermt tegen een paar van de meest ontaarde Yankee’s die de wereld ooit gezien heeft. ‘Cold Mountain’ gaat algauw erg fragmentarisch overkomen, wat nooit helpt als je met een film zit zo al 150 minuten lang duurt – de prent gaat er vaak nog langer door lijken, omdat er geen rechte lijn is die gevolgd moet worden.

Jude Law trekt zich bewonderenswaardig uit de slag als Inman, voornamelijk omdat hij geen held speelt. Hij gaat nergens openlijk voor het machismo, wat helpt om z’n geloofwaardigheid intact te houden. Dit is niet iemand die na een wonde meteen weer het zadel inspringt en wegrijdt – gelukkig maar. Liever hij dan de twee leading ladies, eigenlijk. Nicole Kidman acteert niet slecht, haar accent houdt ten alle tijden stand, maar hoe meer miserie ze meemaakt in deze film, hoe glamoureuzer ze eruit gaat zien – de belichting en make-up zijn er continu op voorzien om haar zo aantrekkelijk mogelijk te maken, je ruikt de Chanel nr. 5 wanneer je haar op het scherm ziet passeren. En Renée Zellweger, die zich er schijnbaar maar al te goed van bewust is dat ze hier een komische rol heeft, doet er een behoorlijke schep bovenop om dat toch maar duidelijk te maken. Haar wanger zijn boller gemaakt, ze stampt met de voeten en pompt vaak met de armen, allemaal om toch maar te laten zien wat een forse dame ze wel is. Dat hadden we met iets subtieler acteerwerk ook wel gesnapt.

De bijrollen zijn wél dik in orde, met een Nathalie Portman wiens acteerlessen eindelijk beginnen te renderen en bovenal met Philip Seymour Hoffman in een showstelende rol als geile, geconstipeerde dominee. Het is een waar genot om die kerel hier bezig te zien. Philip Seymour Hoffman voor president!

‘Cold Mountain’ blijft dus een twijfelachtig geval, met een verhaallijn die net niet sterk genoeg is en twee dames in de hoofdrol die net niet voldoen. Maar Minghella kan wel een fameus landschap in beeld zetten en zeg nu zelf: wie wil nu niet horen wat Hoffman zegt wanneer hij eindelijk nog eens kan kakken?

http://www.coldmountainmovie.com/

Door Dennis Van Dessel 19/02/2004 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (2) van anderen of geef uw mening