Regie: Nigel Cole
Scenario: Tim Firth, Juliette Towhidi
Met: Helen Mirren, Julie Walters, Linda Bassett, Lesley Staples, Janet Howd, Ciaran Hinds e.a.
108 min. / UK / Alle leeftijden / 2003

Het is gek hoe goede acteurs aan de slag kunnen gaan met middelmatig materiaal, en er vervolgens veel meer van kunnen maken dan wat het eigenlijk is. ‘Calendar Girls’ is een Britse feel good-movie in de traditie van ‘Brassed Off’, ‘Billy Elliot’ en vooral ‘The Full Monty’ – eenvoudige mensen, meestal uit een doodgewoon arbeidersmilieu, doen uitzonderlijke dingen, en geven het publiek gaandeweg de hoop dat ze zelf tot iets gelijkaardigs in staat zouden zijn. U weet wat dat wil zeggen: geen situatie die u niet van op een kilometer afstand ziet aankomen, geen personage dat dingen doet dat we niet van hem verwachten – maar, als het meezit, wél een charmant, goedlachs filmpje dat u met een glimlach weer de straat opstuurt.

Het is het einde van de jaren negentig in Knapely, North Yorkshire. Het Women’s Institute is een soort van veredelde damesclub waar vrouwen strijden voor gelijke behandeling en respect, door middel van wekelijkse bijeenkomsten met gastsprekers over de geheimen van broccoli en de beste manier om je bloemen vers te houden. De meeste leden vervelen zich, vanzelfsprekend, steendood.

Nadat de man van Annie Clarke (Julie Walters) overlijdt aan kanker, besluit haar beste vriendin, Chris Harper (Helen Mirren), om een stunt in elkaar te boksen teneinde geld in te zamelen voor het plaatselijke ziekenhuis. Samen met Annie en enkele andere leden van het WI, zal ze poseren voor een speciale naaktkalender. Nuja, bijna naakt, met de interessantste delen tactisch verborgen achter bloemen, een schilderspalet of taartjes. De directie van het WI schreeuwen eerst moord en brand, maar de kalender wordt een enorm succes, en terwijl het thuisfront steeds minder aandacht krijgt, worden de dames beroemdheden voor een dag, inclusief een trip naar Amerika.

Aanvankelijk lijkt ‘Calendar Girls’ precies het soort van vederlicht amusement waarvoor de televisie werd uitgevonden: visueel is dit niet bijster spectaculair, met een sobere, functionele stijl die de aandacht niet op zichzelf trekt, en ook het verhaal, zowel als de emoties die erbij horen, zijn kleinschalig, allemaal binnen de perken gehouden van wat het verhaal toelaat. Kleine mensen, kleine levens, die heel even worden opgeblazen tot iets groters. Televisievoer, zou u dus denken, maar toch gebeurt er iets speciaals wanneer je dit met een publiek in een bioscoop ziet: de gemoedelijke sfeer van de film kan makkelijker doordringen, je krijgt echt het gevoel dat je samen met die andere mensen een kijkervaring deelt, en dat is een aangename sensatie.

Vergelijkingen met ‘The Full Monty’ dringen zich om voor de hand liggende redenen op, maar de mentaliteit van ‘Calendar Girls’ is helemaal anders. Waar ‘Monty’ veel vaker een tragische noot durfde te bespelen, houdt regisseur Nigel Cole zijn film zo luchtig mogelijk – zelfs de dood van Annie’s man aan het begin, is een gebeurtenis die nergens een ernstige invloed uitoefent op de toon van het verhaal, en twee scènes later zien we Walters alweer mee kirren en lachen met haar vriendinnen.

Wat we hier wel krijgen, is de sfeer van een tiental oudere, maar o zo charmante dames bij elkaar, die zichzelf lichtjes teut drinken tijdens hun fotosessie, als kinderen zitten te spelen met de neerzakkende zetels van hun eersteklasplaatsen op het vliegtuig en, wat er ook gebeurt, altijd met hun beide voeten op de grond blijven staan. Het leukste voorbeeld hiervan komt er, wanneer Knapely plots overspoeld wordt door journalisten in de nasleep van de kalender: elke vrouw die erop stond, krijgt plots een horde nieuwsmannen achter zich aan, tot één van hen simpelweg naar haar vriendin toegaat en zegt: ‘Nu kunnen jouw journalisten de mijne ontmoeten.’ Leuk.

Dit alles is en blijft natuurlijk volslagen betekenisloos – een niemendalletje, dat het grotendeels zonder echte plot moet stellen. In het echte leven bestond er niet eens een conflict tussen de directie van het Women’s Institute en de kalendermeisjes, ze vonden het allemaal een uitstekend idee. Maar goed, je hebt nu eenmaal dat soort situaties nodig om een film te vullen, en scenaristen Tim Firth en Juliette Towhidi bedenken er zo nog een paar, om de speelduur vol te krijgen: zo betrapt één van de vrouwen haar man op een buitenechtelijke affaire (het publiek had dat al vanaf het begin door, maar personages in dit soort films hebben nu eenmaal meer tijd nodig voor dat soort dingen dan het publiek). En ook is er een nevenplot rond Helen Mirrens zoon die er aan de haren bijgesleurd lijkt, een weinig succesvolle poging om enig vlees te geven aan een verhaaltje dat uiteindelijk maar weinig te bieden heeft.

Maar goed, hoe banaal het in feite allemaal ook is, de film is een goedgehumeurde ervaring, met twee geweldige actrices in de hoofdrollen. Julie Walters en Helen Mirren zijn beide uitstekend, stralen van begin tot eind klasse uit. Veel meer hoeft dat soms niet te zijn.

http://www.calendargirls.tv/home.html

Door Dennis Van Dessel 02/01/2004 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (2) van anderen of geef uw mening