Regie: Matthieu Kassovitz
Scenario: Jean-Christophe Grangé, Matthieu Kassovitz
Met: Jean Reno, Vincent Cassel, Nadia Farès, Dominique Sanda, Karim Belkhadra e.a.
106 min. / F / 16 jaar / 2000

De film opent weinig subtiel, met een lange reeks close-ups van een dood lichaam waar de maden in rondzwermen en de kakkerlakken overheen lopen. En het wordt nooit beter dan dat.

Op de een of andere manier moet er toch een uitdaging te vinden zijn in de opdracht een steeds betere seriemoordenaarthriller te maken – waarom zouden zoveel mensen het anders blijven proberen? Eerst was er 'The Silence Of The Lambs', dan het toepasselijk genaamde 'Copycat' en hoogvlieger 'Seven'. 'Kiss the Girls' was een voorlopig dieptepunt (het nóg slechtere 'Along Came A Spider' niet te na gesproken, maar die ging dan ook over een ontvoering... denk ik).

Nu proberen de Fransen het, in 'Les Rivières Pourpres', een duidelijk op Amerikaanse leest geschoeide thriller met Jean Reno als Niemans, een zwijgzame bulldog van een politie-rechercheur die vanuit Parijs naar een klein bergdorpje werd geroepen om te helpen met een moordzaak. Een man werd eerst enkele uren gemarteld (handen afgehakt, ogen uitgestoken, u kent dat), vooraleer hij gedood werd en op een heuvel van 50 meter werd gelegd.

Terwijl Reno stap na stap dieper in het leven van het slachtoffer gaat graven (de man werkte in een gesloten universiteit, waar docenten van vader op zoon gaan en er sprake is van incest), begint een collega van de plaatselijke politie (Vincent Cassel) een onafhankelijk onderzoek omtrent een grafschending. Uiteindelijk leiden de twee sporen natuurlijk naar dezelfde zaak, maar als u precies wilt weten hoe het allemaal in elkaar zit, moet u zelf maar gaan kijken. De uitleg zou wel eens enkele pagina’s in beslag kunnen nemen.

Laat het volstaan te zeggen dat ik doorgaans de laatste ben om te weten wie het heeft gedaan. Meer dan eens heeft mijn gezelschap me in het donker aangestoot en gezegd: “dié was het,” waarna ik me afvroeg hoe hij dat in godsnaam kon weten. Misschien is dat een soort van mentale kortsluiting, dezelfde die me ervan weerhoudt cryptische omschrijvingen snel te doorzien. Maar bij deze film zat ik na 45 minuten al naar het scherm te schreeuwen wie het gedaan had, en ik stelde luidkeels de vraag hoe het mogelijk was dat Reno dat niet door had. Ik schreeuwde hard, gelooft u me maar, maar hij wilde niet luisteren, waarmee hij mij en u veroordeelt tot nog eens een uur totaal ongeloofwaardige, overgecompliceerde onzin.

De ingrediënten: incest, kinderwisseling, demonen, grafschending, bergexpedities, auto-achtervolgingen, kung-fu en zelfs een "evil twin"!  Het lijkt wel alsof regisseur Kassovitz een lijstje had opgesteld met fotogenieke locaties en “coole” actiescènes en vervolgens een soortement plot in elkaar heeft gesjeesd om dat allemaal een plaatsje te kunnen geven. Probleem is dat je van het ene cliché in het andere valt, en dat die plot kant noch wal raakt.

Aan Reno zal het alvast niet gelegen hebben. De occasionele onaangestoken sigaret tussen de lippen, stoppelbaard van drie dagen keurig bijgetrimd om net slordig genoeg te lijken, doet hij z’n uiterste best om toch maar zoveel mogelijk op Morgan Freeman te lijken: mistroostige blik, diepe baritonstem waarmee hij pseudo-diepzinnige opmerkingen bromt. Alleen is hij Freeman niet.

Reno beweegt zich voor deze film doorheen een wereld waarin flikken in hun wagen aan jointjes lurken, waarin een dokter met een Lada rijdt (dat zal wel!) en waarin een heel demonenverhaal er wordt bijgesleurd, enkel voor de sfeer. Hij is de flik zoals we die in Hollywoodfilms niet meer zouden pikken: hij werkt alleen, hij probeert te stoppen met roken en hij is in staat om een revolver op z’n collega’s te richten en hen vervolgens toe te brommen: “vertrouw me maar.”

En waarom? Voor de sfeer. Alles is sfeer in deze film, en al wat géén sfeer is, is een bijdrage aan een plot die zo van de pot gerukt is dat mijn neef, die onder toezicht staat omdat hij beweert Napoleon te zijn, er nog niet in zou trappen.

En sfeer heeft de film, dat moet gezegd. Sfeer en mooie beelden van besneeuwde bergtoppen, mistroostige bossen en regenachtige kerkhoven om middernacht. Sfeer die schijnbaar met veel plezier wordt opgegeven om, als de gelegenheid zich voordoet, een bij de haren gesleurde kung-fu vechtscène ertussen te proppen.

'Les Rivières...'  doet zijn best om z’n publiek ter wille te zijn, en biedt dan ook zeer bewust de ene crowd pleaser na de andere – al de elementen die op dat lijstje stonden. Maar je kijkt ernaar en je kunt enig gegiechel toch niet onderdrukken, zo oliedom is het hele scenario.

Door Dennis Van Dessel 19/10/2003 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (5) van anderen of geef uw mening