Regie: Jonas Akerlund
Scenario: Will de Los Santos, Craighton Vero
Met: Jason Schwartzmann, Brittany Murphy, Mickey Rourke, John Leguizamo, Patrick Fugit, Mena Suvari, Peter Stormare e.a.
101 min. / USA / 16 jaar / 2002

Het is moeilijk om een genre te plakken op een film als ‘Spun’. Drama, komedie, drugsepos en cynisch pamflet tegelijk, is deze prent van Jonas Akerlund in feite weinig meer dan een uitgebreide puzzel aan cinematografische en inhoudelijke invloeden en voorbeelden. ‘Spun’ bestaat uit gelijke porties ‘Fear and Loathing In Las Vegas’ en 'Requiem For A Dream', aangevuld met een rijkelijke dosis Gregg Araki en Larry Clark. Een explosieve mix, zoveel is zeker, maar de vraag blijft of het resultaat wel de moeite van het bekijken waard is. Voor mij was het dat althans niet.

Een echte plot valt er in ‘Spun’ niet terug te vinden. We volgen Ross (Jason Schwartzmann), tijdens een drie dagen durende cocaïne-high. Via zijn dealer Spider Mike (John Leguizamo), maakt hij kennis met Nikki (Brittany Murphy, gespecialiseerd in het spelen van trailer trash). Nikki’s vriend is The Cook, gespeeld door de zienderogen aftakelende Mickey Rourke, een verouderd cowboy-type (wat anders?), die de hele dag drugs zit te fabriceren in zijn luizige motelkamer. In die mate, zelfs, dat de hond van Nikki naar de dierenarts gebracht moet worden met een mogelijke overdosis door de walmen in te ademen.

Ross rijdt drie dagen lang de stad door met Nikki en The Cook, waarbij hij steeds vergeet dat hij nog een stripper op z’n bed vastgebonden heeft liggen, tape over haar mond en ogen, een Death Metal-cd op repeat in de kamer. Dat soort van details verlies je nu eenmaal uit het oog. Ondertussen krijgt Spider Mike af te rekenen met de constipatie van zijn vriendin, en met een puisterig pubertje (Patrick Fugit), die voor een onbetekenend geval van drugsbezit opgepakt wordt en nu Spider Mike moet verraden om uit de bak te blijven.

Het hele idee achter ‘Spun’ is de kijker het gevoel te geven zelf een coke-high te beleven. Er is geen echt verhaal, aangezien het verstand van de hoofdpersonages veel te chaotisch en verward is om meer dan enkele minuten aan hetzelfde te denken. Hoe kan er dan ooit een plot op poten gezet worden die negentig minuten overspant? Akerlund wil ons geen verhaal vertellen, maar ons een gevoel verkopen, ons op reis sturen met de personages. Dat is in essentie hetzelfde idee als dat achter Terry Gilliams fel onderschatte ‘Fear and Loathing In Las Vegas’, maar waar die film een historische context had (het failliet van de “love generation” van de jaren zestig en het resulterende verval van wie daar niet mee kon omgaan), bevindt ‘Spun’ zich in een thematische leegte. Deze personages rebelleren nergens tegen, ze hebben geen achtergrond en ze hebben ook geen waarde als metaforische figuren (wat The Duke en Dr. Gonzo absoluut wél waren in ‘Fear and Loathing’). Wat we in essentie dus krijgen, zijn een bende personages die een hele film lang snuiven als waren ze menselijke stofzuigers, en vervolgens verschrikkelijke dingen met elkaar en zichzelf gaan doen. Maar wat is het punt ervan, wat wil men ons daarmee wijsmaken? Dat het erg slecht gaat met de wereld? Voor die diepzinnige boodschap hoef ik geen 100 minuten naar dit soort van filmische hysterie te zitten kijken.

Die hysterie ontstaat in de eerste plaats uit de montage van de film. ‘Spun’ heeft de eer in het Guinness boek te staan als film met het grootste aantal cuts ooit. Akerlund wil ons een opgefokt gevoel geven door elke scène uit elkaar te halen in verschillende kleine jump cuts. Voorbeeld: John Leguizamo die aan het begin van de film een deur dichtdoet. Gewoon om dat te tonen, verandert Akerlund vier keer van camerastandpunt. En zo gaat dat de hele film door: er wordt razendsnel gemonteerd, verschillende beelden overlappen elkaar, en op bepaalde momenten gaat men zelfs over naar (pornografisch getinte) animatiestukjes. Wees maar zeker dat uw handen zullen beven en uw hoofd op barsten zal staan tegen de tijd dat dit stukje hyperkinetische cinema aan z’n eind is gekomen.

Die montage is rechtstreeks overgenomen uit 'Requiem For A Dream', tot aan de close-ups van verwijdende pupillen toe, maar waar Darren Aronofsky die montagestijl op welbepaalde punten van z’n film gebruikte om de emotionele betrokkenheid van het publiek te verhogen, is die stijl hier de enige geldige bestaansreden van de film geworden. Emotionele betrokkenheid is er niet, er is geen enkel personage waar we iets voor voelen behalve walging. 'Requiem For A Dream' was een tragedie, met een oprecht gevoel van medeleven voor z’n personages. ‘Spun’ is een diep cynische, zelfs nihilistische komedie, die z’n personages bestudeert als microben onder een microscoop – en dat met evenveel interesse of emotie als een professor voor die microben zou hebben.

We krijgen een moddervette vrouw in een camper die haar zoon toeschreeuwt dat hij een joint moet brengen, corrupte flikken die gevolgd worden door een cameraploeg, John Leguizamo die met een sok over z’n leuter frenetiek staat te masturberen, groene hondjes, uitgebreide speeches over de perfecte kut en nog veel meer. Stop de allergekste gevallen die u ooit bij Ruby Wax of Louis Theroux hebt gezien in een blender, voeg er behoorlijk wat dope aan toe, en dan krijgt u wel zo ongeveer het volkje dat in ‘Spun’ rondloopt.

Achteraf ben je bekaf. Maar hebt u dan ook een goeie film gezien? ‘Spun’ is in ieder geval een “love it or hate it”-geval, maar voor mijn part ben ik hier niks te weten gekomen dat andere films al niet welbespraakter gezegd hebben. Wie er behoefte aan heeft om te zien hoe Mena Suvari (van ‘American Beauty’, jawel) na ettelijke weken eindelijk nog eens haar darmen in werking kan zetten (met een beeld van de resulterende plons er gratis bovenop!), weet waar naartoe. Alle anderen kan ik naar de videotheek sturen voor ‘Fear and Loathing’ en 'Requiem For A Dream', twee goeie films die hier herwerkt werden tot één slechte.

http://www.spunthemovie.com/

Door Dennis Van Dessel 19/10/2003 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (2) van anderen of geef uw mening