Regie en scenario: Victor Salva
Met: Gina Philips, Justin Long, Jonathan Breck, Patricia Belcher, Eileen Brennan e.a.
90 min. / USA / 16 jaar / 2002

Een ouderwetse "creature feature". Iedereen heeft er ooit wel eens een gezien, zo'n film waarin een vaak onzichtbaar monster achter de aantrekkelijke helden aanzit en uiteindelijk een wezen van een andere wereld blijkt te zijn of iets dergelijks. Het is al een tijdje geleden dat er nog eens zoiets werd gemaakt zonder dat de schrijver en/of regisseur er bepaalde, vaak maar al te voorspelbare postmoderne bedoelingen mee had. In films als 'I Know What You Did Last Summer' voel je soms dat de filmmakers zich moeten inhouden om geen tekst aan te brengen met "dit is ironisch bedoeld".

'Jeepers Creepers' neemt zichzelf net iets serieuzer dan dat, en hoewel de Oscars nog niet bepaald de deur uit zullen vliegen, kon ik er op z'n eigen, beperkte manier, best wel van genieten.

Regisseur Victor Salva doorbreekt vanaf het begin een cliché van de Amerikaanse horrorfilm door van de twee hoofdpersonages geen romantisch koppel, maar broer en zus te maken. Gina Philips en Justin Long rijden naar huis tijdens spring break aan hun universiteit, en we horen hen praten op een manier die verrassend veel gelijkenissen vertoont met wat een echte broer-zusrelatie zou kunnen zijn. Grapjes en beledigingen worden uitgewisseld, spelletjes worden gespeeld en er wordt zelfs verwezen naar een realiteit van voor het begin van de film. Wat zeldzaam is: één van de meest voorkomende ziektes van horrorfilms is dat de personages geen verleden hebben; ze ontstonden als bij wonder aan het begin van het verhaal, en op het einde verdwijnen ze weer, op net dezelfde manier. De dialogen tussen die twee klinken gewoon juist, op een manier die iedereen met een broer of zus meteen zal snappen.

De plot wordt in gang gezet wanneer een miraculeus snel rijdende vrachtwagen de twee tieners onder luid geclaxonneer bijna de weg afrijdt. Philips en Long rijden trouwens in een klassieke wagen uit de jaren vijftig, zoals de regels van het genre dat dicteren: àlle helden van griezelfilms rijden in old-timers, dat is dan toch één cliché dat Salva in ere wilde laten. Niet zoveel later rijden de twee voorbij een dichtgespijkerde kerk waar een hele conventie kraaien op het dak zit, en waar de vrachtwagen voor geparkeerd staat. Ze zien een schaduwachtige figuur een bundel witte lakens door een pijp gooien. Is het een lichaam? De chauffeur van de vrachtwagen ziet hoe de twee hem beloeren en volgt hen, waarbij hij hen bijna, maar net niet het leven kost. Broer en zus blijven achter in het midden van een veld, geshockeerd, maar nog in leven.

En hier neemt de horrorfilmlogica de overhand op een manier die bijna de hele film keldert. Als jij dat allemaal zou meemaken, wat zou je dan doen? Gas geven en maken dat je aan een stadje komt zodat je de politie kunt waarschuwen? Of zou je op je eentje terugkeren om te kijken wat die would-be moordenaar in die pijp heeft gedumpt? Geen enkel mens met een halve gram verstand in z'n kop zou terugkeren. Echt niemand. Ik bedoel, je hebt hier dus wel te maken met een vent die in een dichtgespijkerde kerk vol kraaien op het dak woont. Maar Philips en Long bevolken nu eenmaal een griezelfilm, dus doen ze wat niemand zou doen: ze gaan terug.

Daar vraagt Salva ons om een heel eind mee te gaan op blind vertrouwen. Dit is een ernstig geval van het "babysitter die de keldertrap afgaat"-syndroom: terminaal stupide gedrag van personages die beter zouden moeten weten.

Wat volgt is nochtans een vrij efficiënte griezelfilm, met een aantal aardige schrikeffecten. Salva neemt de vrijheid om een aantal van zijn favoriete films te citeren (Spielbergs 'Duel' en 'The Sugerland Express', en helemaal op het einde wordt een shot uit 'The Silence Of The Lambs' letterlijk geparafraseerd), en weet er best wel een aardig sfeertje in te brengen. De klassieke elementen zijn volop aanwezig: deze film heeft zelfs een "cat lady", wat wil je nog meer?

Het jammere is alleen dat ongeveer twintig minuten voor het einde Salva toch niet kan vermijden dat hij het monster moet tonen. Het dreigende gevaar, de twee grellige ogen die ons vanuit de kast beloerden. Opeens zien we het beest, het ding of wat het ook is, in al zijn glorie en alle spanning in de film vloeit gelijk weg. Het is niet zozeer dat het ontwerp niet goed genoeg zou zijn, of dat de speciale effecten te wensen over zouden laten, dat zit allemaal best wel goed. Het is gewoon dat wat we zien nooit zo griezelig is als wat we ons inbeelden, en de laatste twintig minuten worden enkel nog in leven gehouden omdat we willen weten hoe het verhaal afloopt. De interesse die tijdens het eerste uur werd gewekt werkt nog net door om tot het einde je aandacht vast te houden. Maar spannend is het niet meer.

'Jeepers Creepers' is een klein filmpje, dat het bij ons niet lang heeft volgehouden in de bioscoop. Het heeft sympathieke vertolkingen en personages en een aantal zeer goede schrikeffecten. Maar het heeft ook clichés en een zeer teleurstellend einde. Jammer.

http://www.mgm.com/jeeperscreepers/

Door Dennis Van Dessel 23/09/2003 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (1) van anderen of geef uw mening