Vidocq film bespreking Digg* filmbespreking

Vidocq

Regie: Pitof
Scenario: Jea-Christophe Grangé, Pitof
Met: Gérard Depardieu, Guillaume Canet, Inés Sastre, André Dussollier, Edith Scob e.a.
100 min. / F / 12 jaar

'Vidocq' is één van de vreemdste films die ik ooit heb gezien, en ik heb er veel gezien. De eerste volledig digitaal opgenomen film, verkondigt het doosje van de dvd, en het is eraan te zien. Letterlijk elke frame van deze film ziet eruit alsof je naar een spelletje van Playstation zit te kijken, maar dan met echte mensen erin. Het doet zich voor als een thriller, maar eigenlijk is dit enkel speeltijd voor de regisseur: hoe ver kan ik gaan met mijn techniek? Wat kan ik uit een camera persen?

Gérard Depardieu speelt Vidocq, een crimineel die eerst bij de politie is gegaan en vervolgens een privé detectivebedrijf oprichtte. Vidocq was een echte historische figuur, en de inspiratiebron voor zowel Jean Valjean als Javert uit 'Les Misérables' en 'Sherlock Holmes'. In deze film wordt Vidocq ingeroepen wanneer twee wapenfabrikanten gelijktijdig door de bliksem worden getroffen en in vlammen opgaan. De politie denkt dat er meer achter zit dan zomaar een freakachtig natuurincident, en inderdaad, hoe meer de inspecteur het onderzoekt, hoe verder hij wegzakt in een wereldje van prostituees, jonge maagden en moordenaars.

Vanaf het begin wordt je dus gevraagd om een ongelooflijke plotwending te slikken: je ziet de bliksem inslagen in die twee kerels, je ziet ze plotseling opfikken, en dankzij de digitale technieken zie je dat allemaal zo plotseling en zo glashelder gebeuren, dat je moeite hebt om niet in de lach te schieten. Het staat gewoon zo potsierlijk. Eén goeie raad: sterf nooit door blikseminslag.

Nog potsierlijker wordt het wanneer de rest van de plot zich ontrafelt als was het het verhaal van een oude Roger Cormanfilm. Criminelen die in een seksschandaal verwikkeld zitten, monsters die je ziel kunnen inslikken, en dat allemaal tegen de toch al vrij bombastische achtergrond van de Franse revolutie. Wie niet absoluut uitgeput is tegen de tijd dat 'Vidocq' is afgelopen, kan ik een goeie psychiater aanraden.

De plot is vaak hilarisch, wat ook niet wordt geholpen door het feit dat Depardieu na een half uur plots drie kwartier lang zo goed als verdwijnt uit de film. Tijdens de opnames had de acteur last van ernstige hartkwalen; misschien moest daarom het scenario op het laatste moment worden veranderd, ik weet het niet. Als het niet zo is, dan is 'Vidocq' gewoon een film met een slechte structuur.

Het is moeilijk om aan dat enorme euvel van die maffe plot voorbij te raken, maar wie een beetje van goede wil is, kan toch nog steeds z'n ogen de kost geven. De technische aspecten van deze productie zijn werkelijk indrukwekkend. Voor- en achtergronden worden gelijktijdig scherp gehouden en er kan afzonderlijk op worden ingezoomd, zodat je een effect krijgt waarin de persoon op de voorgrond gewoon even groot blijft, terwijl het gebouw achter hem dichterbij lijkt te komen. Elk beeldje is 100 procent scherp, zonder de minste wazigheid aan de randjes. Actiescènes worden vertraagd en dan weer versneld in hetzelfde shot. Camerabewegingen die fysiek simpelweg onmogelijk zijn, kunnen hier schijnbaar zonder problemen worden doorgevoerd. Zo zie je maar dat de digitale camera niet alleen bruikbaar is voor Dogma-films.

'Vidocq' is een prachtig staaltje van stijl zonder inhoud. Het is visueel vernieuwende cinema, die daarbuiten eigenlijk geen enkele bestaansreden heeft. De acteurs lopen een beetje verloren in al dat visueel geweld. Depardieu weet zich nog te redden, maar voor het overige heb ik heel veel overacting gezien - regels dialoog die zo nadrukkelijk werden voorgelezen dat zelfs een dove ze nog zou snappen, gewoon door de lippen van de acteur te lezen. Het gaat nergens over, behalve een verhaal dat... Nuja, kijk naar de film en kom te weten hoe waanzinnig dat verhaal eigenlijk is. Geen enkele samenvatting zou het recht kunnen doen.

De regisseur, die zich kortweg Pitof laat noemen, spendeerde vijf jaar van zijn leven aan dit project, en je moet dat soort van toewijding natuurlijk respecteren. Je stelt jezelf alleen de vraag of hij van die vijf jaar niet vijf minuten langer naar het scenario had kunnen kijken. Het is opmerkelijk, zeker voor een Europese productie, dat men dit van de grond heeft kunnen krijgen. Maar vleugels heeft het niet, en vliegen doet het niet. Als filmliefhebber moet u dit absoluut eens gezien hebben. Wie een onderhoudende thriller verwacht, kan beter ergens anders zoeken.

http://www.vidocq-lefilm.com