Regie: John Carpenter
Scenario: John Carpenter, Debra Hill
Met: Jamie Lee Curtis, Donald Pleasance, Nancy Loomis, P.J. Soles e.a.
92 min. / USA / 16 jaar / 1978

Soms wordt een film een klassieker ondanks zichzelf – dat is precies wat er gebeurde met John Carpenter’s originele 'Halloween', de eerste film uit een serie die (tot nog toe) vijf delen telde, plus een succesrijke tv-reeks. Hoewel de sequels stuk voor stuk tot onzin zijn uitgeroepen, slasher-bullshit van begin tot eind, heeft het origineel een cultstatus gekregen, en staat het bekend als één van de beste horrorfilms aller tijden. Gedraaid op een schema van slechts 22 dagen en met maar 300.000 dollar budget, werd 'Halloween' in ieder geval een monstersucces bij critici en publiek.

Nu ik er na 23 jaar nog eens naar kijk, moet ik me afvragen waarom. Je ziet zo goed als niets gebeuren in 'Halloween' – misschien één of twee moorden, maar dat is dan ook alles. Voor het overige beperkt men zich tot de “schokkende” ontdekking van de lijken achteraf. Nu zou je kunnen zeggen dat we tegenwoordig natuurlijk al heel wat meer geweld en horror gewend zijn, en dat geen enkele film uit die periode nu nog in staat zou zijn om echt te shockeren. Ik zou er bijna mee akkoord gaan, als we geen films hadden zoals 'The Exorcist' en 'The Omen' om het tegendeel te bewijzen.

Wat voor spanning er dan ook in 'Halloween' zit, komt uit de subjectieve cameravoering – trackingshots domineren, we kijken continu door de ogen van één van de personages. Dat, gecombineerd met de (werkelijk meesterlijke) muziek, zorgen ervoor dat je in het begin nog bereid bent om je ongeloof een heel eind op te schorten en mee te spelen. Maar wanneer er na een uur nog zo goed als niets gebeurd is, behalve wat flauwe valse schrikeffecten, wordt het moeilijker om je goede wil te bewaren. Tegen de tijd dat de (off-camera) slachting dan toch begint, zit je al lang te geeuwen. De trucs van Carpenter werken niet meer – hij heeft er ons in de weinig avontuurlijke eerste helft van de film ongevoelig voor gemaakt.

Misschien ligt het gebrek aan ware spanning nog wel het meest aan de totale afwezigheid van een logische plot – een jongen vermoordt in ’63 op Halloween zijn zus, wordt naar een psychiatrische inrichting gestuurd, ontsnapt daaruit op Halloween ’78 en begint jonge meisjes te achtervolgen, om van hen babysitter-saté te maken, geheel volgens de regels die in 'Scream' zo keurig op een rijtje worden gezet. Als publiek zit je naar het scherm te staren en stel je jezelf de diepzinnige vraag: qué?!

'Halloween' zal het beste herinnerd worden als de startfilm van één van de meest profitabele filmreeksen in de geschiedenis, én als de debuutfilm van Jamie Lee Curtis, die het gillen van haar moeder heeft meegekregen en dat niet onaardig doet. Maar het is veteraan Donald Pleasance die de beste regels tekst heeft. Hij mag dingen zeggen als: “The evil has escaped” en “Death has come to your town, sherrif!” En dat publiek maar gniffelen.

http://www.halloweenmovies.com/

Door Dennis Van Dessel 22/09/2003 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (2) van anderen of geef uw mening