Regie en scenario: Pedro Almodovar
Met: Javier Camara, Dario Grandinetti, Rosario Flores, Leonor Watling, Geraldine Chaplin, Mariola Fuentes e.a.
116 min. / E / 12 jaar / 2002

Aah, de nieuwe Almodovar is er. Al wie zich graag intellectueel laat noemen gaat weer kijken, natuurlijk, al was het maar om die sukkels die uitkijken naar 'Attack of the Clones', een poepje te laten ruiken. Dat heb je nu eenmaal wanneer je als filmmaker die dunne lijn tussen artistieke geloofwaardigheid en commerciële aantrekkingskracht weet te bewandelen zonder eraf te vallen.

Na zijn internationale triomftocht met 'Todo Sobre Mi Madre', lijkt de excentrieke Spaanse cineast de vrouwenportretten even de rug toe te willen keren. 'Hable Con Ella' is een naar zijn doen verrassend ingetogen portret van twee mannen: Benigno (Javier Cámara) en Marco (Dario Grandetti). Benigno is de privé-verpleger van Alicia, een aantrekkelijke balletdanseres die na een auto-ongeval in coma is geraakt. We zien hem met liefdevolle nauwkeurigheid Alicia wassen, haar haar knippen, haar lakens opvouwen, haar nachtkleed verversen. En ondertussen praat hij. Over alles wat Alicia vroeger interesseerde: ballet en stomme films.

Marco is een pas gescheiden journalist die verliefd wordt op een vrouwelijke torero, Lydia. Wanneer zij gegrepen wordt door een stier en ook in coma belandt, ontmoeten de twee mannen elkaar.

De verschillen konden niet groter zijn: Marco kan zich er niet eens toe brengen zijn comateuze vriendin aan te raken, laat staan met haar te praten. De eerder romantisch aangelegde Benigno daarentegen, kan niet ophouden met praten. Hij leeft zijn leven via haar passies, en door de fantasieën van een bestaan met haar.

Dat klinkt allemaal heel ver verwijderd van de films waarmee Almodovar bekend is geworden: de soms hysterische komedies met karikaturale personages die in waanzinnige situaties terecht komen. En dat is het ook. 'Hable Con Ella' is een zeer ingetogen film, met naturalistische vertolkingen. De Almodovar van vroeger komt er af en toe een heel klein beetje doorschemeren met een paar spitante oneliners (de secretaresse van de psychiater – wacht erop!), en vooral de scène met de talkshow-gastvrouw en het korte zwart-witfilmpje in het midden tonen aan wat de Spaanse maffeling vroeger zoal uitspookte.

Maar dat zijn korte momenten. Over het algemeen is deze film een sobere ontdekkingsreis doorheen de psyche van de man. Voor Almodovar lijkt dat nieuw terrein, gewend als hij is films te maken met en over vrouwen. Het is dan ook niet echt verrassend dat de mannen uit 'Hable Con Ella' voornamelijk over één ding denken: vrouwen. Het zijn de oude freudiaanse vragen die ook nu weer doorheen de film lopen: wat willen vrouwen? Hoe kunnen mannen ooit een vrouw waardig zijn, hoe kunnen ze hen plezieren? Is het mogelijk om een emotioneel bevredigende relatie aan te knopen met een vrouw die zich daar niet eens van bewust is? Allicht wel, aangezien Benigno hoofdzakelijk een relatie met zichzelf heeft, via Alicia. Door die comateuze vrouw leert hij zichzelf kennen. De regisseur benadert het onderwerp deze keer op een andere manier, via de man, maar tenslotte gaat het nog steeds over de mannelijke obsessie met de vrouw. Almodovar toont een enorme fascinatie voor het vrouwelijke lichaam in de vele close-ups van een halfnaakte Alicia, en ook de manier waarop een vrouw zich in een traditioneel toreadorskostuum hijst verdient grote aandacht.

Het verhaal van 'Hable Con Ella' is in feite zeer simpel; twee liefdesverhalen tussen een man en een vrouw die uitmonden in een derde liefdesverhaal, tussen twee mannen. De emotionele band die Benigno en Marco op het einde hebben, kan moeilijk anders genoemd worden, als je het woord even in een iets bredere context wil zien. Maar de manier waarop het wordt verfilmd, maakt de film structureel toch nog interessant: Almodovar springt vrolijk heen en weer door de tijd, met titels die ons moeten oriënteren tussen “acht maanden later” en “vier jaar eerder”, bijvoorbeeld. Hij brengt prachtige homages aan het Wuppertal Tanzteater en natuurlijk de stomme film, en bepaalde muzikale segmenten voegen echt iets toe aan de emotionele impact van de film. Dit moet de eerste keer zijn geweest dat ik naar een uitvoering van 'Cucurrucucu Paloma' heb kunnen luisteren zonder te beginnen schuimbekken van ergernis.

'Hable Con Ella' is een zeer mooi uitgebalanceerde film, gevoelig maar niet melig, geestig maar niet kluchtig, gedurfd maar niet pretentieus. Néé, het is niet de beste die Almodovar ooit heeft gemaakt, en de onbezonnen hysterie van zijn vroeger werk zorgde wel degelijk voor een soortement opwinding die in ieder geval unieker was dan wat je hier zult aantreffen. Maar het blijft een redelijk fantastische film. Spanje olé!

http://www.sonyclassics.com/talktoher/

Door Dennis Van Dessel 22/09/2003 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (2) van anderen of geef uw mening