Sitcom film bespreking Digg* filmbespreking

Sitcom

Regie en scenario: Francois Ozon
Met: Eveline Dandry, Fracois Marthouret, Marina de Van, Adrien de Van, Stéphane Rideau e.a.
85 min. / F / 16 jaar

Francois Ozon is het nieuwste enfant terrible van de Franse cinema. Zijn films zijn vaak kluchtige benaderingen van ernstige thema's, waarbij enig respect voor heilige huisjes hem totaal vreemd is. Hij mengt graag genres door elkaar, zoekt naar niet-alledaagse manieren om zijn verhalen te vertellen. Enfin, hij is gewoon een toffe peer.

Die zin voor experimenteren maakt van hem een interessant cineast, maar het zorgt er ook voor dat de gemiddelde Ozonfilm geen lichte kost is. Weet dus waar u aan begint als u naar 'Sitcom' gaat kijken.

Ondanks de titel, is 'Sitcom' eerder een parodie op de soap dan op de sitcom. Een doorsnee gezin van de hogere middenklasse, vader, moeder, zoon, dochter én plichtbewuste huishoudster, wordt door de mangel van Ozons vaak behoorlijk zieke verbeelding gehaald. En wat er overblijft op het einde... Maar daar komen we nog wel aan toe.

De problemen in het keurige gezin beginnen wanneer vader, een onderzoekswetenschapper, een witte rat mee naar huis neemt. Nog diezelfde avond kondigt het seutige zoontje aan dat hij eigenlijk homo is, en wanneer we hem de volgende keer zien, heeft hij zich volop op the scene gegooid. Hij organiseert orgieën op zijn kamer, en zijn moeder kijkt lijdzaam toe hoe één van de genodigden, enkel gekleed in een onderbroek, doodgemoedereerd naar beneden komt gewandeld, uit de koelkast een lading courgettes haalt en weer naar boven teent.

De dochter ziet het plots allemaal niet meer zitten en springt van de tweede verdieping naar beneden. Ze overleeft de val, maar is verlamt en kan achteraf enkel nog seksuele bevrediging vinden via SM. Haar ondertussen zwaar gefrustreerde vriendje loopt het huis rond in een lederen outfitje vol kettingen. De huishoudster, die plots niet meer zo vlijtig is, besluit hem te helpen met een Spaanse specialiteit. Een tit-job, die we ook effectief te zien krijgen.

Ondertussen blijft vader stoïcijns onder al de waanzin in zijn gezin, alsof het hem geen bal kan schelen, wat zijn vrouw achterlaat in een emotioneel vacuüm. Om haar zoon te "genezen" van zijn homoseksualiteit, is ze desnoods bereid tot het uiterste te gaan.

Enfin, u merkt wel dat dit geen typische zaterdagavondfilm is. Ozon mengt vrolijk een burleske komedie met dramatische thema's en beelden die zelfs in de richting van pornografie neigen. Op het einde gooit hij er zelfs een horrorscène middenin, en dan mogen we nog blij zijn dat hij zijn personages niet laat zingen, iets wat hij in andere films soms wel doet.

Wat dat betreft valt Ozon te vergelijken met zo'n abstracte schilder die een emmer verf op een doek flikkert en dan ziet wat er gebeurt. Net zo gooit Ozon al die verschillende genres, stijlen en emoties door elkaar, en dan merken we wel wat ervan komt. Het gevolg is dat 'Sitcom', net zoals zijn andere films, een zeer vreemd gevoel achterlaat. We weten tijdens het kijken nooit wat er gaat gebeuren, we hebben het gevoel dat letterlijk alles mogelijk is, maar we weten wel dat logica er doorgaans weinig mee te maken heeft.

Dat is een moedige manier om een film in elkaar te steken, maar het zorgt er wel voor dat het resultaat nogal oneffen is. De toon van de film kan met elke scène verschuiven, en ook kon ik me niet van de indruk ontdoen dat bepaalde momenten enkel ontworpen zijn om de kijker te choqueren, zonder dat daar een goede reden voor is.

Als parodie op de soap of de sitcom is 'Sitcom' een maat voor niets - één aflevering van 'Familie' zegt meer over de kwaliteit van dergelijke programma's dan deze film ooit zou kunnen. Waar het echt over gaat, is de desintegratie van een klassiek gezin, een hypocriete familie die ten onder gaat aan haar eigen pretenties. In die zin heeft de film een aantal rake punten te maken, ook al doet hij dat niet altijd op een even subtiele manier. Het is geen geringe prestatie van Ozon om toch een samenhangende visie uit al die waanzin te puren.

Heb ik gelachen? Jazeker. Je lacht omdat sommige scènes echt goed gevonden zijn, en nog vaker lach je die typische hohoho-lach van verbazing en lichte schok. Ik kan waardering opbrengen voor Ozons lef en zijn wens om het eens op een andere manier te proberen, maar zeg nu zelf: wie heeft de behoefte om een moeder 's nachts in het bed van haar zoon te zien kruipen? Om Stéphane Rideau met z'n leuter over de borsten van Lucia Sanchez te zien wrijven?

Ozon had wel degelijk wat te vertellen, en hij heeft dat, zoals de bedoeling was, op een zeer onconventionele manier gedaan. Of hij soms te ver gaat, of hij zich soms door het groteske laat verleiden, mag u zelf uitmaken.