Regie: Ron Shelton
Scenario: David Ayer
Met: Kurt Russell, Scott Speedman, Brendan Gleeson, Ving Rhames, Michael Michele, Lolita Davidovich, Kurupt e.a.
118 min. / USA / 16 jaar / 2003

Niet te geloven, maar in deze lange, warme zomer van 2003, waarin de films al van geluk mogen spreken als ze de middelmatigheid benaderen, hebben we eindelijk nog eens een goeie film binnengekregen. Geen geweldige, wel een goeie. 'Dark Blue' is een hard-boiled misdaaddrama over corrupte flikken, koelbloedige moordenaars en rellen in de straten van Los Angeles. Dat verhaal hebben we al wel eens eerder gezien, akkoord, maar het is alweer een tijdje geleden, én het wordt zo goed in elkaar gestoken dat het moeilijk wordt om je er lang druk over te maken.

Kurt Russell speelt Eldon Perry, een harde politieagent die zijn leven doorbrengt met een fles in de éne hand, een revolver in de andere, en steeds een baardgroei van twee, drie dagen op z’n gezicht. Samen met zijn partner, groentje Bobby Keough (Scott Speedman), knapt hij regelmatig klusjes op voor hun overste, Jack Van Meter (Brendan Gleeson). Af en toe vallen daar doden bij.

Na een gewelddadige overval op een drankwinkel krijgen Perry en Keough van Van Meter opdracht om twee ex-bajesklanten die niets met de zaak te maken hadden, op te gaan pakken. Om de zaak zo snel mogelijk af te kunnen sluiten, zou het het beste zijn indien de valse verdachten hun arrestatie niet overleefden. De reden: de ware schuldigen zijn verklikkers voor Van Meter.

In doorsnee drama’s over corruptie binnen de politie zouden we op dit punt een scène krijgen waarin Van Meter op Perry in zou moeten praten, hem verzekeren hoe dit “voor het grotere goed” is en een klein onrecht beter is dan een groot. U kunt zich die scène ook wel inbeelden. Maar hier krijgen we ze niet – Perry neemt de klus aan, hoeft er niet eens over na te denken.

'Dark Blue' werd gebaseerd op een verhaal van James Ellroy, auteur van de roman 'LA Confidential', en dezelfde gevoeligheden zijn ook hier terug te vinden. We krijgen een film noir voor onze tijd, waarin zowat alle personages op een bepaald punt hun ziel verkocht hebben en niemand nog enige notie heeft van wat de wet betekent of wat een moreel standpunt inhoudt. Het oorspronkelijke verhaal speelde zich af tijdens Watts-rellen in 1965, maar voor deze film werd de actie overgeplaatst naar 1992, vlak na de vrijspraak van de vier agenten die Rodney King voor het oog van de camera tot pulp sloegen. Ellroy-adepten zullen dat allicht verraad aan het origineel vinden, maar zonder dat verhaal gelezen te hebben, kon ik er wel inkomen hoe de recentere setting helpt om een eigentijds gevoel te geven aan het verhaal. Corrupte agenten bestaan nu nog, en de rellen van ’92 zullen allicht langer nagalmen bij een hedendaags publiek.

Goed bekeken heeft regisseur Ron Shelton met 'Dark Blue' een film gemaakt die bulkt van de clichés: de oudere flik die zijn jongere collega een opleiding geeft in vuile trucs en onrechtmatigheden. De verwaarloosde echtgenote en zoon die op een mooie dag gewoon met de noorderzon vertrekken. De rechtschapen, eerlijke hogere officier die gewoon zit te wachten op een kans om onze anti-held het vuur aan de schenen te leggen. Zelfs het einde (vooral het einde), zal heel wat mensen bekend in de oren klinken. Maar het punt is dat Shelton die clichés op een verrassend effectieve manier weet te gebruiken. Hij geeft de hele film zo’n ongelooflijke energie en schwung mee, dat de clichés eigenlijk nauwelijks opvallen omdat het geheel zo snel voorbij flitst. En wat dat einde betreft... Afgezaagd is het wel, maar dit tenminste één film waarin het hoofdpersonage geen enkele andere keuze had, geen enkele andere weg opkon dan degene die hij volgt. Het cliché wordt eerlijk verdiend.

'Dark Blue' is een film die van de eerste tot de laatste minuut woede uitstraalt. De dialogen zijn opgesteld in een taal die niet eens Engels lijkt, maar Tough Guys-ese, met replieken als: “Mijn vader bouwde deze stad op kogels!” We krijgen een camera die geen enkel moment stil lijkt te staan, en bovenal krijgen we Kurt Russell, die hier bewijst dat hij ondanks zijn leeftijd nog lang niet aan zijn pensioen hoeft te denken. Russell draagt moeiteloos de hele film, is constant in beweging en spuugt z’n dialogen uit alsof het gal is. In andere films had ik waarschijnlijk gevonden dat hij over de top ging, en in zekere zin doet hij dat ook. Maar gezien het hoge energieniveau van 'Dark Blue', die als een kogel uit een loop schiet om van punt a naar punt b te gaan, zit Russell helemaal goed. Had hij er een schepje afgedaan, zou je allicht de indruk krijgen dat hij stond te slaapwandelen middenin één van de meest kinetische films van de laatste maanden. Waarbij “kinetisch” deze keer géén orgie van explosies en stompzinnig geweld betekent.

Ik kon trouwens best waarderen dat dit de eerste film in lange tijd is, waarin geweld nog eens op een eerlijke manier wordt behandeld. Er zit behoorlijk wat in 'Dark Blue', en elke slag komt aan, en elke kogel veroorzaakt bloed en pijn. Na de waanzinnige perikelen in de recente reeks stripverfilmingen en aanverwanten, is het verfrissend om dat nog eens te zien: een actiefilm (want dat is het ook), waarin de consequenties van de actie op een realistische manier worden genomen. Bekijk bijvoorbeeld de scènes tegen het einde, waarin Russell zich een weg moet banen doorheen de in vluur en vlam staande straten van LA – we zien pijnlijke dingen gebeuren, allemaal vakkundig in beeld gezet en vergezeld van een montage die strakker is dan het voorhoofd van Demi Moore na een zware Botox-sessie.

'Dark Blue' is ongetwijfeld één van de betere films van dit moment. Ja, oké, de clichés zijn niet ontkennen, maar dit is en blijft opwindend, intelligent vermaak dat bij wijze van uitzondering nog eens op volwassenen gericht is, en niet op twaalfjarigen.

http://www.mgm.com/ua/darkblue/

Door Dennis Van Dessel 20/09/2003 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (1) van anderen of geef uw mening