Regie: David Slade
Scenario: Melissa Rosenberg
Met: Kristen Stewart, Robert Pattinson, Taylor Lautner, Bryce Dallas Howard, Billy Burke e.a.
124 min. / USA / 2010

Voor Digg*ers van: ‘Twilight'... D'uh.

Zelden heeft een recensie zo weinig zin gehad. Zo nu en dan slaagt een productie - de ‘Sex and the City'-films zijn een goed voorbeeld - erin om met een stevige marketingcampagne perfect op hun doelpubliek in te spelen en zo eventuele (wat zeg ik: onvermijdelijke) critici al op voorhand te slim af te zijn. Want zeg nu zelf: zou er één tiener rondlopen op deze wereld die wild is van ‘Twilight', maar na het lezen van een negatieve recensie zou zeggen, "Ja eigenlijk is er toch zoveel niet aan, ik ga mij een dvd-box van de broers Coen aanschaffen"? Ik dacht het niet. En toch moet het er ook bij deze derde aflevering uit - niet zozeer voor de arme tieners die zich laten vangen in elke nieuwe marketingval, als wel voor ons eigen gevoel van eer, gerechtigheid zelfs! ‘The Twilight Saga' is namelijk géén goede cinema. Wél is het een uitgekiend product dat bij elke nieuwe episode opnieuw twee uur lang staat te watertrappelen, aldoor rekenend op de explosieve hormonenspiegel van het publiek om de aandacht niet te laten verslappen. Deze ‘Eclipse' is immers, nog meer dan de vorige delen, een ellenlang haantjesgevecht tussen Edward en Jacob, waarbij alle overige plotlijnen niet meer zijn dan ballast. Wat meteen de volgende ondertitel in onze schedelpan torpedeert: The Battle Between Team Edward and Team Jacob, Or Why You Should Not Give A ****.

Niet dat wij nog veel weten van ‘New Moon', maar ‘Eclipse' pikt wel in waar dat tweede deel de draad liet liggen. Edward heeft Bella ten huwelijk gevraagd, Bella moet omwille van bepaalde superbelangrijke plotelementen die ons allang ontgaan zijn, vampier worden op orders van de Volturi (een soort vampierenpolitie als wij het ons goed herinneren - iets waar ik niet op zou rekenen) en Jacob loopt ook nog ergens rond in zijn blote bovenbast. Jep, als er één ding is waar gretige veertienjarige bakvissen evenzeer van gaan zwijmelen als van Robert Pattinsons (R-Patz voor de vrienden) perfect getrimde bakkebaarden, dan wel van een blote bovenbast zoals die van Taylor "kijk mama, ik acteer!" Lautner. Alsof Bella's verscheurende keuze tussen een smachtende vampier en een al even smachtende weerwolf nog niet genoeg is, maakt ook nog ene Victoria jacht op haar door een klein legertje vampiers op te richten. Dit alles om ongetwijfeld keivitale redenen die ons, jawel, alweer ontglipt zijn.

Vrij vertaald en losjes geïnterpreteerd wil dat dus zeggen dat de losse stokjes plotdraad - lees: er willekeurig tussengestanste scènes met een streepje actie - die niét met de driehoeksverhouding Edward-Bella-Jacob geassocieerd zijn, er geen fluit toe doen. Je appreciatie van deze prent hangt dan ook volledig af van hoe geïnteresseerd je bent in de personages, de morele dilemma's en de uiteindelijke "Bella's Choice" tussen Pluisje en Wolkje. In ons geval dus: not very. Personages maken zichzelf onmiddellijk belachelijk met dialogen à la "Opeens houdt de zwaartekracht me niet meer op de grond, maar zij", "Ik ga voor jou vechten tot mijn hart stopt met kloppen" en - onze favoriet - "Ik weet dat je van hem houdt, maar ik weet dat je ook van mij houdt!" Bij een aantal scènes hoor je duizenden bakvissen overal ter wereld bijna collectief klaarkomen, maar de modale bezoeker zal het allemaal veel minder intens beleven (enfin, dat hopen wij toch). Een belachelijk script dat er nergens in slaagt om ook maar enige drive aan het klunzige verhaaltje mee te geven en enkele waarlijk potsierlijke acteerprestaties (Taylor Lautners intense blik lijkt eerder op de onbegrijpende staar van een kataraktpatiënt die de bijsluiter van Dafalgan in het Grieks probeert te lezen, dan op een sensuele verleidingstruc) katapulteren ‘Eclipse' op enkele centimeters van het rijk van de kitsch.

En toch moet het ook gezegd worden dat regisseur David Slade het niet helemaal verknalt. Hij brengt het er zelfs betrekkelijk beter van af dan zijn voorgangers Catherine Hardwicke en Chris Weitz, en wel omdat er onder zijn leiding ook al eens wat broodnodige zelfrelativering in het bloedserieuze ‘Twilight'-universum mag sluipen. Het voortdurend topless rondlopen van Jacob en de onthoudingsdwang van Edward worden speels op de korrel genomen en de machotalk tussen de twee zorgt, hoewel bijwijlen beschamend (herinner u die scène uit ‘Friends': "You're going down!" - "You're going further down, downtown!"), ook voor enkele leuke momentjes. De toon is luchtiger, meer gebalanceerd. Die opvallende streepjes low key humor zorgen er in combinatie met een fairly nifty actiescène op het eind van de film voor dat dit derde deel in ieder geval het minst saaie is uit de reeks. Niet dat het daarom opeens een goeie film wordt.

‘Twilight' betreedt in deel drie net niet het terrein van de pure camp, al valt er hier dus - op een dronken avond, dat spreekt - gelukkig wel meer te beleven dan bij de voorgangers - niet voor niets onvervalste yawnjerkers die gebukt gingen onder een normaal gezien uitsluitend voor traktaten over Russische avant garde gereserveerde sérieux. Die luchtigheid en de meer losse aanpak zorgen zoals gezegd voor een relatief meer aangename kijkervaring, maar ook voor een dik halfuur aan overbodige scènes (die historische flashbacks: iemand, what the hell was that about?) die dan weer, vreemd genoeg, het lijzige tempo van de romantische hoofdplot wat naar boven krikken. Er zit al bij al iets meer soul in deze akelig doodse franchise, maar swingen doet het nog lang niet. Voor een echte portie schaamteloos bloedzuigerplezier (inclusief vorte seks!) neemt u beter een kijkje bij dat andere vleermuisfenomeen, ‘True Blood'. ‘Eclipse' mag dan een hype zijn, ik durf er geld op te wedden dat wij er binnen enkele weken weer even weinig van zullen herinneren als van ‘New Moon' vorig jaar. Niet meer dan een blote bast en een handvol foute oneliners dus.

Tot slot toch nog - voor de coole gasten onder ons - een keigoeie, nimmer falende en hoogst effectieve verleidingstruc (courtesy of Taylor "whoa, twéé camera's!" Lautner) om gepijnigde bakvissen mee op te pikken: gewoon zeggen dat je ze niet zal kussen tot ze er zelf om vragen. Gemakkelijk voor u en altijd prijs! Bedankt voor de tip, Taylor!

Door Vincent Van Peer 08/07/2010 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (11) van anderen of geef uw mening