Regie: Jim Field Smith
Scenario: Sean Anders, John Morris
Met: Jay Baruchel, Alice Eve, T.J. Miller, Mike Vogel, Lindsay Sloane e.a.
104 min. / USA / 2010

Evolutie in de genrecinema, als dat niet leuk is om te zien. Eind jaren negentig beleefden we plots een revival van de geile-tienerkomedies zoals die in de eighties aan de lopende band gemaakt werden. Met ‘American Pie' en daarna afkooksels zoals ‘Van Wilder', ‘Road Trip' en ga zo maar door, waren we weer volop terechtgekomen in hetzelfde zompige terrein dat we ons (niet zonder een licht gevoel van schaamte) herinnerden van ‘Porky's' en ‘Revenge of the Nerds'. Maar toen kwam er een zekere Judd Apatow op de proppen met ‘The 40-Year-Old Virgin', en vanaf toen zag je de toon van dat soort sekskomedies verschuiven. We kregen nog altijd grappen over scheten, erecties en lichaamsvloeistoffen allerhande, maar daar onder zat telkens opnieuw een emotionele laag verscholen - of het nu een sympathieke bromance was of een levenslesje over het belang van relaties en verantwoordelijkheden (zie bv. ‘Knocked Up'), er was altijd net iets meer aan de gang dan alleen maar vetzakkerijen. In dat rijtje krijgen we nu ‘She's Out of My League', een film die zichzelf aankondigt als een hersendode zomerse blockbuster, gemaakt als voor de hand liggende tegenprogrammering voor iedereen die geen zin heeft in een grote actiefilm, en waarvan je haast automatisch verwacht dat hij wel een behoorlijke gross-out factor zal hebben. Maar nee dus. De kak- en pisgrappen blijven grotendeels achterwege, om de baan te ruimen voor een onopmerkelijke, maar schattige romantische komedie zonder al te veel pretenties.

Kirk (Jay Baruchel) is een sullige veiligheidsbeambte in een luchthaven, wiens leven min of meer het toonbeeld van middelmatigheid is. Zijn job leidt helemaal nergens naartoe, en zijn ex-lief Marnie, die hem twee jaar geleden liet zitten om "andere mensen te ontmoeten en te experimenteren", is nu populairder bij zijn ouders dan hij zelf. Op zijn werk vult hij zijn dagen door met zijn enige drie vrienden te leuteren over vrouwen en hoe ze te versieren. Kirk is iemand die er zich al lang bij heeft neergelegd dat hij een grijze muis is, totdat hij Molly (Alice Eve) ontmoet - zij vergeet haar gsm op de luchthaven, hij bezorgt hem terug en -surprise! - voordat hij weet wat hem overkomt, vraagt ze hem uit. Zijn vrienden voorspellen niet veel goeds: Kirk is een magere slungel bij wie er net geen "nerd" op zijn voorhoofd geschreven staat. Hooguit een vijf op tien. Terwijl Molly een blonde stoot is van ik-zal-je-daar-gaan-hebben die elke man kan krijgen waar ze maar één van haar ontzagwekkend mooie ledematen op richt. Maar wat denkt u? Zou ware liefde het misschien toch kunnen winnen van het uiterlijk? Zouden de beauty en de nerd elkaar toch kunnen vinden?

Oké, punten voor originaliteit zal ‘She's Out of My League' niet snel scoren. Innerlijke schoonheid is het belangrijkste. Als je jezelf niet graag ziet, dan maak je het moeilijker voor anderen om dat wel te doen. En mooie mensen krijgen af te rekenen met hun eigen vorm van discriminatie, omdat iedereen er van uitgaat dat ze wel oppervlakkig en dom zullen zijn, ongeïnteresseerd in alles en iedereen behalve zichzelf en mensen die even mooi zijn als zij. Tot daar de ideeën en thema's van de film, en kom me niet vertellen dat ook maar iets daarvan je nieuw in de oren klinkt.

Nee, waar regisseur Jim Field Smith het vooral van moet hebben, is van de tedere, lieve toon van zijn film, die echt ontwapenend werkt. Vergelijk bijvoorbeeld maar eens een scène uit ‘She's Out of My League' met een gelijkaardig moment uit ‘American Pie'. In ‘American Pie' maakt hoofdpersonage Jim op een bepaald moment kans om de bloedmooie Nadia zijn bed in te lokken, maar hij hoeft haar nog maar nauwelijks aan te raken, of hij komt al klaar. En twee minuten daarna nog eens. In die film is dat een grapje ten koste van dat personage, niet meer en niet minder. We worden verondersteld om hem even uit te lachen, want haha, hij is veel te snel gekomen. In ‘She's Out of My League' beginnen Kirk en Molly ook te vrijen, waarop hij, na wat al te opwindend gewrijf en gelebber, ook zijn lading te vroeg lost. En ja, dat is ook grappig, want haha, hij is veel te snel gekomen... maar we vinden het ook een heel klein beetje erg voor dat personage. We leven met hem mee, omdat we beseffen hoe hij hier naar had uitgekeken, hoe hard hij dit nodig had - waarna het mis liep. Wil dat dan zeggen dat die scène opeens het één of ander meesterwerk is? ‘tuurlijk niet, maar het toont wel de mentaliteit aan die de makers hebben tegenover hun verhaal. Ze zijn milder, minder cynisch, minder geïnteresseerd in gemakkelijk scoren. En dankzij die mentaliteit weet de film toch je sympathie te winnen, want dammit, cliché of niet, voorspelbaar of niet, je zit toch stilletjes te hopen dat Kirk en Molly in elkaars armen eindigen.

Daar staat wel tegenover dat ‘She's Out of My League' relatief weinig belly laughs bevat. De vrienden van Kirk en een sarcastische vriendin van Molly worden opgevoerd als typische comedy sidekicks, die continu verkeerd advies geven aan onze helden, maar op het einde toch hun goed hart laten zien. Sporadisch zijn ze ook écht grappig, met een paar degelijke oneliners, maar eigenlijk hou ik niet zo van dat soort personages, die expliciet in het scenario geschreven zijn om als klankbord te dienen voor de hoofdpersonen (zodat die iemand hebben om hun gevoelens even aan bloot te leggen, ten behoeve van het publiek), enkele grappen te spuien en daarna weer van het toneel te verdwijnen. Ze komen te geforceerd over, als overduidelijke scenario-ingrepen in plaats van echte personages. Het gevolg is dan ook dat ze niet half zo grappig zijn als de makers bedoeld hadden (vergelijk het gerust met Donkey uit ‘Shrek': dat beest loopt daar ook alleen maar rond om aan de lopende band grapjes af te vuren, en màn, is dat een irritant personage).  Grote komische set-pieces zijn daarenboven zeldzaam: een genant bezoek van Molly aan Kirks familie levert vooral veel milde glimlachjes op, en dan is er wel nog dé toekomstige YouTube-scène van de film, waarin Kirk zijn scrotum geheel naar de huidige mode laat scheren door één van zijn maten. Male bonding, heet zoiets.

En milde glimlachjes typeren ook wel de hele film. Echt hilarisch is hij niet, maar het lieve toontje en de sympathieke hoofdrolspelers maken er een volstrekt schadeloze first date movie van. Ach ja, die mogen er ook zijn.

Door Dennis Van Dessel 23/06/2010 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.