Regie: Breck Eisner
Scenario: Scott Kosar, Ray Wright
Met: Timothy Olyphant, Radha Mitchell, Joe Anderson, Danielle Panabaker e.a.
100 min. / USA / 2010 Ergens op de wereld zullen er vast wel mensen zijn die zitten te wachten op alweer een remake van een horrorfilm uit de jaren zeventig of tachtig, maar eerlijk: zelf ken ik zo niemand, en ik ben ook niet zeker of ik dat wel zou willen. ‘The Omen', ‘The Hills Have Eyes', ‘The Amityville Horror', ‘A Nightmare on Elm Street', ‘Halloween' en ik vergeet er ongetwijfeld nog wel een stuk of twintig - de voorbije vijf jaar hebben we eigenlijk nauwelijks een originele griezelfilm in de zalen gekregen (en wanneer dat dan wel gebeurde, ging er geen kat naar kijken - ik kan Sam Raimi's ‘Drag Me To Hell' wat dat betreft niet vaak genoeg aanraden). Aan dat lijstje kunnen we nu ‘The Crazies' toevoegen, een herwerking van een minder bekende film van George A. Romero uit 1973. Het resultaat is een competent gemaakte huiverprent, met veel bloed, veel gillende actrices en veel zombies die vanuit het niets plots tevoorschijn springen, begeleid door een opstoot van hysterische muziek. Maar kan het ons iets schelen? Het verhaal speelt zich af in Ogden Marsh, een klein dorp in het midwesten van de VS waar in de regel geen bal gebeurt. Dat verandert echter wanneer de inwoners plots willekeurige daden van verschrikkelijk geweld beginnen te plegen. De lokale zatlap loopt tijdens een match het baseballterrein op, gewapend met een shotgun. Een brave huisvader sluit zijn vrouw en kind op in een kast, om vervolgens de hele tent in de fik te steken. Sheriff David Dutton (Timothy Olyphant) onderzoekt het zaakje en komt er al snel achter dat een ontsnapt biologisch wapen de inwoners van zijn slaperig stadje aan een rotvaart verandert in een soortement zombies. Om te vermijden dat het gefabriceerde virus zich uitspreid naar de rest van het land, besluit het leger dan ook om Ogden Marsh simpelweg van de kaart te vegen. David, zijn vrouw Judy (Radha Mitchell), en nog een stel fotogenieke nevenpersonages, gaan op de vlucht van zowel zombies als soldaten. En zeg nu zelf, is er wel zoveel verschil tussen die twee? Dat is alvast de vraag die Romero zich stelde toen hij zijn origineel maakte, aan het einde van de Vietnamoorlog. De heersende paranoia tegenover de autoriteiten, het afschilderen van het leger als een repressieve, zelfs moordende organisatie en de kritiek op het gebruik van biologische wapens (allicht een verwijzing naar "agent orange", het beruchte chemische product dat zoveel schade aanrichtte in Vietnam) - ‘The Crazies' paste perfect in zijn tijdsgeest. De geschiedenis herhaalt zichzelf, de filmindustrie remaket zichzelf. De golf aan torture porn die we tijdens het eerste decennium van de 21ste eeuw hebben gezien (‘de ‘Saw' en ‘Hostel'-reeksen, om maar iets te zeggen), wordt vaak beschreven als een reactie op Amerika's nieuwe Vietnam, Irak, en het wantrouwen en de angst die dat conflict veroorzaakt. Op een gelijkaardige manier kun je in principe heel de politieke lading van de originele ‘Crazies' moeiteloos toepassen op deze nieuwe versie, gewoon door in plaats van "Vietnam", "Irak" te lezen. Dat zal dan wel zo zijn, maar voor zover regisseur Breck Eisner met dat soort bedenkingen bezig was tijdens het draaien, weet hij het dan toch goed weg te steken. Eisner was een paar jaar geleden nog verantwoordelijk voor de pijnlijke avonturenfilm ‘Sahara', met de blote bast van Matthew McConaughey in de hoofdrol, en hoewel hij hier in ieder geval bekwamer werk aflevert, moet je het voor de diep doordachte dubbele lagen zeker niet doen. Ergens zal het er vast wel inzitten, maar dat kun je dan best als een overblijfsel van Romero's verhaal beschouwen. Tijdens het eerste half uur is ‘The Crazies' nochtans veelbelovend. De eerste tekenen van naderend onheil leveren een paar sterke scènes op - de confrontatie op het baseballveld, de man die zijn huis in brand steekt en vooral ook een eerste gevecht met een zombie, waarbij sheriff David ei zo na zijn Glockenspiel kwijtspeelt aan een operatiezaagje. Die scènes zijn intens en sfeervol - niet zo goor of in your face als die uit ‘Dawn of the Dead' (nog steeds verreweg de beste remake uit het lange lijstje), maar wel knap in elkaar gestoken. Daarna lijkt Eisner de pedalen echter te verliezen. We krijgen een rommelige tweede akte, waarin David en Judy proberen te ontsnappen van het leger - dit hele centrale deel mist focus en tempo, en maakt bovendien gebruik van de ene gemakzuchtige deus ex machina na de andere. Probeer maar eens te tellen hoe vaak een zombie wordt neergeschoten, net op het moment dat hij zijn riek/bijl/ander sinister landbouwwerktuig had omhoog gestoken om een genadeslag toe te dienen. Daarna, voor pakweg de laatste veertig minuten, wordt de prent opnieuw strakker en komt het tempo er wel weer in, maar echte spanning blijft hoe dan ook zoek. Wat we vanaf dat moment krijgen, zijn de obligate "oh nee, plotseling duikt er iemand achter mij op!"-scènes zoals we die kennen uit duizend-en-één gelijkaardige films. Is ‘The Crazies' degelijk gemaakt? Ja, ‘tuurlijk wel. De prent is fatsoenlijk in beeld gezet, de acteurs zijn oké (hoewel ze uiteraard niet bepaald diepzinnige personages te spelen krijgen) en Eisner weet de aandacht vast te houden. Maar wie zit er nog te wachten op alweer een film met diezelfde ritmes, diezelfde situaties, diezelfde schrikeffecten, diezelfde àlles, als altijd? Volgens imdb is Breck Eisner momenteel een remake van David Cronenbergs ‘The Brood' aan het voorbereiden. Ik kan niet zeggen dat ik wild enthousiast wordt van dat vooruitzicht.
Door Dennis Van Dessel 22/06/2010 - categorie : movie - 
verstuur dit artikel aan een vriend  Share on Facebook
 Lees de reacties (3) van anderen of geef uw mening
|
