Regie: Antoine Fuqua
Scenario: Michael C. Martin
Met : Ethan Hawke, Don Cheadle, Richard Gere, Wesley Snipes, Will Patton, Ellen Barkin e.a.
132 min. / USA / 2010

Hollywoodacteurs zijn waarschijnlijk het meest overbetaalde volkje ter wereld - in sommige gevallen vangen ze 10, 15, zelfs 20 miljoen voor een rol waar ze dertig draaidagen aan besteden, ka-tsjing! Maar er zijn projecten waarin ze echt elke cent waard zijn. Case in point: ‘Brooklyn's Finest', een clichématige flikkenfilm die het ene stereotype op het andere stapelt, maar toch gered wordt door een cast die er in slaagt om boven het pulpy materiaal uit te stijgen. Hadden hier slechte acteurs in gezeten, dan hadden we de film linea recta naar de prullenmand kunnen verwijzen, maar zoals het is, scoort regisseur Antoine Fuqua toch nog net een "voldoende". Zij het met moeite.

We volgen drie politieagenten over de loop van ongeveer een week. Sal (Ethan Hawke) woont met zijn vrouw en vijf kinderen in een huis dat onder zijn voeten aan het wegrotten is - hij heeft dringend geld nodig om te kunnen verhuizen, en het geld dat hij op tafel ziet liggen tijdens drugarrestaties, ziet er dan ook hoe langer hoe verleidelijker uit. Tango (Don Cheadle) zit al jaren undercover in een drugbende. Zijn vrouw heeft hem verlaten en hij begint stilaan te twijfelen waar zijn loyaliteit nu eigenlijk ligt. En Eddie (Richard Gere) is een complete burn-out, die begonnen is aan zijn laatste week, elke dag een reden moet bedenken om zichzelf geen kogel door het hoofd te jagen en voor de rest compleet apatisch is geworden tegenover het geweld om hem heen.

Ligt het aan mij, of denkt u bij dat laatste personage ook spontaan aan Danny Glover in ‘Lethal Weapon 3', die constant liep te zeuren dat hij nog maar eight days to retirement had? Zelfs toen was dat al een cliché, en dat is zo'n twintig jaar geleden. Antoine Fuqua keert met ‘Brooklyn's Finest' terug naar het terrein dat hem zijn eerste hit opleverde - in 2001 brak hij door met ‘Training Day' (ook al met Ethan Hawke), waarin Denzel Washington de vunzigste flik in de geschiedenis van vunzige flikken speelde. Fuqua werd gelijk onthaald als een jonge belofte, wat niet verhinderde dat hij vervolgens royaal werd genaaid door de producenten van zowel ‘King Arthur' als ‘Tears of the Sun', die hem de controle over beide projecten afnamen tijdens de montage (hoewel het moeilijk is om je eender welke versie van ‘King Arthur' voor te stellen die niét zuigt). Met ‘Brooklyn's Finest' speelt hij opnieuw een thuismatch, en je merkt dat dat hem goed doet.

Aan de regie als dusdanig zal het dan ook niet gelegen hebben: Fuqua heeft een goed gevoel voor ritme, weet hoe hij zijn suspensescènes moet opbouwen en maakt interessante camerakeuzes. Let op een scène aan het einde van de film, waarin Ethan Hawke een flat binnengaat en twee drugdealers neerschiet. Terwijl hij door het appartement loopt, blijft de camera gewoon in de gang - we zien de lijken liggen en we zien Hawke af en toe voorbij lopen, that's it. Maar het werkt, omdat onze fantasie aanvult wat we niet zien, én we ondertussen de kans krijgen om de gevolgen van het geweld te laten doordringen. Is dat shot wereldschokkend origineel? Nou, nee, dat niet. Maar het is wel een shot waar een sterke beheersing uit spreekt.

Het probleem zit ‘m echter in het script van Michael C. Martin, van wie ik vermoed dat hij gewoon het verzameld werk van Sidney Lumet eens goed heeft bekeken, waarna hij een greatest hits samenstelde van plotelementen. De alcoholische flik? Check. De undercoveragent met gewetensconflict? Check. De onbetrouwbare oversten-in-pak? Check. De onervaren rookie die een tragische fout begaat? Check. Hell, we krijgen zelfs een hoertje met een gouden hart op ons bord (in de verhaallijn rond Richard Gere, nota bene, die nu eenmaal iets heeft met hoertjes met gouden harten). Bovendien heeft Martin het ook moeilijk om de drie verhaallijnen op een geloofwaardige manier te laten samenvloeien. Tijdens het eerste uur worden de hoofdpersonages strikt van elkaar gescheiden gehouden, en werkt het allemaal nog wel. Maar tijdens de tweede helft begint de schrijver langs alle kanten aan zijn verhaal te sleuren om er toch maar voor te zorgen dat ze allemaal op hetzelfde moment op dezelfde plaats terechtkomen voor de climax van de prent. Met als gevolg het soort van toevalligheden dat met de beste wil van de wereld echt niet door de beugel kan.

‘Brooklyn's Finest' is dan ook één van de meest frustrerende films van de voorbije maanden: het scenario is déjà-vu van begin tot eind, maar de uitvoering ervan is ontegensprekelijk professioneel. Oké, met z'n 132 minuten is dit een lange zit, maar Fuqua weet de aandacht er bij te houden, en hij kan rekenen op een zeer sterke cast. Ethan Hawke speelt in principe dezelfde rol als in ‘Before the Devil Knows You're Dead', als eeuwige knoeier die z'n goeie bedoelingen niet kan waarmaken. Opnieuw een flashback naar een film van Sidney Lumet, dus, maar Hawke brengt wel een intensiteit en geloofwaardigheid naar zijn personage die in opzet niet aanwezig zijn in het scenario. Don Cheadle is sowieso één van de beste acteurs van het moment en weet het dilemma van Tango mooi naar boven te brengen, zonder over de top te gaan. In zijn verhaallijn krijgen we trouwens een verrassende bijrol van Wesley Snipes - hoe lang is het al geleden dat die in iets anders zat dan straight-to-dvd crap? Richard Gere blijft Richard Gere als Eddie en is wellicht de zwakste schakel in de ketting, maar dat komt minstens gedeeltelijk omdat zijn rol het zwakst ontwikkeld is. Gere krijgt minder om mee te werken, maar ook hij is best te pruimen.

Ik vrees dat sinds ik de tv-reeks ‘The Wire' heb gezien, ik misschien wel altijd films met een gelijkaardig thema tegen die serie zal blijven afwegen. In principe is dat niet eerlijk: David Simon en Ed Burns hadden tien afleveringen van een uur om hun personages en plotlijnen geloofwaardig te maken, Fuqua heeft maar een film van twee uur. Maar toch - flikken die corrupt worden omdat ze te weinig betaald krijgen, morele crisissen en de erecode tussen boeven... ‘Brooklyn's Finest' vist nu eenmaal uit datzelfde vijvertje, en ik kan de keren niet tellen dat ik gaandeweg heb gedacht: "datzelfde gegeven zat ook in ‘The Wire', maar dan veel beter uitgewerkt". Nuja, eigenlijk mag je zo niet denken,  I know. Hoe het ook zij: ‘Brooklyn's Finest' is bij uitstek een film om ooit eens te bekijken op dvd, als hij niet te veel meer kost. Een degelijke regie en goede acteurs moeten opboksen tegen een minderwaardig scenario. De regisseur en acteurs winnen op punten, maar geloof me: de marge is klein.

Door Dennis Van Dessel 22/06/2010 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (1) van anderen of geef uw mening