Regie: Roger Donaldson
Scenario: Heywood Gould
Met: Tom Cruise, Bryan Brown, Elisabeth Shue, Lisa Banes, Laurece Luckinbill, Kelly Lynch e.a.
99 min. / USA / Alle leeftijden / 1988

Hollywood is een machine die op geld draait – dat is geen nieuws, alleen een vaststelling. Ik acht het zelfs niet onmogelijk dat er een tijd komt dat ze je gaan verplichten bij te betalen voor elke minuut film die je ziet. Tot die tijd echter, is 'Cocktail' ongetwijfeld het meest commerciële dat ons in de laatste 500 jaar vanuit de Nieuwe Wereld heeft bereikt.

Tom Cruise is Brian Flannagan, een op geld beluste student (handleiding “Hoe word ik miljonair?” in zak), die uit pure noodzaak een baantje neemt als barman en daar door barman-filosoof Brian Brown wordt onderwezen in wat men dan de kneepjes van het vak noemt. Cruise en Brown zuipen, zwaaien en zwieren met flessen en ijsblokjes en neuken alles wat los en vast zit, tot Cruise – jawel – verliefd wordt. En zoals te verwachten viel in een film die zijn waardenbesef van de spreukjes aan grootmoeders wand en zijn visuele stijl aan de glossy foto’s uit een reisgids dankt, wordt Cruise niet verliefd zoals een normale sterveling dat zou doen; hij wordt verliefd op een natuurlijke schoonheid die vrijwel meteen met hem van bil wil (maar ja, daar heet je dan ook Tom Cruise voor), en dat in het exotisch decor van een Jamaicaans strand en een idyllische waterval niet ver van dat strand. (Erg ver van dat strand kan die waterval trouwens niet liggen, aangezien de twee geliefden zich schijnbaar copulerend van de ene naar de andere plaats moeten begeven in een typische Hollywood-seksscène; u weet wel, zo ééntje waar je helemaal niets ziet behalve ritmisch beukende silhouetten die zwart afsteken tegen het vuur dat op de achtergrond staat te flakkeren.)

Maar goed, ik dwaal af. De schone wordt gespeeld door Elisabeth Shue, die in een later leven nog zou terugkomen in de bepaald sterkere film 'Leaving Las Vegas'. De rest van de film lijkt gedraaid volgens het handboek “Hoe stel ik het grote publiek tevreden?”, een handleiding die in de rekken van de Amerikaanse De Slegte waarschijnlijk naast Cruise’s “Hoe word ik miljonair?” te vinden was. We krijgen een laatste goede scène tussen Cruise en Brown op de privéboot van laatstgenoemde, maar voor het overige lijkt het allemaal geschreven, geregisseerd, en bijgevolg ook geacteerd op automatische piloot. Het publiek wil een lach, een traan, de bekering van zijn held en bovenal een toeter van een happy ending, en dat alles krijgt het ook.

De beste scènes in 'Cocktail' komen in de wisselwerking tussen Cruise en Brown, die zowaar een overtuigend personage weet neer te zetten, ondanks de tekortkomingen van het scenario. De film wil heel graag een kritiek zijn op het Amerikaanse materialisme, de drang om het nu te maken, die vooral in jaren tachtig hoogtij vierde. Een boodschap die heel even over dreigt te komen door het tonen van het trieste einde van Brown, maar door het obligatoire happy end compleet de grond wordt ingeboord – Cruise is plotseling eigenaar van zijn eigen zaak, waar hij, kunnen we veronderstellen, alsnog dat miljoen gaat proberen te verdienen. Heeft hij iets geleerd? Hell no.

'Cocktail' biedt alles wat een popcorn-filmkijker kan verlangen; de tandpastagrijns van Cruise, die echt wel kan acteren maar er hier geen gelegenheid toe krijgt, de cleavage en de diepgroene ogen van Elisabeth Shue en ander, minder belangrijk vrouwvolk (in het echte leven zou een kerel als Brian Flannagan ongetwijfeld continu met een druiper rondlopen), exotische locaties, een hippe soundtrack en goedkoop moralisme, zodat deze kijker zich op het einde kan wijsmaken dat het allemaal wat te betekenen had.

Dat heeft het dus niet. 'Cocktail' is nooit vervelend, maar zelfs van het meest schaamteloze escapisme mag je redelijkerwijs nog een minimum aan intelligentie verwachten. En dat is hier dus niet te vinden.

Door Dennis Van Dessel 20/09/2003 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.