home muziek besprekingen film besprekingen concert besprekingen evenementen sites forum nieuws zoeken
Crazy Heart


Regie en scenario: Scott Cooper
Met: Jeff Bridges, Maggie Gyllenhaal, Colin Farrell, Robert Duvall e.a.
112 min. / USA / 2009

Voor Digg*ers van: 'The Wrestler', 'Walk the Line' en Kris Kristofferson-kapsels

Er is misschien niemand aan wie we de Oscar voor beste acteur meer gegund hebben dan aan Jeff Bridges. De man zit al zo'n veertig jaar in de filmindustrie, draafde op in klassiekers als ‘The Last Picture Show', stond zonder een greintje erkenning briljant te wezen in prenten als ‘The Fisher King' en creëerde een icoon met the Dude in ‘The Big Lebowski'. Oké, en tussendoor zat hij ook regelmatig in een stinker, dat dan weer wel (denk maar aan ‘The Vanishing' of ‘Blown Away', als dat u iets zegt). Maar zelfs dan lag het nooit aan hem dat die films niet deugden. De voornaamste reden waarom Bridges niet al veel eerder met een gouden beeldje mocht gaan lopen, is ook één van de belangrijkste redenen waarom hij zo goed is: hij zorgt er voor dat zijn werk makkelijk lijkt. Hij heeft een understated, rustige uitstraling, alsof hij nooit moeite staat te doen om mensen er toch maar van te overtuigen dat hij echt wel alles aan het geven is. En op die manier verdwijnt hij helemaal in zijn personage, op een manier die Al Pacino of Jack Nicholson hem niet snel zullen nadoen. Om maar te zeggen: we zijn blij voor Bridges. Echt waar.

Het enige probleem is dat hij, net als zoveel acteurs voor hem, zijn lang verdiende Oscar heeft gekregen voor de verkeerde film. Alsof de leden van de Academy op een blauwe maandag samen zaten en iemand zei: "Hey, weet je wie ook nog nooit een Oscar heeft gekregen? Jeff Bridges." - "Ahja, dat is waar. Zit die in iets speciaals dit jaar?" - "Niet echt. ‘Crazy Heart', een from zero to hero-verhaaltje, min of meer hetzelfde als ‘The Wrestler', maar dan minder memorabel." - "Ach ja, goed genoeg. 't Is of dat, of anders toch maar Daniel Day-Lewis nomineren voor ‘Nine', and that's not gonna happen."

Niet dat ‘Crazy Heart' een slechte film is, zeker niet, maar het is wel een voorspelbaar verhaaltje dat we in verschillende gedaantes al honderd keer hebben zien passeren: Bridges speelt Bad Blake, een country zanger die jaren geleden heel even de kans had om door te breken, maar het net niet gehaald heeft. Nu speelt hij op bowlingbanen en in groezelige kroegen, waar hij regelmatig oneerbare voorstellen krijgt van vrouwen van boven de vijftig. Tussen twee nummers door moet hij soms het podium af spurten om de whisky van z'n lever te kotsen. Yummie. Bad kan het niet verkroppen dat zijn protégé Tommy Sweet (Colin Farrell) ondertussen een ster is geworden, die speelt voor uitverkochte zalen en een reeks succesvolle cd's heeft uitgebracht. Maar geloof het of niet, de krasse knar krijgt een laatste kans op geluk wanneer hij Jean (Maggie Gyllenhaal) leert kennen, een single mom die... nuja, die gewoon Maggie Gyllenhaal is, en welke man kan daar aan weerstaan?

De vergelijking met ‘The Wrestler' dringt zich op, voornamelijk omdat die film een jaar geleden min of meer hetzelfde verhaaltje vertelde, en ook vooral gelauwerd werd om zijn hoofdrolspeler. Maar goed, los daarvan past ‘Crazy Heart' gewoon in een lange rij from zero to slightly more-than-zero-films, zoals die al gemaakt worden sinds ze in Hollywood weten hoe ze een camera op een acteur moeten richten. Veel verrassingen dreigt de prent je dus sowieso niet te bieden, maar er zijn wel een aantal typische valkuilen van het genre die regisseur en schrijver Scott Cooper weet te vermijden. Zo weerstaat hij aan de verleiding om van Tommy een ondankbare etter te maken die zijn leermeester in de kou laat staan nu hij zelf succes heeft. Nope, die voor de hand liggende manier om toch een schurk in de film te sleuren, laat Cooper liggen, om voor iets te kiezen dat net wat geloofwaardiger en complexer is: Tommy wil niet liever dan Bad helpen, door hem in zijn voorprogramma te laten spelen en hem songs te laten schrijven voor op zijn nieuwe cd. Het is Bad die te trots is om die hulp aan te nemen. En op een gelijkaardige manier is Jean geen typische stand by your man-vrouw, die nobel en stilzwijgend afziet terwijl Bad zich bezuipt. Haar personage is daar te sterk voor, en de beslissingen die ze neemt zijn dan ook realistisch en zelfs respectabel.

Dat zit dus wel goed: ‘Crazy Heart' is oerconventioneel, maar vervalt nergens in goedkoop melodrama. Blijft er wel het feit dat de hele film wat al te vertrouwd aanvoelt, een déjà-vu-effect dat niet geholpen wordt door de degelijke, maar weinig opwindende regie. Cooper houdt het tempo er in en er is geen shot dat niet degelijk gekadreerd en mooi afgeborsteld is, maar om heel eerlijk te zijn, zat er ook geen enkel visueel moment in de film dat ik zal onthouden. Net als het scenario krijgen we ook in dit departement vakmanschap zonder meer.

Waarom dan toch gaan kijken? Jeff Bridges, d'uh! His dudeness smijt zich naar goede gewoonte zonder twijfel of ijdelheid in zijn rol, en laat zich nergens verleiden tot overacting. Er valt in heel ‘Crazy Heart' geen huilbui of tirade terug te vinden (wat de verdienste is van het scenario), maar wel een oceaan aan onuitgesproken emoties, teleurstellingen en frustraties, die allemaal net onder Bads laconieke oppervlakte liggen te sudderen (wat very much Bridges zijn prestatie is). Je kunt zijn naar alcohol walmende adem bijna ruiken, je kunt zijn gebroken hart bijna voelen, enkel en alleen omdat je daar een acteur op dat scherm ziet die echt een prestatie van wereldklasse levert. Maggie Gyllenhaal is overtuigend als altijd, maar staat bijna onvermijdelijk in Bridges zijn schaduw, terwijl Colin Farrell een verrassend klein bijrolletje heeft als Tommy Sweet. Veel indruk maakt hij dan ook niet, maar goed, daarvoor heeft hij gewoon niet genoeg te doen.

Scott Cooper mag in ieder geval heel blij zijn dat hij Jeff Bridges heeft kunnen strikken. Zijn prestatie mààkt de film - los daarvan blijft er nog een degelijk in elkaar gestoken, maar o zo conventioneel en o zo voorspelbaar filmpje over.

Door Dennis Van Dessel 20/03/2010 - categorie : movie - Afdrukken

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (5) van anderen of geef uw mening

Blader in ons volledig archief
Film van de week

The Killer Inside Me
American nightmare
Featured
The Killer Inside Me
American nightmare
Du Rififi Chez les Hommes (Rififi)
De opa van de heist movies
The Sorcerer's Apprentice
Te weinig Fantasia
It Happened Here
Mentioning the war
The Battle of Algiers (La Battaglia di Algeri)
The war on terror: the prequel
© Copyright Digg*    Contact*    Redactie*    About Digg*    Privacy*    Adverteren*    Webdesign* by T-kila...
eXTReMe Tracker
cached on 03.09.2010 11:16:59  Page generated in 0.4094 seconds.