Regie: McG
Scenario: John August, Cormac Wibberley, Marianna Wibberley
Met: Cameron Diaz, Drew Barrymore, Lucy Liu, Demi Moore, Bernie Mac, Justin Theroux, John Cleese, Matt LeBlanc, Robert Patrick e.a.
106 min. / USA / Alle leeftijden / 2003

Films als 'Charlie’s Angels' worden door de fans doorgaans verdedigd met de stelling dat het hier niet bepaald de bedoeling was om een nieuwe dimensie aan het medium te geven, dat de film zichzelf niet serieus neemt en enkel bedoeld is om het soort amusement te bieden waarvoor je je verstand best achterlaat bij Simonne de wc-madame. Dat de capaciteit om je te amuseren vertrekt in je verstand, is iets dat die fans niet weten, aangezien dat van hen nog bij Simonne ligt. Wanneer een film van mij vereist m’n hersenen uit te schakelen, kan er maar beter iets tegenover staan. Iets geestigs, iets fris, iets origineels, iets waardoor ik me niet bedrogen voel. Iets dat dus in niets lijkt op wat je krijgt bij 'Charlie’s Angels: Full Throttle'. Ik begrijp steeds beter waarom de regisseur van dit onding (dat ze een regisseur hàdden vind ik al verrassend), zich kortweg McG laat noemen. De naam van de man die aan het controlepaneel bij Tsjernobyl zat, is mij persoonlijk ook onbekend. Soms wil je gewoon anoniem blijven.

In dit tweede avontuur van Natalie (Cameron Diaz), Dylan (Drew Barrymore) en Alex (Lucy Liu), is een onbekende supercrimineel uit op twee ringen, beide in het bezit van hoge omes bij het FBI. In de ene ring zit een lijst met namen van personen die door de overheid beschermd worden in het Witness Protection Program, in de andere ring zitten de corresponderende schuilnamen. De Angels moeten de ringen terugvinden voordat elke gangster in Amerika toegang heeft tot die gevaarlijke informatie. En ùw opdracht, mocht u besluiten hem te aanvaarden, is nu meteen naar imdb te surfen en de plot op te zoeken van Brian De Palma’s film 'Mission: Impossible'. Merkt u enige notenswaardige gelijkenissen op?

Die opdracht zal uiteraard gepaard gaan met het soort van stunts dat alle wetten van de fysica vrolijk overtreedt. Ik ken er niet veel van, ik hààtte fysica op school, maar ik weet wél dat wanneer de drie dames die hier de dienst uitmaken van een brug vallen, samen met een tank en een helikopter, het godsonmogelijk is dat ze sneller vallen dan die twee voertuigen. Laat Drew Barrymore dan nog zo’n dik achterwerk hebben.

Begrijp me niet verkeerd, dat stoort me niet. Het stoort me ook niet dat tijdens een achtervolging midden in een motorrace alle andere deelnemers aan die race plots mysterieus verdwijnen om de baan te ruimen voor de Angels en de slechterik. En het kan me al evenmin schelen dat de dames dwars door de romp van een schip kunnen breken, om de vrijgekomen houtsplinters als waren het surfplanken over een kabel naar beneden te rijden. Een film als Charlie’s Angels is niets verschuldigd aan de werkelijkheid. Wat me daarbij wél stoort, is dat deze actiescènes begeleid worden door een aantal staaltjes van de allerslechtste CGI die de wereld ooit heeft gezien, een opdringerige soundtrack die al dan niet tijdelijke doofheid kan veroorzaken, én dat alles schijnbaar opzettelijk zo werd geregisseerd en gemonteerd om het voor ons bijna onmogelijk te maken om nog te volgen wat er precies gaande is. Let bijvoorbeeld maar eens op die motorrace. Aan twee cuts per seconde kom je in een zone van hyperkinetische filmmakerij terecht waarin geen enkel publiek je ooit nog zal kunnen bijbenen. Het enige dat je nog kunt hopen, is dat ze zich omver zullen laten blazen door het spektakel, en er niet bij stil zullen staan dat wat ze net gezien hebben, geen enkele samenhang vertoonde. Bij het gemiddelde publiek van deze film lukt dat wonderwel. McG hoeft zich dus geen zorgen te maken. Voor de nietsvermoedende zielen onder u: beeldt u zich het tempo in van het laatste stukje van de entree in de Moulin Rouge in die film ("because weee can-can-can!"), maar dàt dan continu volgehouden voor zowat elke actiescène.

'Charlie’s Angels: Full Throttle' lijkt, net als z’n voorganger, verdacht op de film die de doorsnee lezer van P-Magazine zou maken indien hij er het geld voor kreeg: volgestouwd met tits ‘n’ ass, én met om de zeven seconden een enorme explosie, om te vermijden dat er ooit een stilte zou vallen. Stel je voor dat zo’n stilte gebruikt zou worden om tot de vaststelling te komen hoe dom deze film wel is. Het gevoel voor humor bevindt zich eveneens op dat niveau: de grappen spelen zich uitsluitend onder de gordel af, met hemeltergend flauwe woordspelingen ("My real name is Helen Zass!") en geforceerde situatiehumor (let bijvoorbeeld op het misverstand dat ontstaat met Liu’s vader in de film, de onverklaarbaar blanke John Cleese).

Met al dat zijn ook de tits ‘n’ ass in deze film, net als in P-Magazine, niet meer dan boerenbedrog, bedekt door minuscule bikini’s of andere outfits als ze zijn, en kunnen alle ontploffingen ter wereld niet verhullen dat we hier te maken hebben met een film die geen enkele bestaanreden heeft, behalve dan om als rukmateriaal te dienen voor puberjongetjes. Diaz, Barrymore en Liu moeten zich er toch van bewust zijn dat compulsieve onanie bij jonge adolescenten het enige zal zijn waar hun verschijningen hier toe zullen bijdragen? Hoe leef je met zo’n kleverige gedachte? Nuja, they were crying all the way to the bank, ongetwijfeld.

De Angels krijgen ditmaal versterking van een hele resem bijrolacteurs. Demi Moore speelt een ex-Angel die nu aan de andere kant staat (dat hoort een verrassing in de film te zijn, maar zelfs de trailer ondernam geen poging het geheim te houden). Zes jaar na haar laatste opgemerkte rol, in 'Striptease', staat Moore er weer helemaal, minus twee silliconen-implantaten, plus een royale dosis Botox die ervoor zorgt dat ze de hele film lang geen enkele gezichtsexpressie kan uitdrukken. Ach ja, you win some, you lose some.

Andere cameootjes zijn er voor Robert Patrick, Crispin Glover, Robert Forster, Matt LeBlanc, originele tv-Angel Jaclyn Smith(!) én Eric Bogosian, ooit de ster van Oliver Stone’s 'Talk Radio', die een mooie impressie van zijn huidige carrière geeft in zijn rolletje als lijk.

'Charlie’s Angels' is een film die technisch ondermaats is, en die zo hard lacht om z’n eigen flauwe grappen, dat je jezelf als publiek wel eens gaat afvragen of je eigenlijk wel nodig bent in deze zaal – de mensen op het scherm schijnen zich zonder jou óók prima te amuseren. Komt nog bij dat de plot van a tot z bijeengejat is uit andere films. 'Mission: Impossible' had ik al vermeld. Voeg daar nog het vervolg op die film aan toe, plus 'Cape Fear', 'The Terminator', 'Point Break', 'The Sound Of Music', 'Flashdance' enzovoort. Zowat elke minuut uit dit vermoeiend misbaksel is afkomstig van andere films, die allemaal beter zijn dan deze. Hersenloze crap, oké, maar dan mogen ze op z’n minst de moeite doen om hun eigen crap te bedenken, en die een beetje fatsoenlijk in beeld te brengen.

http://www.sonypictures.com/movies/charliesangelsfullthrottle/

Door Dennis Van Dessel 20/09/2003 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (2) van anderen of geef uw mening