Regie en scenario : Glenn Ficarra, John Requa
Met : Jim Carrey, Ewan McGregor, Leslie Mann, Rodrigo Santoro e.a.
102 min. / USA / 2009

Voor Digg*ers van: 'I Now Pronounce You Chuck and Larry', 'Catch Me If You Can'

De Amerikaanse filmindustrie heeft de laatste jaren blijkbaar de herenliefde (her)ontdekt. Sinds ‘Brokeback Mountain' duidelijk maakte dat gay themed movies winstgevend kunnen zijn (hoe meer controverse, hoe meer tsjing-tjsing), krijgen we regelmatig pogingen om die thematiek te vatten binnen een toegankelijke mainstream film. Soms lukt dat (‘Milk'), en soms leveren die inspanningen vooral genante taferelen op (‘I Now Pronounce You Chuck and Larry'). Hoe dan ook vallen die films steevast onder te verdelen in één van deze twee stijlen: melodrama's over de pijn van het homo-zijn, of komedies waarin we anderhalf uur lang jeanettengrappen te horen krijgen, waarna de makers keurig op hun stappen terugkeren om nog dertig minuten lang te prediken over gelijkheid en tolerantie. Als er over ‘I Love You Phillip Morris' al niets anders positiefs te melden valt (en dat is heel goed mogelijk), dan is er in ieder geval het feit dat hij overduidelijk zijn voeten veegt aan dat soort categorisering. In feite veegt hij zijn voeten aan zowat alle conventies. En aan consistentie. En aan logica. En aan gevoel voor ritme, tempo, geloofwaardigheid, motivering en psychologische uitdieping. ‘I Love You Phillip Morris' is een hallucinante treinramp van een film geworden, een prent waarin zeer getalenteerde mensen al hun energie focussen op de ene foute keuze na de andere.

Jim Carrey speelt Steven Russell, een brave huisvader die heimelijk voor de mannen is. Na een auto-ongeluk besluit hij dat het leven te kort is om tegen zijn zin door te brengen bij zijn streng gelovige vrouw. Hij trekt dan ook naar Florida om er de meest flamboyante nicht te worden sinds Felice aan zijn tv-carrière begon. Om zijn levensstijl vol dure kitsch te financieren, neemt hij al snel zijn toevlucht tot grote en kleine vormen van bedrog. Uiteindelijk belandt hij dan ook in de gevangenis, waar hij kennis maakt met de naïeve Phillip Morris (Ewan McGregor). Het is liefde op het eerste gezicht.

Toegegeven, regisseurs Glenn Ficarra en John Requa hebben moeilijk bronmateriaal gekozen voor hun film. ‘I Love You Phillip Morris' pretendeert gebaseerd te zijn op ware feiten, en moet zich na deze set-up nog eens door een eindeloze reeks bizarre wendingen werken. Russell komt vrij en doet zich voor als een advocaat. Hij begint te frauderen als een gek. Vliegt de gevangenis in. Ontsnapt. Wordt weer opgepakt. Ontsnapt weer. En zo gaat dat door, tot op het absurde af. Ficarra en Requa hadden dus eigenlijk de keuze: ofwel moesten ze hun verhaal vereenvoudigen tot ze met een makkelijker te geloven resultaat overbleven, ofwel moesten ze een vertelstijl vinden die hen toeliet om dat hele maffe verhaal toch op een overtuigende manier aan de man te brengen. Ze mikten op optie twee. En ze faalden. De regisseurs proberen het hele verhaal er op 102 minuten doorheen te jagen, wat als gevolg heeft dat ze zich nergens een rustpunt kunnen permitteren. ‘I Love You Phillip Morris' is een erg gejaagde film, die altijd van het ene plotpunt naar het volgende moet sjezen.  En een excentriek verhaal vertellen is al moeilijk, maar een excentriek verhaal op een drafje vertellen is ei zo na onmogelijk.

Eén van de eerste dingen die verloren gaan als je in zo'n rothaast bent om je scenario af te haspelen, is personageuitdieping. We krijgen nooit een kans om een emotionele connectie te maken met de personages. Ewan McGregor speelt Phillip Morris als een verlegen, onschuldige man die zich eigenlijk niet kan handhaven in een gevangenis. Veel meer dan dat komen we over hem niet te weten, zodat McGregor min of meer gedoemd is om een beperkte acteerprestatie te geven. Hij blijft hangen in die ene noot van vermoorde onschuld, maar het zou unfair zijn om hem daarvan de schuld te geven - het script geeft hem gewoon niets anders om mee te werken. Jim Carrey's rol is nog veel problematischer. De acteur smijt zich met overgave op zijn werk, maar ook hij wordt in de steek gelaten door een verhaal dat zich nooit de moeite getroost om ook maar even te peilen naar de motivaties van zijn personage. Waarom doet die Steven Russell nu wat hij doet? Wat voelt hij voor zijn vrouw en kind, zelfs nadat hij hen verlaat? Heeft hij ooit twijfels bij zijn scams, heeft hij ooit schuldgevoelens? Of is hij echt zo oppervlakkig als hij hier lijkt? En waarom voelt hij zich zo aangetrokken tot Phillip? Allemaal vragen waar geen antwoord op komt, omdat Ficarra en Requa het te druk hebben met het afwikkelen van hun gestoorde plot. Carrey's vertolking bestaat dan ook grotendeels in een vacuüm, alsof hij elke scène op zichzelf speelt, zonder rekening te houden met de film waar al die verschillende scènes in moeten passen.

Nog een gevolg van het hyperkinetische verhaal, is dat de toon van de film continu omslaat. ‘I Love You Phillip Morris' verandert nog vaker van persoonlijkheid dan zijn hoofdpersonage, met stemmingswisselingen tussen komedie, drama, sociale satire en misdaadfilm. Ficarra en Requa hebben geen tijd voor subtiliteiten (daarvoor hebben ze te veel freaky plotwendingen af te handelen), met als resultaat dat ze alles er met voorhamer moeten inrammen. Wanneer een scène komisch bedoeld wordt, dan is ze ook meteen plat komisch - Jim Carrey die een flink uit de kluiten gewassen heerschap achterwaarts neemt en gilt: "ik ga in je kont spuiten!," allemaal voor de gulle lach, bijvoorbeeld. Wanneer de makers mikken op drama, dan gaan ze ook meteen voor melodrama met alle toeters en bellen: "oh kijk naar mij, ik lieg zieltogend in een bed te sterven!". Wanneer ze satirisch willen wezen, dan zien we de echtgenote van Carrey een ellendig lang gebed zeggen, terwijl hij enkel wil vrijen - wat we hen daarna zien doen, in wat misschien de minst sexy vrijpartij is in de filmgeschiedenis. ‘I Love You Phillip Morris' probeert van alles te zijn en van alles te bereiken, maar raakt uiteindelijk verstrikt in z'n eigen goede intenties.

Alleen getalenteerde mensen hadden dit soort flop kunnen maken. ‘Phillip Morris' is niet zomaar een slechte film, het is een spectaculair wanproduct, het resultaat van passie, intelligentie en overtuiging - die allemaal in de verkeerde richting werden gestuurd. Middelmatige filmmakers zouden nooit zo ver hebben kunnen of durven gaan. Ik veronderstel dat dat een soort van respect verdient, hoewel ik de film er niet liever door ging zien. I hated Phillip Morris.

Door Dennis Van Dessel 17/02/2010 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (6) van anderen of geef uw mening