Regie: Joe Johnston
Scenario: Andrew Kevin Walker, David Self, gebaseerd op het script van Curt Siodmak
Met: Benicio del Toro, Anthony Hopkins, Emily Blunt, Hugo Weaving, Geraldine Chaplin e.a.
125 min. / USA / 2010

Voor Digg*ers van: het originele ‘The Wolf Man', ‘An American Werewolf In London', ‘Sleepy Hollow', ‘Bram Stoker's Dracula', gotische horror, bloedrode romantiek en sprookjesachtige camp.

Het zag er al maanden lang op zijn zachtst gezegd niet goed uit voor ‘The Wolfman'. Een regisseur werd ontslagen nog voor de opnames goed en wel begonnen waren, de score van Danny Elfman was zogezegd niet goed genoeg, de releasedatum weer keer na keer (na keer) verschoven en aan het roer stond uiteindelijk de man die ons ook ‘Honey, I Shrunk the Kids' en ‘Jurassic Park III' bracht. Om nog maar te zwijgen over het feit dat de film - zoals álle horrorfilms van de laatste twee jaar, eigenlijk - een remake is, van een twijfelachtige Universal-klassieker uit 1941 nog wel, en dat de trailer er ronduit verwarrend en onnozel uitzag. Neen, het zat ‘The Wolfman' even echt niet mee. Doch niet getreurd, lieve mensen, want af en toe kan Hollywood ook - echt waar - een aangename verrassing in uw schoot werpen: ondanks de vloek van de production hell is deze weerwolvenprent immers een verrassend sfeervol en sprookjesachtig staaltje gotische huiver geworden, barstensvol verwijzingen naar romantische kunst en de Hammer-horrorfilms van weleer.

Benicio del Toro is flink miscast als naar Amerika uitgeweken Brit - hij ziet er ongeveer even Brits uit als Kim Jong-Il, en waarom hebben ze Herbert Flack zo schandelijk over het hoofd gezien? - maar hij staat zijn mannetje als de onfortuinlijke Lawrence. Wanneer zijn broer vermist wordt, roept diens verloofde Gwen Conliffe (Blunt) hem terug naar het ouderlijke huis in Blackmoor, waar zijn afstandelijke vader (Hopkins) hem opwacht. Wanneer Lawrence arriveert, is het lichaam echter al gevonden en rest hem nog maar één ding: op zoek gaan naar de dader, of dat nu een woest beest of een gevaarlijke gek is. Een en ander is echter niet pluis en het dorp gonst van de geruchten. De dorpelingen zijn bang van de zigeuners en hun bejaarde circusbeer, terwijl de gypsies net vrezen voor een rondzwervend monster from hell en de pastoor in de slachtpartijen de wraak van God voor onze zonden ziet. Wanneer Lawrence tijdens een brutale aanval gebeten wordt, ontdekt hij al snel wat er net verantwoordelijk was voor alle onheil: bij volle maan verandert ook hij opeens in een woest beest dat wild uithaalt naar alles wat in zijn buurt komt. Neen, niet Hans Otten tijdens de staking van AB InBev, maar een échte weerwolf!

Het verhaal op zich is alvast niet veel soeps. Het vreemde vertelritme springt voortdurend heen en weer tussen de gespannen relatie tussen Lawrence en zijn vader, het niet zo latente racisme bij de verschillende bevolkingsgroepen, de persoonlijkheidscrisis van Lawrence zelf, het onderzoek van Jack the Ripper-inspecteur Abberline (Weaving) en de grafisch uitgesponnen slachtpartijen (zie die darmen vliegen!). Aangezien de prent zo lang op de planken heeft gelegen is dat niet verwonderlijk: het was uiteindelijk aan ‘Apocalypse Now'- en ‘Godfather III'-monteur Walter Murch om het boeltje in elkaar te knutselen. Het moet dan ook gezegd, de man heeft er het beste van gemaakt: het tempo loopt soms wat onregelmatig (sommige sequensen duren net iets te lang, terwijl andere delen veel minder tijd krijgen om iets op te bouwen), maar qua sfeer en toon blijft ‘The Wolfman' steeds samenhangend.

Zonder twijfel het grote pluspunt van de film - en de reden dat hij zich onderscheidt van zijn genregenoten - is de magisch-realistische droomsfeer die het landschap rond Blackmoor omringt. Wie een klein beetje kent van de achttiende-eeuwse romantiek - u weet wel, de kunststroming, niet de onzin met de kaarsjes en de hartjes - zal heel wat aangename herkenningsmomentjes beleven. We zien knipoogjes naar schilderijen van Turner (de overgroeide oude gebouwen en ruïnes) en Friedrich (de sequens waarin Lawrence als lone wanderer over de Engelse moors dwaalt), de Whitechapel-moorden (Abberline loopt daar niet zomaar rond, hé: these are dark times!), alsook het werk van Edgar Allen Poe (het lugubere kasteel aan de rand van het dorp), en Mary Shelley (Frankenstein is nooit veraf). Gecombineerd met elementen uit het Duitse expressionisme (de duisternis en de dreigende schaduwen), de geweldige make-up van Rick Baker (zie ook: ‘An American Werewolf In London') en enkele geslaagde transformatiescènes (A-listers in monsters zien veranderen is altijd leuk), en je krijgt een waar visueel festijn.

‘The Wolfman' is zeker niet zonder fouten. Integendeel zelfs, de tragische romance tussen del Toro en Emily Blunt heeft nul emotionele impact, de finale is een tegenvaller, narratief gezien schort er heel wat aan het scenario, Anthony Hopkins doet naar goede gewoonte niets meer dan wat nodig is om zijn cheque te mogen innen - (diepe adem) - én Geraldine Chaplin komt gewoon niet over als zigeunerin - een beetje zoals Nicolas Cage met, laat ons zeggen, een haarstukje: ha ha ha, het idee! Neen, allemaal goed en wel, maar ‘The Wolfman' doet ondertussen wel mooi verlangen naar die heerlijk foute horrorklassiekers van Universal en Hammer, en dat zónder te vervallen in flauwe navelstaarderij. De gore zit bovendien helemaal goed (een shot waar een maag droogweg uit een buik gerukt wordt, is onze persoonlijke favoriet) en hoewel het nooit echt spannend wordt, gaat er van de omgeving wel een voortdurende dreiging uit. Een mooi en luguber, aan Tim Burton (‘Sleepy Hollow') en Francis Ford Coppola (‘Bram Stoker's Dracula') herinnerend, en lichtjes surrealistisch horrorspektakel, bediend van een - laat die studio's maar zagen - geweldige score van Danny Elfman: meer moet dat niet zijn, quoi. En zeggen dat wij ‘The Wolfman' al van tevoren hadden afgeschreven!

Door Vincent Van Peer 13/02/2010 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (4) van anderen of geef uw mening