Regie: Peter Jackson
Scenario: Peter Jackson, Fran Walsh & Philippa Boyens
Met: Saoirse Ronan, Mark Wahlberg, Rachel Weisz, Susan Sarandon, Stanley Tucci, Michael Imperioli e.a.
135 min. / NZ - VS - UK / 2009

Voor Digg*ers van: Alice in Wonderland, The Neverending Story, Heavenly Creatures, What Dreams May Come...

Peter Jackson has come a long way, baby. Dertig jaar geleden begonnen als regisseur van campy low-budget horrorfilms ('Bad Taste', Braindead), inmiddels uitgegroeid tot een van de populairste, meest succesvolle regisseurs ter wereld. De Koning Midas van de cinema: alles wat hij aanraakt, verandert in een absoluut kassucces. Reken maar dat het met 'The Lovely Bones', zijn verfilming van de gelijknamige roman van Alice Sebold, niet anders zal gaan. Net als de LOTR-trilogie en King Kong is Jacksons nieuwste project namelijk een peperdure, uit CGI opgetrokken spektakelfilm, die tegemoet moet komen aan de meest primaire verlangens van de bioscoopbezoeker. Het is alsof Jackson tijdens de productie slechts met één vraag in zijn hoofd zat. Niet zozeer: hoe kan ik dit verhaal het best vertellen, maar: hoe kan ik mijn publiek zo veel mogelijk overdonderen? Welnu, 'The Lovely Bones' is wellicht het meest potsierlijke antwoord dat je op zo'n vraag kan geven: een film die er op geen enkel ogenblik in slaagt om de bedoelingen van zijn regisseur te verhullen. Een film die zelfs zo nadrukkelijk mooi wil worden gevonden, dat het resultaat alleen maar lelijk is, want zo fake als het botoxgezicht van Nicole Kidman.

Waarschijnlijk is het al misgelopen bij de stroperige plot, die eerder geschikt lijkt voor een kinderfilm dan voor de nieuwe 'Heavenly Creatures', waarmee 'The Lovely Bones' hier en daar werd vergeleken. Susie (Saoirse Ronan), de dochter van Jack (Mark Wahlberg) en Abigail Salmon (Rachel Weisz), wordt op een avond aangesproken door George Harvey (Stanley Tucci), die vertelt dat hij haar "iets moet laten zien". De meeste normale meisjes zouden op dat ogenblik al eens twee keer nadenken, maar Susie laat zich overhalen en gaat vrijwillig met hem mee. Harvey leidt haar naar een prachtig versierde, ondergrondse kamer, die hij naar eigen zeggen zelf heeft gebouwd. Wat er daar precies gebeurt, is onduidelijk, maar het staat vast dat Susie nooit meer naar huis zal kunnen terugkeren. In plaats daarvan belandt ze ergens in een magische wereld tussen hemel en aarde, The In-Between, waar ze, samen met een ander meisje, vrolijk en vrij kan ronddartelen. Terloops vindt ze nog even de tijd om de aardse gebeurtenissen, die net iets minder luchthartig zijn, via een voice-over te becommentariëren.

Ik kan begrijpen dat Jackson de combinatie van het naïeve en het macabere in het verhaal ontzettend veelbelovend moet hebben gevonden. Zestien jaar geleden wist hij uit die formule reeds een succesfilm te puren als 'Heavenly Creatures', recenter nog scoorde Thomas Alfredson met zijn hoogst originele kindervampierfilm Let the Right One In een wereldwijde hit. Kortom, 'The Lovely Bones' bevat wel degelijk elementen die, mits de juiste aanpak en de juiste dosering, tot een klein meesterwerk hadden kunnen leiden. Het probleem is echter dat Jackson het naïeve zodanig laat primeren dat het lijkt alsof je naar de verfilming van 'Tiny en de pedofiel' zit te kijken. Nooit wordt het echt hard in 'The Lovely Bones', nooit krijgen we de gruweldaden van Harvey expliciet in beeld te zien. Bovendien schijnt Susie zichzelf eigenlijk best te vermaken in de wondere wereld van The In-Between: dat zij even voordien op gruwelijke wijze werd vermoord, valt nauwelijks uit haar gedrag af te leiden. Bij momenten lijkt ze zelfs blij dat ze aardse wereld heeft mogen inruilen voor het hiernamaals - of wat het ook is waar ze nu precies zit.

Terwijl het gezin Salmon door verdriet wordt verscheurd, grijpt Jackson de scènes in The In-Between aan om zichzelf helemaal te laten gaan met de beschikbare CGI. Maïsvelden veranderen opeens in golven, plotseling opduikende bootjes varen zich te pletter tegen een rotsklif en rozen bloeien open onder ijsvlaktes - het slaat meestal gewoon nergens op. De sequenties deden me onvermijdelijk denken aan een computergeanimeerde versie van 'Alice in Wonderland', in onnatuurlijk felle kleuren die de gekunsteldheid extra in de verf zetten. Nóg kitscheriger wordt het wanneer Susie de hemel pas écht bereikt en in een zonovergoten maïsveld wordt verwelkomd door een aantal kleine kinderen. Dat is het moment waarop Jackson zijn publiek aan het huilen wil krijgen, waarop hij hen het kippenvel op de armen wil toveren. Ook ik was lichtjes aangedaan, al komt dat waarschijnlijk vooral door het prachtige 'Song to the Siren' op de soundtrack . Een van de mooiste liedjes aller tijden, wat mij betreft. Voor de rest roept de scène, net als het grootste deel van de film, alleen maar plaatsvervangende schaamte op.

Nochtans had Jackson zeker voldoende talent beschikbaar om een betere prent te maken dan de mislukking die 'The Lovely Bones' nu is geworden. Over de sterrencast kan je tenslotte vrij weinig verkeerd zeggen, het manco ligt  eerder bij de bedenkelijke kwaliteit van het scenario. Geen enkel personage wordt fatsoenlijk uitgewerkt; de pedofiel is een wandelend cliché (inclusief vadsige snor en te grote bril); de verhaallijn rond Susies moeder, die er enkele maanden op uittrekt, blijft onbegrijpelijk onderontwikkeld; en Susies pseudo-poëtische voice-over doet geregeld de tenen krommen. Enfin, er gaat zo veel verkeerd dat je bezwaarlijk nog van schoonheidsfoutjes kan spreken. Verder zit Jackson zelf voortdurend te zoeken naar de juiste toon, wat soms leidt tot - ik kan het niet anders zeggen - verschrikkelijk slechte cinema. Eén voorbeeld: net wanneer het gezin Salmon een crisis beleeft, komt grootmoeder Lynn (Susan Sarandon mag ook wat irritant lopen wezen) voor wat misplaatste komische momenten zorgen. Ik dacht waarlijk even dat ik naar een stuk uit een andere film zat te kijken, zo haaks staat die scène op de rest van het verhaal.

Om toch nog iets positiefs te vermelden: de jonge Saoirse Ronan is een absolute revelatie in de hoofdrol. Er is geen enkele reden om aan te nemen waarom zij over enkele jaren tijd niet even succesvol zal zijn als Kate Winslet, wiens carrière mee door Jackson werd gelanceerd. Maar afgezien van dat enkel lichtpuntje, is 'The Lovely Bones' de eerste kandidaat om de slechtste film van het nieuwe jaar te worden. De visuele bombarie waarmee Jackson hier uitpakt, past eenvoudigweg niet bij het trieste verhaal van een kindermoord. Het idee dat je dergelijke gruwel kan ombuigen tot schoonheid, dat je daar zelfs een optimistische boodschap uit kan distilleren, is oerdom en belachelijk infantiel. Vertel het sprookje van 'The Lovely Bones' maar eens aan alle mensen die ooit hun kind hebben verloren. Ze zullen je graag horen komen, Peter.

Door Ben Conaerts 11/02/2010 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (5) van anderen of geef uw mening