Regie: John Musker, Ron Clements
Scenario: John Musker, Ron Clements, Rob Edwards
Met: Anika Noni Rose, Bruno Campos, Keith David, Jennifer Cody, John Goodman e.a.
97 min. / USA / 2009

Voor Digg*ers van: 'Cinderella', 'Sleeping Beauty' en soortgelijken

In 2004 brachten de Disneystudio's ‘Home on the Range' uit, een lusteloze klucht over moedige koeien op een boerderij, die zodanig flopte dat zelfs de dvd tegenwoordig vrij moeilijk te vinden is. De bobo's van het Huis van de Muis lieten meteen weten dat het hun laatste handgetekende animatiefilm zou zijn voor de voorzienbare toekomst, waarmee de eens zo glorierijke traditie van Disney-tekenfilms met een zielige zucht leek te imploderen. Moesten de mensen die verantwoordelijk waren voor ‘Sneeuwwitje', ‘Cinderella' en ‘The Lion King' hier nu afscheid mee nemen? Pixar nam het daarna definitief over, en hoewel ze dat fantastisch deden, voelden we toch het kippenvel over onze armen kruipen toen we hoorden dat de studio zich aan een herkansing waagde. ‘The Princess and the Frog' werd aangekondigd als een old skool Disneysprookje, dat ongegeneerd teruggrijpt naar de tradities van veertig, vijftig jaar geleden. Geen eigentijdse ironie, geen zelfbewuste knipoogjes naar de popcultuur, maar gewoon opnieuw een romantisch verhaal dat zich zonder moeite naast ‘The Little Mermaid' en ‘Beauty and the Beast' laat plaatsen. Gedeeltelijk is dat ook gelukt. ‘The Princess and the Frog' is verfrissend onschuldig en oncynisch, maar heeft inhoudelijk toch te korte beentjes om zich te meten met de grote klassiekers.

Het verhaal speelt zich af in New Orleans, rond de eeuwwisseling (die van de 20^ste eeuw, wel te verstaan). Tiana (Anika Noni Rose) is een jonge zwarte serveerster die hoopt ooit de droom van haar vader waar te kunnen maken door een eigen restaurant te openen. Haar rotverwende, rijke blanke vriendin Charlotte (Jennifer Cody), heeft ondertussen andere zorgen: prins Naveen (Bruno Campos) van Malvonia komt op bezoek in New Orleans, en Charlotte is vastbesloten om hem aan de haak te slaan. Voor haar dat lukt, wordt de prins echter in een kikker veranderd door boze voodootovenaar Dr. Facilier (Keith David). Het spreekt voor zich dat Tiana de meubelen zal moeten redden.

Dat alles is uiteraard klassiek spul. Regisseurs John Musker en Ron Clements luidden meer dan 20 jaar geleden het laatste gouden tijdperk voor Disney in, toen ze met ‘The Little Mermaid' de slabakkende studio (die ongeveer een decennium aan flops achter de rug had) weer naar de top hielpen. Daarna maakten ze nog samen ‘Aladdin', ook een gigantisch succes.  Blijkbaar hoopt Disney dat hetzelfde team ook wel twee keer voor hetzelfde mirakel zal kunnen zorgen. Of dat lukt of niet, staat nog te bekijken, maar Musker en Clements rekenen in ieder geval op een soort van hip-moeheid bij het publiek. Pixar is altijd erg spaarzaam geweest met de o zo clevere, postmoderne, zelfreferentiële grapjes, maar kijk naar wat Dreamworks de voorbije tien jaar heeft afgeleverd (‘Shrek' en zijn sequels, ‘Shark Tale', ‘The Wild') en wat we van Fox hebben gekregen (‘Ice Age' en consoorten), en je ziet dat die films steeds meer evolueerden in de richting van vrijblijvende moppentrommels. Een goed verhaal en sterke personages waren hoe langer hoe verder te zoeken, omdat de makers toch maar wilden tonen hoe slim ze waren met hun meta-humor. ‘The Princess and the Frog' plaatst zichzelf diametraal tegenover die tendens, en mikt op nostalgische volwassenen en kinderen die nog geboeid kunnen worden door een verhaal, in plaats van enkel door slapstick. Op een aantal details na had de prent eigenlijk ook in de jaren vijftig of zestig gemaakt kunnen worden. (Het belangrijkste detail daarvan is ongetwijfeld de huidskleur van de heldin - een zwarte protagoniste, het zou in de tijd van Walt "ach, misschien hebben die nazi's het nog zo slecht niet bekeken" Disney niet waar zijn geweest.)

Dat extreem classicisme is zowel de grote kracht van de film, als een belangrijke zwakte. Visueel is ‘The Princess and the Frog' om duimen en vingers bij af te likken, met een rijk kleurenpalet en prachtig gedetailleerde animatie, allicht aangeleverd door een meute tekenaars die blij zijn dat ze nog eens werk hebben en dan ook behoorlijk hun best doen. Bovendien krijgen we leuke personages: Tiana blijft een beetje hangen in haar voorspelbare rol van nobele heldin, maar prins Naveen is grappig als rotverwende rijkeluiszoon, Keith David levert zonder meer de meest memorabele stem als schurk Dr. Facilier en vooral Tiana's vriendin Charlotte steelt de show - ze is een personage dat rechtstreeks refereert aan Southern belles uit de toneelstukken van Tennessee Williams, en met erg veel gevoel voor komische timing wordt geanimeerd en geacteerd.

Anderzijds wordt het verhaal ook gehinderd door dat sterke vastklampen aan de oude tradities. We krijgen een voorspelbaar, sentimenteel sprookje dat de levenslessen er wel erg dik oplegt (je kunt dan wel wensen op een ster, maar een beetje hard werk kan nooit kwaad). Dan waren de intriges en thema's van de gemiddelde Pixarfilm heel wat frisser en origineler. ‘The Princess and the Frog' wil de traditie van ‘Sleeping Beauty' en ‘Cinderella' voortzetten, en het gevolg is dat de verhaallijn ongeveer even evident is. Eigenlijk zit er geen enkele wending in de film die zichzelf niet ruimschoots op voorhand aankondigt.

De muziek is ook problematisch. Het spreekt voor zich dat Musker en Clements een ouderwetse musical hebben gemaakt, waarin de nummers gebruikt worden om de setting en de personages te introduceren, maar veel minder om de plot vooruit te helpen. Dat wil zeggen dat telkens wanneer de personages beginnen te zingen, het verhaal grotendeels stilvalt. Tijdens het laatste half uur voel je dat de film eigenlijk in galop naar de finish wil rennen, maar gehinderd wordt door weinig memorabele muzikale intermezzo's, die de hele boel ophouden. Vooral het liedje ‘Evangeline', gezongen door een vuurvliegje in de bayou, is daar een goed voorbeeld van.

‘The Princess and the Frog' is dan ook een film die het eerder moet hebben van zijn ouderwetse charme dan van zijn inherente kwaliteiten. De makers laten zich voorstaan op hun retro-look en hun traditionele sprookjesverhaal, zonder zich echt de vraag te stellen wat ze kunnen doen om hun film ook een beetje verrassend of opmerkelijk te maken. Ja, er valt best mee te lachen en de verrukkelijke vormgeving kweekt op zichzelf al heel wat good-will bij de kijker. Maar niettemin lijkt ‘The Princess and the Frog' gevaarlijk op een ietwat vervaagde kopie van een oude Disney classic.

Door Dennis Van Dessel 07/02/2010 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (3) van anderen of geef uw mening