Regie en scenario: Christopher Smith
Met: Melissa George, Liam Hemsworth, Rachael Carpani, Emma Lung, Michael Dorman, Henry Nixon
99 min. / UK / 2009

Voor Digg*ers van: ‘Ghost Ship', ‘The Twilight Zone', ‘The Butterfly Effect', ‘I Know Who Killed Me' en foute horror met kapsones. En ‘Back to the Future'!

‘Triangle' is slecht. Bizar en bevreemdend, maar vooral: slecht. Toch zit er ook een positief kantje aan. Het er nu reeds zeer appetijtelijk uitziende filmjaar 2010 is immers nog maar net van start gegaan en we hebben hier al te maken met de eerste stevige kandidaat voor de eindejaarslijstjes - in de "what the fuck"-categorie weliswaar, maar tóch, eindejaarslijstjes! Tof! Of wat dacht u van een onheilspellend verlaten schip waarop de tijd in herhaling valt, zes personages die de scenarist wellicht zo fascinerend vond dat er steevast een stuk of drie exemplaren van rondlopen en een moordmysterie dat zo mysterieus is dat de plot ook na de aftiteling verdacht raadselachtig blijft? Welkom in het protserige universum van Christopher Smith, waarin kafkaiaanse clichés, ridicule plotwendingen en halfslachtige pogingen tot diepgang elkaar in ijltempo opvolgen.

Voor de dappere lezer die ook daadwerkelijk van plan is om ‘Triangle' te gaan bekijken (respect!), er zitten een hele hoop spoilers in deze recensie - niet dat er veel is om te spoilen, maar toch. Drie vierde onder u leest dit soort recensies gelukkig alleen maar voor wat goedkoop slechte-film-bashen, dus voor u (god bless you!) zal een verklapte twist meer of minder geen bezwaar zijn, hoop ik. Welaan dan! ‘Triangle' gaat over Jess (ex-‘Home and Away'-ster Melissa George), een alleenstaande vrouw en moeder van een autistisch kind. Jess loopt ganse dagen - en de hele film - rond met een tronie die grote vermoeidheid en welig tierende demonen suggereren en om haar gedachten wat te verzetten gaat ze op een dag mee zeilen met een groepje vrienden en halve kennissen. Het gezelschap heeft echter de pech al gauw in een - lap, het is al van dat - mysterieuze storm terecht te komen waarbij één van hen het leven laat en de rest hulpeloos ronddobbert tot ze worden opgepikt door een - tja, kijk - mysterieus ogend, antiek passagiersschip. Daar is, hoeft het nog gezegd, een en ander niet pluis.

Op enkele minuten tijd is iedereen dood, vermoord door een, euh, geheimzinnige gemaskerde en blijft Jess over als enige overlevende. Ze weet met wat flitsende moves en een scheut geluk haar belager te overmeesteren en vooraleer de snoodaard van het schip te keilen fluistert die haar nog in een griezelig bekende stem toe dat ze iedereen moet vermoorden als ze ooit nog haar kind wil terugzien. Terwijl ze probeert te vatten wat er nu net allemaal gaande is, hoort ze geroep van op het zeeoppervlak: de sloep is terug, inclusief al haar vrienden én - what the hell? - Jess zelf. Kort daarna blijkt dat er nóg een andere Jess rondloopt op de duivelse schuit - één die niet kan wachten om iedereen naar de zeebodem te knallen, steken of knuppelen. Wanneer iedereen nog eens dood is, komt de sloep opnieuw aangedobberd. En opnieuw, en opnieuw. En hoe ingewikkeld dat ook klinkt allemaal, ondertussen had ondergetekende - intelligent als hij is - allang uitgedokterd hoe de vork ongeveer in de steel zat.

Dat het hier gaat om een time loop, waarbij dezelfde gebeurtenissen steeds opnieuw en opnieuw (en opnieuw en - geeuw! - opnieuw) herhaald worden, zal iedereen ondertussen wel duidelijk zijn. Nu, op zich is tijdreizen al een heel erg tricky gegeven om mee te werken in film of tv (op een eenzame uitzondering als ‘Lost' of ‘Back to the Future' na levert dat concept bijna uitsluitend twijfelachtige mislukkingen op), maar het idee van een time loop is al helemaal vragen om problemen. De grote ontknoping is immers zo goed als altijd dezelfde: na heel wat omslachtig gegoochel met de tijdslijn blijkt de beginsituatie - oh, grote verrassing - meteen ook de eindsituatie te zijn, waardoor de hele film een op zichzelf besloten geheel vormt. Daar moet je in dit geval dan wel de kanjer van een plot hole bijnemen dat Jess al het hele verhaal lang zou moeten wéten wat er gaat gebeuren. Ook de rest van de film barst van de gaten, het een al wat groter dan het ander - waarom probeert Jess bijvoorbeeld niet ‘ns om haar vrienden voor het gemak niét uit te moorden? - en hoewel het overduidelijk is dat Morgan en Smith zichzelf wel heel erg serieus nemen (de door piano begeleide begingeneriek, ouch!) is ‘Triangle' veel minder clever dan het zelf zou willen geloven.

Het bewijs dat het de makers wel degelijk menens is, ligt in de asgrauwe, bloedserieuze en gitzwarte toon, het ironieloze, wrede einde, en de uitermate sadistische onthulling van de verschillende stukjes van de puzzel. Jess blijkt - de shocker van de prent! - een verdorven wicht te zijn dat haar autistische zoontje slaat en meedogenloos domineert. Na een auto-ongeval waarbij ze onrechtstreeks verantwoordelijk is voor de dood van haar kind gaat ze op zoek naar boetedoening (maar niet naar vergiffenis, want alles zit toch al veel te diep in de shit) en stapt ze in de laatste scène moedwillig op de gedoemde zeilboot - terug naar af. Maar dan, in het, euh, begin van de film, dus... tja, dan krijgt ze blijkbaar geheugenverlies en duurt het opnieuw een moordrondje of drie vooraleer ze doorheeft wat er nu weer precies gaande is. In plaats van op zijn minst eens een andere strategie te proberen, om de loop te doorbreken. Of gaat dat niet? Is dat net het principe van zo'n loop? Awel hé: beats the shit out of me, maar mijns inziens is er toch een en ander grondig mis met dat principe.

De thematiek van fatalisme en de theorie van de time loop wordt de ganse film lang visueel onderstreept door opdringerige shots van rondfladderende meeuwen, krabben die uit het zand kruipen en een eeuwig op en neer deinende zee. Maar wat wil Christopher Smith nu duidelijk maken met al dat arty farty geneuzel en zijn loodzware onderwerpen? Joost mag het weten. Laat het vooral duidelijk wezen: ‘Triangle' is in feite niets meer dan een doordeweekse slasher met grootheidswaanzin die zelfs in zijn hoedanigheid als horrorfilm niet weet te overtuigen. Spannend of aangrijpend, this ain't. Mysterieus? Ja, dat wel, maar dat krijg je nu eenmaal als je weigert om essentiële vragen te beantwoorden - wat veroorzaakt die time loop? Wat is het nut daarvan? Waar komt dat schip vandaan? En vooral, zouden ze ook frieten met samurai-saus serveren op zo'n luxueuze boot? - en beslist om het snelsnel over een slaapverwekkend symbolische boeg te gooien. Voor de evidente eindbalans verwijs ik u dan ook gaarne door naar het begin van deze recensie. Ha! Had u ‘m echt niet zien aankomen?

Door Vincent Van Peer 20/01/2010 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (5) van anderen of geef uw mening