Regie: Guy Ritchie
Scenario: Michael Robert Johnson, Anthony Peckman, Simon Kinberg
Met: Robert Downey Jr., Jude Law, Rachel McAdams, Mark Strong, Kelly Reilly e.a.
128 min. / VS / 2009

Voor Digg*ers van: ‘Lock, Stock and Two Smoking Barrels’ en andere hippe Guy Ritchie-exploten, ‘Iron Man’ 

Niet dat ik iets heb tegen moderne updates van literatuurhelden - zo voel ik bijvoorbeeld meer affiniteit met eighties-jeugdfilm ‘Young Sherlock Holmes’ dan met de gerespecteerde Basil Rathbone-klassiekers - maar ze moeten ook niet overdrijven. Guy Ritchie loodst Sherlock Holmes de eenentwintigste eeuw binnen met zijn typerende visuele stijl (die ironisch genoeg nog steeds behoorlijk jaren negentig aanvoelt), maakt van de detective een actieheld en voegt er voor de gein nog wat postmoderne spielerei aan toe. Een heuse makeover die ongetwijfeld een nieuwe generatie zal aanspreken, maar veel meer dan een generische blockbuster is het toch niet geworden. Al een geluk dat Robert Downey Jr. en Jude Law er nog zijn om wat subtiele homo-erotische knetters te laten overspringen als het iconische speurdersduo. Inderdaad, ‘my dear Watson’ klonk zelden zo kinkygeil als in Ritchie’s onnozele, maar viriele ‘Sherlock Holmes’.

Het verhaal is nog maar net begonnen of Sherlock Holmes (Robert Downey Jr.) en zijn trouwe sidekick Dr. Watson (Jude Law) hebben hun slechterik, Lord Blackwood (Mark Strong met te weinig screentime), al te klissen. Blackwood, een beoefenaar van zwarte magie, wordt tot de galg veroordeeld en de speurneuzen kunnen de zaak als opgelost aanvinken. Maar enige tijd later vallen er terug verdachte lijken uit de kast en duiken de geruchten op dat Lord Blackwood herrezen zou zijn uit het graf. De eeuwig logisch redenerende Holmes vertikt het om te geloven in bovennatuurlijk gezwets en gaat op onderzoek om de mysterieuze zaak voor eens en altijd op te lossen. The plot thickens (nou ja) echter wanneer zijn ex Irene Adler (een fletse Rachel McAdams) met onduidelijke motieven naar Baker Street terugkeert...

Het Warner Bros-logo dat stijlvol tussen de kasseien van Londen opduikt, een camera die nerveus in het kielzog van een paardenkoets springt en Robert Downey Jr. die als een halve superheld door de steegjes sjeest om zich op te maken voor een eerste actiescène. Neen, veel blijft er niet meer over van het klassieke, ietwat stoffige imago van Arthur Conan Doyle’s wereldberoemde detective. One trick pony Guy Ritchie blaast nieuw en hip leven in Sherlock Holmes met een flitsend gemonteerde blockbuster waar branie duidelijk de voorrang op brains heeft gekregen. Dit is geen detectiveverhaal waarin fijn afgestemde radartjes een strak geconstrueerde plot ontrafelen, maar een big budget-franchisestarter waar Sherlock Holmes als een knokkende, oneliners spuiende action man doorheen raast.

Op zich is dat niet noodzakelijk een slechte aanpak en tijdens het eerste uur valt er dan ook sporadisch te genieten van deze Victoriaanse ‘buddy cop movie’. De prent schiet uit de startblokken aan een verschroeiend tempo, de personages worden met meer respect dan verwacht geïntroduceerd en Ritchie’s dynamische aanpak werkt niet onmiddelijk op de zenuwen. Zo is de manier waarop Holmes de fysieke zwakheden van tegenstanders analyseert vooraleer hij ze een oplawaai verkoopt gimmicky, maar geestig. ‘Sherlock Holmes’ bruist van de energie, de echte decors en CGI-constructies van het 19e eeuwse Londen zijn sfeervol en het vrijblijvende ‘neem het allemaal niet te serieus’-toontje van film werkt met mate.

Maar wanneer na een klein uur duidelijk wordt dat de gezwollen twee uur en een kwartier louter en alleen dienen als een showcase voor Robert Downey Jr.’s flamboyante interpretatie van Sherlock Holmes, komen de narratieve zwaktes bloot te liggen. ‘Sherlock Holmes’ heeft namelijk veel schwung, maar weinig drive omdat het beetje plot dat gebruikt wordt als kapstok niet alleen debiel is, maar ook ontzettend rommelig werd opgebouwd. Zo lijkt het alsof ‘Sherlock Holmes’ geweldig goed vooruit gaat, maar tegelijkertijd gaat het ook nergens naartoe. En noem me nu gerust ouderwets, maar een mysterieus detectiveverhaal waarin de plot ondergeschikt wordt aan de geforceerde set-pieces verliest nu eenmaal snel zijn aantrekkingskracht. En moest dat gevecht met die reus nu echt zo lang duren en eindigen met een losgeslagen boot?

De deductiehoogstandjes van Holmes zijn dan wel weer plezant, maar ze worden bijna uitsluitend gebruikt om te laten zien wat voor een excentriek kereltje die Holmes eigenlijk wel is en niet zozeer om de puzzelstukjes in elkaar te schuiven. Meer zelfs, na afloop komen we zelfs te weten dat Holmes eigenlijk al halverwege de film doorhad hoe de vork in de steel zit. Waardoor het laatste half uur nog net iets minder steek houdt. Een prestatie. En dat is jammer, want zo begint ‘Sherlock Holmes’ te slepen, raak je de nonsensicale fratsen sneller beu en wordt de film eigenlijk maar een saaie bedoening waarbij de verveelde geeuwtjes uit de keel springen.

Desondanks blijft ‘Sherlock Holmes’ toch net genoeg genietbaar omdat er iemand zo geniaal was om de even charismatische als ironische smoel van Robert Downey Jr. te casten in de titelrol. Eigenlijk doet hij net hetzelfde als in ‘Iron Man’, maar hij doet het dan ook geweldig. De plot mag dan wel much ado about nothing zijn, het personage Sherlock Holmes is wél geslaagd en Downey Jr. geniet zichtbaar van zijn ‘zie mij eens geweldig wezen’-rol. Veel diepgang is er niet, maar de neurotische, sociaal gestoorde trekjes van de obsessieve detective worden intrigerend voorgesteld en doen hopen op een verdere (donkere?) verkenning in de onvermijdelijke sequel. Maar ook Jude Law en zijn gevaarlijk achteruit sluipende haarlijn zijn op dreef. Hij zal misschien wat gemord hebben om tweede viool te moeten spelen naast een Amerikaanse Sherlock Holmes, maar op het scherm valt daar niks van te merken want het is zijn beste vertolking in jaren. ‘Sherlock Holmes’ wint dan ook zijn meeste punten met het aanstekelijke spel tussen Downey Jr. en Law die perfect op elkaar afgestemd zijn als bikkelend duo.

Alles bij elkaar is ‘Sherlock Holmes’ een middelmatig detectiveavontuur dat zijn niet geringe zwakheden een beetje kan verdoezelen omdat de centrale personages met veel verve vertolkt worden door de acteurs. Guy Ritchie probeert nog steeds overdreven cool te zijn (de in slowmotion gefilmde boksmatch en explosie, yawn), de ‘silly’ aanpak is een mes dat langs twee kanten snijdt en het keurslijf van de voorspelbare blockbuster blijft hard spannen. Laat ons hopen dat met de veelbelovende komst van échte nemesis Moriarty het betere speurwerk kan beginnen. Heath Ledger is niet meer beschikbaar zeker?

Door Peter De Backer 12/01/2010 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (7) van anderen of geef uw mening