Regie: Jan Kounen
Scenario: Chris Greenhalgh
Met: Anna Mouglalis, Mads Mikkelsen, Yelena Morozova, Anatole Taubman e.a.
120 min. / Frankrijk / 2009
Voor Digg*ers van: ‘Coco avant Chanel' en Chanel N°5 Audrey Tautou heeft haar Chanelpakje nog niet opgeborgen of hier staat de volgende Coco look-a-like al klaar. Jan Kounens adaptatie van de roman ‘Coco & Igor' van Chris Greenhalgh sluit echter perfect aan op Anne Fontaines ‘Coco Avant Chanel'. Zoals de naam al doet vermoeden, focuste deze film zich vooral op het leven van Gabrielle ‘Coco' Chanel vóór de hoogdagen van het Chanelimperium. De Nederlandse regisseur pikt in waar Anne Fontaine eindigde en vertelt het verhaal van de diva op het absolute hoogtepunt van haar carrière. Coco pendant Chanel, zeg maar. Toch speelt Coco's carrière als absolute modepionier slechts een bijrol in deze film. De nadruk ligt deze keer op - alweer is de titel zeer goed gekozen - de legendarische affaire tussen haar en de Russische componist Igor Stravinsky. In 1913 gaat in het Théatre des Champs-Elysées in Parijs ‘Le Sacre du Printemps' van Igor Stravinsky (Mads Mikkelsen) in première. De Parijse bourgeoisie is niet tevreden: te modern, te radicaal. Coco Chanel (Anna Mouglalis) woont de tumultueuze voorstelling bij en kijkt gebiologeerd toe. Ze ziet in de Russische componist meteen een verwante moderne ziel. Er ontstaat een opstand tegen het revolutionaire karakter van Stravinsky's muziek. De ritmische dissonantie van de score en de schokkende choreografie van het stuk veroorzaken een ware rel. Iedereen die ooit een voorstelling van een gemiddelde Vandekeybus heeft bijgewoond, snapt niet waar al die heisa voor nodig is. Maar we spreken hier natuurlijk over bijna een volledige eeuw geleden. Het modernisme van de vrijzinnige stedelingen in de Franse hoofdstad kende zijn grenzen, ook in de roaring twenties. En Stravinsky bevond zich blijkbaar net op die grens, met extreme voor- en tegenstanders als gevolg. Coco behoort tot de eerste groep en nodigt zeven jaar later, na het overlijden van haar grote liefde Arthur ‘Boy' Capel, Stravinsky, die samen met zijn gezin op de vlucht is na de Russische Revolutie, uit in haar zomervilla, net buiten Parijs. Daar krijgt Stravinsky de vrijheid om ongestoord te componeren en komt ook de onvermijdelijke affaire tussen Coco en Igor tot stand. Er volgt een confrontatie tussen twee sterke individuen die naast een passionele romance ook leidt tot een duel in genialiteit. Hoewel Coco succesvoller is - tijdens deze periode lanceerde ze haar ondertussen iconische parfum Chanel No 5 - moedigt ze Igors passie voor muziek aan en helpt ze hem een hoger artistiek niveau te bereiken. Igor voelt zich echter geïntimideerd en tracht Coco's genialiteit te ondermijnen door haar denigrerend ‘une vendeuse de tissus' te noemen. De vertolking van Coco Chanel door de statische, maar elegante Anna Mouglalis is zonder meer ijzersterk. Ze is dan ook zeer toepasselijk al sinds 2002 een van de gezichten van het Franse modehuis en mag zichzelf niet zonder trots een van Karl Lagerfelds persoonlijke muzes noemen. Mouglalis geeft de modekoningin van de 20ste eeuw veel overtuigender gestalte dan de lieflijke Audrey Tautou in die vorige Coco-biopic. Aangezien ‘Coco Avant Chanel' nog geen jaar geleden uitkwam, is de vergelijking onvermijdelijk. En de eindstand is duidelijk: Anna's ijzige blik wint van Audreys onschuldige bambi ogen. Het is een verademing om nog eens een sterke, zelfstandige vrouw op het scherm te zien in plaats van al die wanhopige He's just not that into you-delletjes. Anna Mouglalis slaagt erin een pittige, zelfverzekerde vrouw te vertolken, zonder haar te reduceren tot ijskoude bitch. Mademoiselle Chanel weet wat ze wil en weigert zich te laten vangen in een onderdanige positie. Ze is dan ook de absolute tegenpool van Stravinsky's vrouw, Katia, het typevoorbeeld van een pre-moderne Russische vrouw. Haar religieuze loyaliteit aan haar man is bijna onvoorwaardelijk. Stravinsky wordt gekweld door de keuze tussen de slaafse liefde van zijn nederige Russische vrouw en de hartstochtelijke passie van een onafhankelijke Parisienne. Wanneer dit innerlijke conflict pijnlijk zichtbaar wordt, kan een keuze niet uitblijven. De Deen Mads Mikkelsen - vooral bekend als Le Chiffre in ‘Casino Royale' - is met zijn typisch Scandinavische kop perfect gecast voor de rol van getormenteerde Russische componist. Al is hij - godzijdank - net iets aantrekkelijker dan het origineel. Zijn gelaat straalt ten allen tijden dezelfde Russische somberheid uit, maar toch zie je gekluisterd achter die harde façade de aanwezigheid van een gevoelige ziel. De liefdesaffaire slaagt er echter nooit in echt meeslepend te worden. Zet twee ijzige figuren samen en het resultaat blijft natuurlijk aan de koude kant. De twee personages stralen zoveel onverschilligheid uit dat hun zogenaamde vurige passie op beeld maar net boven het vriespunt uitkomt. Jan Kounen neemt zijn tijd om de affaire en de hele tijdsgeest in beeld te brengen, met grote aandacht voor lichaamstaal en spaarzame dialogen, maar het geheel blijft vrij zielloos. Kounen wil de kijker doen meeleven met de passionele verhouding tussen de twee iconen uit de moderne kunstgeschiedenis, maar slaagt er - mede door de schaarse conversaties - niet in om de dieperliggende oorzaak van hun romance duidelijk te maken. Visueel is de film een lust voor het oog, hoofdzakelijk dankzij Coco's prachtige garçonne-look en het interieur van haar indrukwekkende art-decovilla. Verwacht echter geen statisch kostuumdrama waar alle Chanel-klassiekers zoals het tweed mantelpakje en de witte parelketting verplicht de revue passeren. De kleren zijn aanwezig, maar spelen zeker niet de hoofdrol. Toch zullen de liefhebbers hun hart kunnen ophalen aan enkele prachtige ensembles. Niet te nadrukkelijk en zonder al teveel franjes, zoals een echte Chanel.
Door Katleen Van den Bergh 11/01/2010 - categorie : movie - 
verstuur dit artikel aan een vriend  Share on Facebook
 Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.
| 
