Regie en scenario: Warwick Thornton
Met: Rowan McNamara, Marissa Gibson, Mitjili Gibson, Scott Thornton e.a.
100 min. / AUS /  2009

Voor Digg*ers van: ‘Ten Canoes' meets ‘Bin-Jip', of zo.

Voor de duidelijkheid: ‘Samson and Delilah', de in Cannes bekroonde debuutfilm van de Australische regisseur Warwick Thornton, is gelukkig geen zoveelste adaptatie van het bekende Bijbelverhaal. In plaats van een bovennatuurlijk sterke held en een femme fatale avant-la-lettre, gaat het hier om twee doodgewone mensen, kinderen zelfs, die vastzitten in de periferie van de maatschappij. Ze kunnen zich niet vinden in de folkloristische tradities van de besloten Aboriginalgemeenschap waarin ze zijn opgegroeid, maar evenzeer worden ze nagekeken en uitgespuwd door de wereld daarbuiten. Het enige wat ze dus hebben, is elkaar. Kan je leven van liefde alleen?

We leren de jongen, Samson (Rowan McNamara), kennen als een benzinesnuiver, een nietsnut, die zijn dagen slijt met muziek beluisteren - hij loopt bijna de gehele film gekleed in een T-shirt van The Birthday Party - en rondrijden in een rolstoel. Op een dag laat hij zijn oog vallen op Delilah (Marissa Gibson), blijkbaar het enige jonge meisje in de omgeving. Telkens ze in zijn buurt komt, tracht hij haar aandacht te trekken, ofwel door steentjes naar haar te smijten, ofwel door liefdesboodschappen op de muren te kladden. Onder impuls van haar hulpbehoevende grootmoeder Nana (Mitjili Gibson), neigt Delilah steeds meer naar Samson toe. Dat ze uiteindelijk op elkaar verliefd zullen worden, ligt voor de hand.

Toch is de liefde tussen de twee tieners zeker niet belangrijker dan de omstandigheden waarin hun liefde plaatsvindt. Wanneer Nana komt te overlijden en Delilah verantwoordelijk wordt gesteld, besluiten ze hun geluk elders te gaan beproeven. Ze stelen de dorpswagen en rijden naar de dichtstbijzijnde stad, Alice Springs. Vanaf dat ogenblik komt de klemtoon hoofdzakelijk te liggen op de sociale dimensie van het verhaal. Hoe kunnen twee outcasts zich redden in een stad waar niemand om hen geeft? Terwijl Delilah tevergeefs een publiek tracht te vinden voor haar zelfgemaakte native art, pleegt Samson enkele kruimeldiefstallen in de plaatselijke supermarkt. 's Nachts slapen ze onder een brug, in het gezelschap van de goedlachse zwerver Gonzo (Scott Thornton).

Het is vooral tijdens het verblijf in Alice Spings dat ‘Samson and Delilah' enkele memorabele momenten kent, omdat Thornton er niet voor terugschrikt om de beenharde realiteit in beeld te brengen. Zo zijn we getuige van Samsons escalerende benzineverslaving, van Delilahs wanhopige pogingen om haar kunst te verkopen en van de verafschuwde blikken die de twee overal naar zich krijgen toegeworpen. Op een bepaald ogenblik gaat de gehavende Delilah zelfs zo ver dat ze de eerste de beste taverne binnenstapt en haar schilderwerkjes onder de neus van het verontwaardigde clientèle duwt. Natuurlijk wordt ze onmiddellijk aangemaand zo snel mogelijk op te hoepelen, hoe kan het ook anders? Hoe zou u tenslotte zelf reageren als er vanuit het niets een bloedend meisje komt afgestormd? Het verschil is dat we dit meisje kennen: we kennen haar naam en haar verhaal, en we voelen dus even veel mee met háár als met de mensen die ze bruuskeert.

Naast een sociaal-realistisch portret van twee gemarginaliseerde tieners, is ‘Samson and Delilah' eigenlijk ook gewoon een mooie, warme film - een ‘film met een hart', zoals dat heet. Thornton, die net als het regie- ook het camerawerk voor zich heeft genomen, gaat namelijk heel subtiel te werk om de ontluikende liefde tussen de twee hoofdpersonages af te beelden. De communicatie tussen Samson en Delilah gebeurt uitsluitend via blikken, gebaren en handelingen, waaraan je zelf voortdurend betekenis moet toedichten. Het is het soort strategie dat de Zuid-Koreaanse regisseur Kim-Ki Duk (‘Bin-Jip', ‘The Isle', ‘Spring, Summer, Autumn, Winter... And Spring') zo vaak met succes toepast, zij het dan in een compleet andere context.

De twee jonge hoofdrolspelers, Rowan McNamara en Marissa Gibson, hadden nog geen enkele acteerervaring toen ze werden gevraagd om Samson en Delilah te vertolken. Net daardoor weten ze echter de nodige authenticiteit in hun spel te leggen - alsof Thornton ze eigenhandig uit de Australische woestijn heeft geplukt. Beiden zetten ze perfect geloofwaardige rollen neer, in die mate dat je jezelf zou durven afvragen of het scenario niet gedeeltelijk op hun levensverhaal is gebaseerd. Op die manier heeft ‘Samson en Delilah' soms iets weg van de betere National Geographic-documentaire; enkel de voice-over ontbreekt.

Nochtans zou de film volgens mij wel degelijk baat hebben gehad bij een sporadische voice-over, zeker in het eerste halfuur, waarin we kennismaken met het repetitieve leven van de Aboriginals. Waarschijnlijk is het een doelbewuste keuze geweest om de verveling van de personages voelbaar te maken voor de kijker, maar dat neemt niet weg dat ik geregeld de neiging had om enkele scènes even door te spoelen - ik denk niet dat ik veel zou hebben gemist. Toch blijft het steeds uitkijken met dit soort realistische cinema, want de gebeurtenissen die er daadwerkelijk toe doen, spelen zich meestal af in een mum van een seconde.  Zo ook in ‘Samson and Delilah'.

Op visueel vlak laat Thornton het zwoele kleurenpalet van het Australische landschap een hoofdrol opeisen. Af en toe maakt hij enkele parallellen met het Bijbelverhaal over Samson en Delilah - onder meer met enkele close-ups van afgesneden haarlokken - maar dat kan me niet van de indruk ontdoen dat de filmtitel in de eerste plaats een ironische verwijzing is, om het contrast tussen de Bijbelpersonages en de nietige outsiders van deze film aan te stippen. Vooral het Aboriginalmeisje Delilah lijkt werkelijk in niets op haar mythische naamgenote: ze zal haar vriend niet verraden, net zomin ze hem van zijn kracht zal beroven. Ze is niet zijn ondergang, ze is zijn redding. Misschien dus toch een heldin?

Door Ben Conaerts 13/01/2010 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.