Regie: Chris Weitz
Scenario: Melissa Rosenberg
Met: Kristen Stewart, Taylor Lautner, Robert Pattinson, Ashley Greene, Billy Burke, Peter Facinelli, Dakota Fanning e.a.
130 min. / USA / 2009

‘Twilight' is een enorm vreemde hype. Het is haast de ultieme tegenpool van dat ándere razend populaire bakvissenfenomeen, ‘High School Musical'. Terwijl daar alles kleurrijk, fleurig en plezierig is tot op het punt dat je begint te vermoeden dat de hele filmploeg gewéldig spul heeft genomen, kiest ‘Twilight' resoluut voor een donkere, depressieve look waarin weinig of geen plaats is voor humor - laat staan musicalnummertjes - en die mooi de gemoedstoestand van de personages weergeeft. Bella en Edward - in de film meteen op onsubtiele wijze gelinkt aan ‘Romeo and Juliet' - slepen zich haast met tegenzin door het leven, geven nergens de inruk dat ze ook maar ergens plezier in scheppen en bijgevolg heb ik geen van beide in de loop van de film op een spontane lach kunnen betrappen. Gedeelde schmerz is halve schmerz, neem ik aan, en dan zeker wel als het om weltschmertz gaat. Wellicht zullen duizenden pubers zich daarom gretig naar de bioscoop reppen om ook hun innerlijke, ongetwijfeld van het nodige zelfmedelijden en wat pathetische gravitas voorziene zielsroerselen te kunnen delen met die van Bella en Edward. Maar voor de rest van de mensheid - dat deel dat totaal geen uitstaans heeft met all things emo - is ‘New Moon' een te mijden randfenomeen dat vooral - net zoals deel één - erg saai is. Diepzinnigheid is immers nog iets anders dan puberale zwartgalligheid, beste aspirant-vampiertjes, en het is niet omdat een film gaat over bloedzuigers dat hij - hier komt-ie dan! - ook daadwerkelijk moet sucken.

Chris Weitz slaagde er twee jaar geleden in om volslagen genegeerd te worden met het groots opgezette epos ‘The Golden Compass', en zal met deze ‘New Moon' wellicht wél een kijkcijferhit te pakken hebben, maar of het zijn status als regisseur resoluut de hoogte in zal jagen, daar heb ik toch zo m'n twijfels bij. ‘New Moon' is immers het logische vervolg op de eerste ‘Twilight', zowel qua style als qua substance. Het verhaal begint wanneer een gevaarlijk voorval in de familie Cullen Edward doet inzien dat Bella niet veilig is met hem in de buurt. Hij besluit met haar te breken en met het ganse gezin andere oorden op te zoeken, wat bij Bella, die heel de film lang koppig irritante mails naar haar beau blijft sturen, (uiteraard) een crisis teweegbrengt met als gevolg dat ze er nóg meer als een treurplant op downers uitziet dan in deel één. Gelukkig is er nog Jacob (Taylor Lautner krijgt een veel grotere rol dan voorheen én enkele hilarische topless-scènes), de goedlachse (eikes, wat een loser!) beste vriend van Bella, die stiekem een oogje heeft op haar. Al snel merkt ze dat er meer dan vriendschap in het spel is, maar zelf hunkert ze alleen naar haar Edward. Of zal ze uiteindelijk toch in de armen van haar gespierde indianenvriend vallen? En is Bella wel even veilig als verhoopt nu Edward niet meer in de buurt woont?

Allemaal diep existentieel-filosofische vragen waarop we in de komende 130 minuten het antwoord zullen krijgen. Dé vraag is echter, ‘wie kan het allemaal wat schelen?' Afgezien van die hongerige meute gillende tienermeisjes met een voorkeur voor fluorescerende roze veters en zwarte lippenstift, bedoel ik dan. Ik zou het echt niet weten. Edward en Bella stralen als koppel nul-de-ballen chemistry uit en het helpt natuurlijk ook niet dat Robert Pattinson zelden van gelaatsuitdrukking of intonatie verandert. Een paspop weet doorgaans meer nuance in een rol te brengen. Daarbij is ‘New Moon' niet alleen saai (die 130 minuten kruipen voorbij), maar ook ontzettend conservatief. Stephenie Meyer, een Mormoon, gaat op een vervelende, ongeloofwaardige manier om met relaties en seks - of liever, het gebrek daaraan. Wie Bella ook kiest, Jacob of Edward, van lichamelijk contact zal er sowieso weinig sprake zijn: bij Edward loopt ze het risico gebeten te worden en Jacob kan bij hevige emoties veranderen in een weerwolf. Afblijven is dus de boodschap. Weitz, aan de andere kant, doet helemaal niets met de setting van weerwolven en vampiers; hij legt alleen een duidelijke link met ‘de Dood' en het thema van de onmogelijke liefde. Vandaar ook dat ‘Romeo and Juliet' zo prominent in beeld wordt gebracht in Bella's slaapkamer: samen sterven om vereeuwigd te worden in de dood moet voor haar zowat het summum van liefde zijn.

Het ergste is dat ‘New Moon' zich voortdurend een ongepaste sérieux aanmeet. Zogenaamde emo's gedragen zich dan ook graag valselijk gepijnigd, alsof het gewicht van de wereld op hun schouders rust, en hebben niets liever dan dat men ze serieus neemt in hun morbide ideeën over de dood en liefde. Of dat is toch op z'n minst het beeld dat ik de studiobonzen zie hebben van hun doelpubliek. Authentiek of oprecht is ‘New Moon' nergens. Edward is een Joepie-idool, geen personage van vlees en bloed, en alles aan de prent geeft de indruk van een weloverwogen marketingcampagne. Af en toe krijg je zelfs quotes à la, "Ik voel een enorme pijn, maar die pijn is niet erg, want zo ben ik toch wat bij hém..." Dat soort pseudo-diepzinnige, zwartgallige zever, waarvan je je afvraagt of er iémand is die zoiets serieus kan nemen. Stewart weet dat soort lijnen nog met een minimum aan geloofwaardigheid te brengen, maar wij zaten al na vijf minuten van dat soort dialogen meewarig met ons hoofd te schudden.

Wat nog het meest de moeite is aan deze absolute sof is de soundtrack. Exclusieve nummers van onder anderen Death Cab For Cutie, Editors (past anders wel in het plaatje), Thom Yorke en duetten tussen Bon Iver/St. Vincent en Grizzly Bear/Beach House zijn alvast voldoende om de aandacht te trekken. Niet toevallig is een achtervolgingsscène op de tonen van Thom Yorke's ‘Hearing Damage' de sterkste van de hele film. Voor het overige mag je deze ‘New Moon' echter rustig links laten liggen. Ik vermoed dat de makers zelf wel doorhebben dat het hier om een tijdelijk fenomeen gaat, want volgende zomer komt het derde deel alweer in de zalen. Alsof ze nog snel de formule willen leegmelken voor al die gekke emo-meiden te oud worden om nog een bal te geven om de gefabriceerde, wanhopig antiklassieke, maar o zo commerciële liefde tussen Edward en Bella. Om terug te komen op mijn beginparagraaf: zeg van ‘High School Musical' wat je wil, maar daar begreep ik de hype nog, de charme van het concept. Hier zat ik vooral verward in m'n haren te krabben: wat zién zoveel mensen hierin? Wat valt er hier in godsnaam - of in satansnaam, zo u wil - te beleven? En bovenal, waarom zouden mensen überhaupt een combinatie van zwarte lippenstift en fluorescerende roze veters willen dragen? Ik ben bang dat ik u het antwoord schuldig moet blijven, maar ik kan u wel met het nodige genoegen meedelen dat ‘New Moon' geen vampier en geen weerwolf, maar een draak van een film is.

Door Vincent Van Peer 22/11/2009 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (20) van anderen of geef uw mening