Regie: Brandon Camp
Scenario: Brandon Camp & Mike Thompson
Met: Aaron Eckhart, Jennifer Aniston, Martin Sheen, Dan Fogler, Judy Greer, John Caroll Lynch e.a.
109 min / USA / 2009

Staat er dan écht geen vervaldatum op dit soort romantische niemendalletjes? Hoelang kan je dezelfde formule herhalen vooraleer het werkelijk iederéén de strot uitkomt? Nu, ik kan de redenering van cineast Brandon Camp best begrijpen. Het is alsof hij dacht: 'Als ik gewoon imiteer wat mij al duizenden keren is voorgedaan, kan ik bij mijn regisseursdebuut tenminste niet afgaan als een gieter.' Ik moet zeggen, het resultaat is ernaar. 'Love Happens' is een film geworden die letterlijk alle basisingrediënten van de klassieke romantische komedie recycleert: twee aantrekkelijke celebs in de hoofdrollen, een hoop gepalaver over liefde en relaties, het obligate stadsdecor, een paar lieflijke popmuziekjes en - ten slotte - de onvermijdelijke Grote Emotionele Climax. Het enige wat Camp hier mist, is de guts om zijn film net dat ietsje memorabel te maken.

Aaron Eckhart kruipt in de huid van Burke Ryan, een soort zelfhulpgoeroe die in Seattle verblijft om een reeks seminaries te leiden over 'omgaan met verlies en verdriet'. Hij laat zijn patiënten over brandende kolen lopen, neemt hen mee naar een doe-het-zelf-zaak om te 'bouwen' aan hun leven en debiteert tussendoor wijsheden van het type: 'When life gives you lemons, make lemonade.' Het probleem is dat Burke niet in staat blijkt om zijn eigen - euh - therapeutische methodes op zichzelf toe te passen: zelfs drie jaar na datum heeft hij het fatale auto-ongeluk van zijn vrouw nog altijd niet verwerkt. Burke beseft dat het zo niet verder kan en dat hij moet leren om het verleden achter zich te laten. Dat hij daarbij kan rekenen op de steun van de charmante bloemenverkoopster Eloise (Jennifer Aniston), toevallig net opnieuw vrijgezel, vormt natuurlijk alleen maar een bijkomende stimulans.

Die beschrijving moet, zeker in combinatie met de filmtitel, ruim volstaan om te weten waar de plot op zal uitdraaien, want veel meer heeft 'Love Happens' niet om het lijf. Camp - nomen est omen - vertelt het verhaal namelijk op zo'n kinderlijke wijze dat iedere vorm van subtiliteit achterwege blijft. Vanaf het eerste ogenblik dat Burke over zijn overleden echtgenote begint, zie je aan zijn gepijnigde frons al meteen hoe laat het is. Meer woorden moeten daar dan niet aan vuil worden gemaakt, zou je denken, maar Camp wil blijkbaar vooral verhinderen dat de kijker zelf zou gaan beginnen nadenken. Dus laat hij Burke het verhaaltje over zijn vrouw nog een aantal keer opdissen en brengt hij daarbovenop het bewuste ongeval drie keer in beeld als flashback. Mét de nodige slow-motions voor extra gravitas.

Nee, dan ziet Burkes wereld er een pak rooskleuriger uit wanneer hij in het gezelschap van Eloise door de stad mag kuieren. Ook op zulke momenten worden de emoties van de personages rijkelijk over het scherm uitgesmeerd, zodat het geen mens kan ontgaan dat Burke en Eloise elkaar bijzonder aardig vinden. Je ziet het aan de manier waarop ze naar elkaar kijken, aan de sterretjes in hun ogen, en aan hun schalkse, stralend witte glimlachjes, die niet zouden misstaan in de betere tandpastareclames.

Voor Jennifer Aniston, wiens halve filmografie uit verwaarloosbare chick flicks bestaat, is dit natuurlijk allemaal business as usual. Rollen als die van Eloise heeft ze intussen al zo vaak vertolkt dat ze de tekst van haar personage al kent nog voor ze het script heeft gelezen. Ook Aaron Eckhart lijkt zich niet te storen aan de bedenkelijke kwaliteit van de plot en doet zijn uiterste best om zijn melancholische blik en parelwitte glimlach zo authentiek mogelijk te laten lijken. Meer hoeft hij hier eigenlijk niet echt te doen, omdat regisseur Camp simpelweg nalaat zijn hoofdpersonages uit te diepen. Na het lezen van de synopsis weet je ruwweg evenveel over Burke Ryan als na de eindgeneriek. Hij zal toch nog wel iets anders doen dan werken, om zijn vrouw treuren en met Eloise daten?

Om het eenvoudig te stellen: 'Love Happens' mist veel te veel leuke momenten om een dik anderhalf uur te kunnen boeien. Het is alsof Camp het niet aandurfde om afstand te nemen van de Grote Gevoelens van zijn protagonisten. Daardoor sleept de film zich, ondanks zijn beperkte speelduur, nagenoeg eindeloos voort, zonder dat er iets opmerkelijks gebeurt. Dat Camp in het laatste kwart nog een koppige papegaai uit zijn mouw tovert, doet me vermoeden dat hij zelf ook al wist dat zijn debuut als een pudding aan het inzakken was. En sinds Jommeke is alle humor met papegaaien in de hoofdrol een beetje passé, nietwaar?

Ook cameraman Eric Alan Edwards speelt bewust op veilig en concentreert zich eerder op de mimiek van de protagonisten dan op het stadslandschap waarin het verhaal plaatsgrijpt. Afgezien van de opname in de wereldberoemde Space Needle, met indrukwekkend uitzicht op downtown Seattle, had de film zich gerust in eenders welke andere Amerikaanse metropool kunnen afspelen. Ironisch genoeg schiet Edwards zijn mooiste beelden net wanneer Burke en Eloise even de urbane setting verlaten en zich in de natuur terugtrekken. Het zonlicht valt tussen de bomen, de mist hangt over de struiken: het zijn - kortom - de enige shots in de film die de term 'sprookjesachtig' zouden kunnen verdienen.

Maar u begrijpt het al, het grootste gedeelte van 'Love Happens' bent u vergeten bij het verlaten van de bioscoopzaal. Bijna alles hier hebt u tenslotte al ontelbare keren eerder kunnen zien, iedere zinsflard werd al ontelbare keren eerder uitgesproken. (Het zegt wellicht genoeg dat scenaristen Camp en Thompson van plagiaat werden beschuldigd nog voor hun film in première was gegaan.) Liefhebbers van het genre kunnen 'Love Happens' dus best even links laten liggen en hun kans wagen met - ik zeg maar wat - '(500) Days of Summer'. Over een paar jaar zit deze film hoogstwaarschijnlijk toch waar hij thuishoort: in het avondblok van VijfTV.

Door Ben Conaerts 22/11/2009 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.