Regie en scenario: Raymond De Felitta
Met: Andy Garcia, Juliana Margulies, Steven Strait, Dominik Garcia-Lorido, Ezra Miller e.a.
100 min. / USA / 2009

Sinds ‘American Beauty' uitkwam in 1999 is het blijkbaar de regel geworden dat er elk jaar minstens één tragikomedie moet uitkomen rond een disfunctioneel gezin. De lijst is onderhand quasi eindeloos geworden, met ‘The Royal Tenenbaums', ‘Little Miss Sunshine', ‘The Squid and the Whale', ‘The Savages', ‘Running With Scissors'... En zo kun je nog wel even bezig blijven. De redenen voor het succes van dit subgenre liggen voor de hand: ten eerste gaan er veel mensen naar kijken en ten tweede is de formule ervan relatief simpel te imiteren. Je vertrekt met een doorsnee gezin: vader, moeder, twee à drie kinderen en als je daar zin in hebt, gooi je er nog een gesjeesde bompa tegenaan ook. En daarna geef je al die personages een bizarre karaktertrek, waarvan er minstens twee iets met seks te maken moeten hebben (dat verkoopt namelijk goed). Het feit dat al die personages op hun eigen manier zo weird zijn, garandeert haast dat ze tegen elkaar moeten opbotsen. Je laat de hele boel naar een groot climactisch verzoeningsmoment toe leiden et voilà: we hebben een film. Het probleem - of misschien is het juist wel geen probleem - is echter dat veel van die films, ondanks hun voorspelbaarheid, toch aangenaam wegkijken. ‘City Island', van regisseur Raymond De Felitta, is daar een perfect voorbeeld van. De film volgt de regels van het genre tot op de letter. Verrassingen of originaliteit zijn dan ook ver te zoeken, maar toch is het een grappig, fris filmpje geworden met sympathieke acteerprestaties. Tja, wat kun je dan zeggen? Ik heb er plezier aan beleefd, ook al besefte ik dat dit strikt genomen geen goeie cinema was.

We volgen de familie Rizzo, een working class-gezin dat woont op City Island, een rustig visserseilandje in de Bronx. Vader Vincent (Andy "is Cuba nu al bevrijd of moet ik het zelf komen doen" Garcia) is een cipier die heimelijk acteerambities koestert. Terwijl hij zijn vrouw wijsmaakt dat hij gaat pokeren, volgt hij dan ook stiekem toneellessen van cynische leraar Alan Arkin. Zijn dochter Vivian (Dominik Garcia-Lorido, de echte dochter van Andy Garcia), verloor haar studiebeurs nadat ze betrapt werd met een joint en klust nu bij als stripper om opnieuw te kunnen gaan studeren. Zoon Vinnie (Ezra Miller) heeft een fetisj voor dikke vrouwen. En moeder Joyce (Juliana Margulies, bekend van ‘ER' uit de tijd toen dat nog goed was)... tja, met haar is er niet specifiek iets mis, buiten dan het feit dat ze quasi elke dag een slaande ruzie heeft met de rest van de familie. De spanningen in het gezin komen tot een kritiek punt wanneer Vincent op een dag gevangene Tony (Steven Strait) mee naar huis neemt, een jonge autodief waarvan Vincent vermoedt dat het wel eens zijn liefdeskind uit een vorige relatie zou kunnen zijn.

En zo gaat dat dan. De structuur van dit soort films is bijna een invuloefening geworden: vader mankeert dit, moeder mankeert dat enzovoort. En laat het dan maar clashen. De boodschap van dat soort films is meestal dat we onze familie toch wel graag zien, of we dat nu graag toegeven of niet. Dus kunnen we er net zo goed niet moeilijk over doen en dat af en toe ook laten blijken. De clou van ‘City Island' ligt in het verlengde daarvan: communiceren is toch zó belangrijk, zeker als je in hetzelfde huis woont. Iedereen in de film heeft van alles te verbergen voor zijn familieleden: ze roken allemaal stiekem, Vincent durft zijn gezin niets te vertellen van zijn acteerplannen, Vivian stript in het geniep en reken maar dat Vinnie nog niet uit de kast is gekomen als "feeder". Het punt is dan dat je dat allemaal niet tot in het oneindige geheim kunt houden en op dat moment barst er dan een bom.

Origineel? Nou nee. Maar ‘City Island' heeft wel een opgewekte sfeer - de humor is veel nadrukkelijker aanwezig dan het drama - en genoeg geslaagde grappen om 100 minuten lang moeiteloos te amuseren. Veel verder reiken de ambities van Raymond De Felitta en co ook niet - ze willen de wereld niet veranderen, maar gewoon hun publiek vermaken zolang het duurt. Ik veronderstel dat daar ook iets voor te zeggen valt. Een auditiescène waarin Garcia zijn beste Marlon Brando-imitatie geeft, is bijzonder geinig, net zoals een ruzie tussen de familieleden waarin een onschuldige opmerking verkeerd wordt opgevat en een sneeuwbaleffect heeft: "You call your own father stupid at the dinner table?!"  De familie Rizzo maakt vaak ruzie - altijd luidkeels, en altijd omdat ze zich aangevallen voelen wanneer het niet nodig is. Ik kan me best voorstellen dat zo'n families echt bestaan, en de manier waarop De Felitta de Rizzo's in beeld brengt, verraadt veel affectie voor zijn personages. Ze zijn allemaal zo gek als een deur, maar je merkt dat ze 't goed bedoelen.

De acteurs zijn niet echt A-listers, maar ze zijn goed op elkaar ingespeeld: Garcia speelt Vincent als iemand die niet bijster intelligent is, die dat van zichzelf weet en dan ook met een soort van minderwaardigheidscomplex rondloopt - hij is bang dat zijn dochter, die studeert, slimmer zal worden dan hij en dus neemt hij elke gelegenheid te baat om haar op z'n plaats te zetten: denk maar niet dat je hier in mijn huis met je moeilijke woorden je ouweheer gaat overklassen. Daarom ook voelt hij zich zo gegeneerd om zijn acteerambities: hij vindt zichzelf niet de man om iets artistieks te willen doen, en dus gaat hij er van uit dat zijn vrouw hem belachelijk zou vinden mocht hij het haar vertellen. Garcia legt die laagjes er mooi in, door zijn manier van spreken en zijn lichaamstaal daar perfect op af te stemmen. Juliana Margulies krijgt minder nuances te spelen, maar amuseert zich duidelijk in de rol van luidruchtige madam, die al lang geleden heeft geleerd dat ze in dit gezin moét roepen om gehoord te worden. In de bijrollen is Steven Strait een degelijke straight man die de gekte van de Rizzo's samen met ons ondergaat, en is Alan Arkin geestig als altijd.

De cinematografie helpt ook: we krijgen een film met een relatief eenvoudige cameravoering, maar met warme herfstkleuren die ons prima in de sfeer van de prent weten te brengen. City Island zelf speelt een hoofdrol in het verhaal, en de locaties komen erg authentiek over: je voelt dat dit op locatie gedraaid werd, en dat helpt om de film textuur mee te geven.

‘City Island' is geen grootse film: de regels van het genre worden gerespecteerd en uiteindelijk gebeurt er niets dat je niet zag aankomen. Maar de prent heeft een warm hart, hij is grappig en er wordt goed in geacteerd. Meer moet dat toch niet zijn?

Door Dennis Van Dessel 17/10/2009 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (1) van anderen of geef uw mening