Regie: Erik  Poppe
Scenario: Harald Rosenløw-Eeg
Met: Pål Sverre Valheim Hagen, Trine Dyrholm, Ellen Dorrit Petersen, Trond Espen Seim e.a.
115 min. / Noorwegen / 2008

Een jaar geleden stond het Britse drama ‘Boy A' op het programma van het filmfestival van Gent, een beklijvend verhaal over een jongen die, na een zware gevangenisstraf voor moord, onder een anonieme naam terug een normaal leven ‘probeert' te leiden. Een dijk van een film die aan je bleef kleven als een meute bromvliegen aan een vliegenvanger. We zijn weer oktober en ook dit jaar blijkt Gent haar oog te hebben laten vallen op een ‘boy a' met een herkansing. Het heuglijke nieuws is dat uit de zware thematiek rond boete en vergeving blijkbaar meer dan één parel te puren valt, want ook deze keer waren we als kleefkruid aan het scherm gekluisterd.

‘Troubled Water' van regisseur Erik Poppe (van de mozaïekfilm ‘Hawaï, Oslo') gaat over Jan Thomas Hanssen (Pål Sverre Valheim Hagen), die als tiener betrokken was bij de dood van een 4-jarig jongetje. Na tweederde van zijn straf te hebben uitgezeten, komt Thomas vrij en gaat hij aan de slag als orgelspeler in een kerk. Hij raakt bevriend met de priesteres, Anna, een aantrekkelijke alleenstaande moeder van een zoontje (Jens). De kleine, blonde Jens lijkt sterk op het jongetje dat omkwam en het schuldgevoel rond het bewuste voorval lijkt heviger binnenin Thomas te borrelen dan hij dacht. De demonen uit het verleden zijn pas helemaal terug wanneer op een dag Agnes, de moeder van de vermoorde peuter, in Thomas de dader herkent. Een ontmoeting die alleen tot een heftige confrontatie kan leiden.

Eén moment van twijfel, één verkeerde keuze, een volledig fout ingeschat plan. Het is genoeg om enkele levens voorgoed te verwoesten. Of valt er in een poel van schuldgevoelens, van verdriet, toch nog te leven? Wat ‘Troubled Water' zo fascinerend maakt is dat we het volledige verhaal te zien krijgen. En dan bedoel ik ook echt het volledige. Na een onderdompeling in de eerste week uit het leven van de vrijgekomen Thomas, die voor Jens een vader probeert te zijn en zo de fouten uit zijn verleden probeert goed te maken, flipt het verhaal namelijk op zijn kant en krijgen we diezelfde periode te zien vanuit het standpunt van Agnes. Zij heeft ondertussen twee kinderen geadopteerd, maar heeft de dood van haar zoontje nooit een plaats kunnen geven, omdat ze niet weet wat er nu écht gebeurd is. Wanneer ze Thomas herkent in de kerk, raakt ze zo geobsedeerd door de jongeman dat ze hem begint te volgen. We zien dezelfde gebeurtenissen door de ogen van de dader en het achtergebleven slachtoffer, een vervlechting van heden en verleden die een volledig beeld geeft van het verhaal. De twee standpunten vullen elkaar aan, dansen rond elkaar, tot ze uiteindelijk ook echt met elkaar in duel gaan. Dat gebeurt tijdens een verschrikkelijk spannende confrontatie tussen Thomas en Agnes, waarbij je alleen maar je adem kan inhouden.   

De poel aan emoties waarin Thomas en Agnes kopje onder gaan, wordt prachtig ondersteund door de opmerkelijke cinematografie van John Christian Rosenlund. Wat ze doormaken, vergelijkt hij met een symbolische onderdompeling in water, die niet alleen verwijst naar de verdrinkingsdood van de jongen, maar ook naar het verstikkende gevoel dat de twee personages doormaken. Hun verleden is troebel en moet opgeklaard worden, als ze hun toekomst hoopvol tegemoet willen gaan. Poppe gebruikt wazige extreme close-ups van de twee protagonisten op momenten waarop de personages zo over hun toeren zijn, zo verblind zijn door angst of paniek, dat alleen hun gehijg nog doorklinkt. Een techniek waar Susanne Bier ook niet vies van zou zijn, maar die wel beklemmend en treffend werkt.

Een andere manier waarop de cineast zijn film emotie meegeeft en de innerlijke strijd van zijn personages tracht weer te geven, is de muziek. U zal het mij nooit meer anders horen beweren: het orgel is wel degelijk het meest beladen muziekinstrument aller tijden. De bombastische klanken blazen je volledig weg en vormen het perfecte klankbord voor de onuitgesproken, onderdrukte waarheid die Thomas in zijn hart meedraagt en de wanhopige tranen die Agnes al lang niet meer gehuild heeft. De parallellen in emoties en daden tussen Agnes en Thomas (Agnes wordt zelf een soort dader) slaan, zoals het nummer van Simon & Garfunkel, een brug over het troebele water dat hun verleden is en leggen beetje bij beetje de volledige waarheid bloot.

De prachtige filmscore, de ijzersterke structuur, de intense acteerprestaties van Pål Sverre Valheim Hagen en Trine Dyrholm en de verzorgde en symboolzwangere cinematografie zorgen dat alles aan deze film klopt en nog een tijdje blijft nakloppen. Een film over echte mensen met fouten en kloppende harten, die je met een weemoedig gevoel achterlaat, waar je zeker nog even in wil blijven ronddobberen.

Door Barbara Van Ransbeeck 27/12/2009 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (3) van anderen of geef uw mening