Regie: Carlos Saldana, Mike Thurmeier
Met: Ray Romano, Queen Latifah, John Leguizamo, Denis Leary, Simon Pegg e.a.
94 min. / USA / 2009

Niet dat veel mensen er van hebben wakker gelegen, maar enkele weken geleden kwam, met een minimum aan tamtam en bedroevend weinig publieke belangstelling, de wondermooie animatiefilm ‘Coraline' uit - wat mij betreft de beste film van 2009 tot nu toe. Met die prent bewees regisseur Henry Selick (voor wie daar nog aan mocht twijfelen) dat animatie, misschien wel meer dan eender welk ander medium, in staat is om letterlijk nieuwe werelden te creëren. ‘Coraline' was een intelligente, zelfs moedige film die absoluut zijn precedenten had, maar wel nieuw en fris aanvoelde. Het was een fantastische artistieke prestatie, die voor één keer eens niet op de grootste gemene deler mikte. Nu echter, nu de zomer zich definitief op gang heeft getrokken, het klein grut vakantie heeft en de Amerikaanse filmindustrie het nodig vindt om al zijn domste producten op ons te lozen (nog ‘Transformers 2', iemand?) is het back to usual, ook voor animatiefilms. En dus krijgen we ‘Ice Age: Dawn of the Dinosaurs', het derde deel in de ‘Ice Age'-franchise, een reeks die sowieso al nooit een franchise had mogen worden. Al die dingen die ‘Coraline' zo speciaal en zo mooi maakten, zijn, zoals verwacht, nergens te bespeuren. Creativiteit en intellect heb je nu eenmaal al lang niet meer nodig als je al voor de derde keer dezelfde film opnieuw maakt. Wat overblijft is het cynisme van een gecalculeerde Hollywoodmachine die de kosten en de winst van de vorige twee films in kaart heeft gebracht, en vervolgens tot de slotsom kwam dat een derde deel nóg rendabeler zou zijn. Dat zal ook wel zo zijn, maar terwijl in de cinemalobby de kassa's rinkelen, moet het publiek in de zaal vaststellen hoe bankroet de ‘Ice Age'-films onderhand zijn geworden. Bankroet aan ideeën, leuke personages, interessante verhaallijnen en goede grappen.

Het verhaal begint als een ietwat bevreemdende soap rond de familiale beslommeringen van de hoofdpersonages: Ellie (Queen Latifah), het vrouwtje van mammoet Manny (Ray Romano), staat op bevallen en de naderende komst van de kleine spruit zet ook de anderen aan het denken. Sabeltandtijger Diego (Denis Leary) kampt met een midlifecrisis (hij kan zelfs geen gazelle meer vangen, de sukkelaar) en luiaard Sid (een lispelende John Leguizamo) wilt van pure frustratie zijn eigen gezinnetje stichten. Dat lijkt hem te lukken wanneer hij onder het ijs drie dinosauruseieren vindt. Nadat die uitkomen speelt Sid een tijdje lang mama (niet eens papa, maar expliciet mama) voor de drie baby T-Rexen, totdat hun echte moeder ze komt opeisen - wat uiteraard gepaard gaat met heel wat gebrul en geren, dat spreekt voor zich. Sid wordt door de dinosaurus meegenomen, waarna Manny, Ellie, Diego en tweeling Crash en Eddie hem gaan redden.

De aanwezigheid van dinosaurussen in de film is al een eerste probleem waar ‘Ice Age 3' zich nooit echt overheen weet te zetten. De logica er achter is evident: een dinosaurus staat nu eenmaal cool op een affiche en als je je film ook in 3D gaat vertonen, dan biedt het heel wat geinige gelegenheden om hem z'n snuit door het scherm te laten steken. Blijft er wel het probleem dat de ‘Ice Age'-films zich afspelen rond het jaar 9600 voor Christus (het einde van de laatste ijstijd), terwijl dinosaurussen zo'n 65 miljoen jaar geleden al uitstierven. Om dat probleem te omzeilen, komen de makers met het idee op de proppen dat er onder het ijs een soort alternatieve junglewereld bestaat, waarin de beesten gewoon hebben kunnen overleven. 't Is gek wat je wel en niet aanvaardt in een animatiefilm. Pratende dieren, geen probleem. Een sabeltijger die bevriend is met een luiaard, oké. Maar het idee dat er al ettelijke miljoenen jaren lang dinosaurussen onder het aardoppervlak leven, daar haak ik af. Dat idee is a) inconsistent met de vorige films; b) overduidelijk alleen bedacht als marketingtruc, en c) koren op de molen van creationisten, die niet alleen in de VS maar ook in Europa steeds meer terrein winnen. Die dinosaurussen zitten hoegenaamd niet in de film omdat regisseur Carlos Saldanha er iets mee kon doen om een leuk verhaal verteld te krijgen, maar gewoon omdat de wetten van de economie bepaalden dat er een ‘Ice Age 3' moest komen, en dino's zich nu eenmaal makkelijk laten marketen. Waarom zou je dan nog verder zoeken naar iets dat effectief steek houdt?

Die premisse wordt na de eerste 30 minuten eigenlijk niet meer verder ontwikkeld: na ongeveer een half uur zijn we op het punt gekomen dat Sid is meegenomen door de dinosaurus en dat de anderen hem gaan zoeken, en op dat punt blijven we ook zo'n beetje hangen tot aan het einde. We krijgen de ene actiescène na de andere, sommige aangevet met slapstick, andere met sporadisch succesvolle oneliners. En daar moeten we het dan mee stellen. Het lijkt wel alsof we na de eerste akte van het verhaal meteen naar de climax gaan, die dan een uur wordt gerekt om ten slotte uitgeput in elkaar te stuiken aan de finishlijn.

Je zou dan ook denken dat ‘Ice Age 3' een typisch geval van ADHD-cinema is, waarin alles sneller en harder moet gaan, maar nee. Eén van de meest verrassende aspecten van de film is juist hoe sloom het tempo wel is. Omdat er voor het grootste deel van de film geen ontwikkeling van plot of personage meer plaatsvindt, zelfs niet op het meest fundamentele niveau (personages die effectief iets doen waarmee ze het verhaal vooruit helpen), krijg je de indruk dat de prent continu in rondjes aan het gaan is. Onze helden worden aangevallen door dinosaurussen, maar weten zich op het laatste nippertje te redden. En weet je wat er daarna gebeurt? Verrek, ze worden aangevallen door àndere dinosaurussen, maar ze weten zich op het laatste nippertje te redden. En daarna... Je snapt het wel. Het ritme van de film is zo voorspelbaar en het verhaal is zodanig een doodlopend steegje dat de prent na een tijd effenaf vervelend wordt.

Hier en daar zit er natuurlijk wel een leuke grap, hoewel die gags opvallend vaak gestolen zijn van The Simpsons. (Sid over de baby van Manny en Ellie: "It's a boy!" Manny: "That's her tail!" Sid, op identiek dezelfde toon: "It's a girl!") Het nieuwe personage Buck (stem van Simon Pegg), een geflipte wezel die duidelijk geënt is op Johnny Depps Captain Jack Sparrow, zorgt ook nog wel voor aardige momenten. En ja, de animatie is uiteraard weer dik in orde - gezien het budget waarmee er gewerkt werd, zou het tegendeel maar erg zijn. Maar er zit geen hart of ziel in. Het is typisch een film die alleen maar gemaakt werd om merchandising te kunnen verkopen. (Zelfs eekhoorn Scrat heeft z'n beste tijd wel gehad - de fratsen met hem en zijn eikel worden schijnbaar lukraak tussen de film gesmeten en worden steeds meer voorspelbaar.) Laat je hier dus vooral niet aan vangen en zoek ergens een zaal waar ze ‘Coraline' nog draaien. Of bestel alvast de dvd, je zult het je niet beklagen.

Door Dennis Van Dessel 06/07/2009 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (6) van anderen of geef uw mening