Regie: Park Chan Wook
Scenario : Park Chan-wook en Jeong Seo-gyeng
Met : Lim Su-jeong, Rain , Choi Hie-jin, Kim Byeong-ok, Lee Yong-nyeo e.a.
105 min. - Zuid-Korea - 2006

Al die ogen om ogen, tanden om tanden... Na zijn excellente wraaktrilogie had de Koreaanse regisseur Park Chan-wook blijkbaar genoeg wraak genomen voor een heel JSA-leger. Met zijn opvolger uit 2006, het cybersprookje met de guitige titel ‘I'm a Cyborg, But That's Ok' liet hij de rondvliegende tanden, bloedspetters en octopus-pus dan ook mooitjes in de folterkast zitten en borduurde hij lustig voort op de vrouwelijke en overgestileerde afslag die hij al behoedzaam met ‘Lady Vengeance' was ingeslagen. ‘Cyborg' is een romantische komedie geworden, maar wie Park Chan-wooks creaties een beetje kent, weet dat we hierbij best ver buiten het Hollywoodcliché mogen denken. Wie zijn deurtje wagenwijd openzet voor de prachtige, breekbare figuren en knotsgekke nevenverhaaltjes die de man weer voor ons heeft uitgeknobbeld, wordt beloond met een subtiel doch bijzonder liefdesverhaaltje, gekleurenspoeld in een regenboogshampoo aan visuele splendeur, absurde humor en curieuze details. Park Chan-wook die zich volledig laat gaan in kleurrijke metaforen? Daar worden wij helemaal chacha van!

En waar kan je beter de remmen losgooien dan in een gesticht? In deze scheefgetrokken omgeving laat onze filosoof van hoofdberoep twee tieners op elkaar verliefd worden: Young- goon (‘A Tale of Two Sisters') en Park Il-soon (popster ‘Rain' in zijn eerste hoofdrol). Young-goon is een vastberaden meid. Ze zit misschien in een zothuis, maar is - zoals ze het zelf zegt - geen psycho, maar een cyborg. En aangezien vechtrobotten nu eenmaal niet eten, maar zich opladen, weigert ze elke vorm van voedsel. In de plaats daarvan likt ze met haar tongetje aan batterijen, spreekt ze in geheimtaal met de lampjes in de koffieautomaat en volgt ze de gruwelijke instructies die de radio haar doorgeeft. Haar gedrag is iets minder verwonderlijk als je weet dat ze werd grootgebracht door een grootmoeder die dacht dat ze een muis was. Wanneer de kleptomane copycat Park Il Soon de valse tanden van haar oma steelt, is Young-goon aanvankelijk heel boos (alleen met die tanden kan ze met de lampjes praten), maar Park Il-soon is misschien wel juist wat ze nodig heeft. De jongen raakt gefascineerd door de steeds zwakker wordende Young-goon die dringend een held nodig heeft om haar van een platte batterij te redden.

Klinkt vreemd? En dat is nog maar de hoofdlijn... De helft van de gebeurtenissen in de film zijn dan ook niet zozeer de waarheid zoals ze zwart op wit op een verpakking van ons favoriete Delhaizeproduct zouden staan, maar wel zoals ze aangedikt en licht verwrongen uit een kindermond zouden komen gerold. Eerlijk? Dat blijkt een pak boeiender om naar te kijken. Het is eens een andere manier om een anorectisch meisje dat zich nergens thuis voelt en een kleptomaan met angstaanvallen in beeld te brengen. Want dat is het eenvoudige verhaal dat er achter schuilgaat: twee pubers op zoek naar de ‘zin van het leven'. In de schoot van Chan-wooks verfrissende en geniale vertelstijl wordt het verhaal veel rijker. Door het te vernissen met een dikke vette laag aan magisch realisme en de film te vertellen door de fantasiegulzige ogen van zijn mentaal gestoorde personages, ontstijgt hij de routineuze formule van de romcom zodanig ver, dat er misschien zelf een nieuwe term voor bedacht moet worden: een magische waankomedie misschien? Park Il-soons actieplan om zijn cyborgje van de verhongeringsdood te redden is vertederend mooi om te zien (dat deurtje in haar rug!), maar het verhaaltje wordt nergens zo melig tot slagroom opgeklopt als in de doorsnee romcoms, alleen al de bizarre eerste kus getuigt daarvan. De vertelstijl is misschien dromerig, de inhoud die erachter zit is verre van gladgepolijst. Young-goon en Park Il -soon blijven in hun eigen wereld rondtuffen en zijn beslist geen lieverdjes.

Zelfs binnen de grote metafoor van de twee weirdo's die elkaar binnenlaten in hun eigen respectievelijke universums, weet Chan-wook nog inventief te zijn in vertelfratsen zonder het verhaal (al) te ingewikkeld te maken. Net als bij ‘Lady Vengeance' verlangt hij wel weer de volle concentratie van zijn kijkers. De overload aan informatie wordt doorgegeven aan de hand van metaforen, flashbacks en fantasiescènes. Daarnaast goochelt hij met de nodige zijsprongetjes (zoals de vrouw die verhalen verzint over de patiënten) en haalt hij ook zijn toverdoos aan clichédoorbrekende dialogen boven. Denk aan het gesprek waarin Park Il-soon de snikken van Young-goon vertaalt in woorden: zo eenvoudig en toch mooi. Jeong Ji-hoon alias Rain leefde zich duidelijk volledig uit in de rol van rare kwast die van nervositeit krulletjes draait in zijn haren en ook Lim Sue-jeong valt nergens uit haar rol als wannabe-robot. Met haar grote, vragende ogen en koele maniertjes zet ze een bevreemdend en ongrijpbare lady neer waar je toch sympathy voor gaat voelen.

Dat de lovers niet de enige freaks zijn in de show had je, met de gevangenisscènes uit ‘Lady Vengeance' in het achterhoofd, wel kunnen raden: zo is er ook nog de achteruitwandelende sorry-man, de corpulente Gop-dan die Young-goons eten opeist en stiekem kan vliegen met haar statische sokken en een meisje dat denkt dat ze een Jodelend Edelweissje is. Hun interactie zorgt ervoor dat er danig wat plukken absurde humor in het rond vliegen. 

Waar Chan-wook met deze film uiteraard het allerhoogst op scoort is de visuele flair waar ondergetekende helemaal dolletjes van wordt. De extreem gestileerde beelden die Chan-wook met zijn digitale camera onze richting in slingert, zijn verbluffend en leunen perfect aan bij het onnatuurlijke sfeertje van een cyborgwereld. De voorbeelden van eye candy zijn niet te tellen, alleen al de openingssequentie waar we het zoeken naar de credits bijna een spelletje wordt, is een lekkernij. De camera huppelt door de pastelkleurige ziekenhuisgangen langs de licht futuristische design (het praatkwartier in de tuin!) en decors (de Klimtboom op de eetzaalmuren!) en gekke rekwisieten (de konijnenmaskers) op de passende twinkeltonen van een nauw aansluitende soundtrack.

Ja, het scenario kent een klein dipje drievierde ver en het vage einde liet ons wat onbevredigd achter. Een tweede kijkbeurt is zeker geen overbodige luxe, al is het maar om je in alle rust op de details te kunnen concentreren. Maar het is zeker zonde dat na ‘Lady V' ook deze film niet tot in de zalen is geraakt en maar weinig erkenning krijgt wereldwijd, want het mag dan geen meesterwerk zijn, geeft toe: wat een wonderlijke wereld heeft Chan-wook hier weer uit zijn hoofd gebroed! ‘Cyborg' is een grappige lovestory verpakt in het knettergekste snoeppapiertje dat je maar kan verzinnen. Wij willen méér van dit, veel méér mister Chan-wook! Nu!

Door Barbara Van Ransbeeck 09/03/2009 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (1) van anderen of geef uw mening