Regie en scenario: Joachim Lafosse
Met: Jonas Bloquet, Jonathan Zaccai, Yannick Renier, Claire Bodson, e.a.
105 min. / B /2009

Onze maatschappij wordt steeds meer open minded rond seksualiteit en relaties. Je wordt als volwassene bijna frigide verklaard als je nog geen dildo in je kont hebt gestopt, je hoort er niet bij als je geen maîtresse of een open relatie overweegt en wie durft er tegenwoordig nog ontkennen dat hij lichtjes biseksueel is? Wat moet een 16-jarige, die zijn ideeën hieromtrent nog moet scherpstellen, hier allemaal mee aanvangen? Na ‘Nue propriété' waarin Joachim Lafosse, de grenzen van het gezin exploreerde, stelt onze Belgische regisseur het onderwijzend systeem aan de kaak aan de hand van de dubieuze relatie tussen een tiener en de volwassene die hem onderwijst. Waar ligt de grens? Waar eindigt inspireren en waar begint manipuleren? Waar eindigt suggeren en waar begint misbruik? Lafosse stelt boeiende open vragen en stimuleert met zijn objectieve aanpak zijn publiek tot discussie achteraf.

Jonas (Jonas Bloquet) is weer eens gezakt op school en mag zelfs niet overgaan naar het volgende jaar, tenzij naar een technische school. Zijn hoop om professionele tennisser te worden valt in duigen, wanneer hij niet door de selecties geraakt. Vastberaden om niet nog een keer als zestienjarige tussen twee jaar jongere leerlingen te zitten, wil Jonas middenjury doen en zo drie jaar in een keer afleggen. Zonder dure privélessen zal hij de examens nooit halen, tot vrienden aan huis Pierre (Jonathan Zaccai), Didier (Yannick Renier) en Nathalie (Claire Bodson) hem ter hulp schieten. Vooral de rijke en hoog opgeleide Pierre doet er alles aan om de jongen te doen slagen. Hij motiveert hem, geeft hem zelfvertrouwen en maakt al zijn tijd vrij om hem te helpen met privélessen. Zijn ouders zijn gescheiden, zijn moeder is nooit thuis, nu de volwassenen uit beeld zijn, wordt Jonas een vrije leerling bij de drie wereldse vrienden, die hem naast zijn algemene schoolopvoeding nog andere levenslessen meegeven. Hoe hij zijn liefje Delphine (Pauline Etienne) seksueel moet bevredigen bijvoorbeeld.

De vriendschappelijke relatie tussen Pierre en Jonas maakt een evolutie door van ‘leraar- leerling' naar iets dat veel verder buiten de lijntjes van de schoolboeken kleurt. Op een uitgekiende manier stimuleert Pierre zijn leerling tot waar hij hem hebben wil. Door Jonas' hoofd te vullen met vrije ideeën van Camus en tijdens gezellige etentjes zijn grenzen te verleggen in relaxte gesprekken over liefde, relaties en seks, dringt hij stapje per stapje door in de wereld van de tiener. ‘Is je vriendin eerder clitoraal of eerder vaginaal?' Jonas hoort het in Keulen donderen. De ervaring die Pierre en zijn vrienden met hem willen delen, trekt natuurlijk de jonge snaak aan, zijn nieuwsgierigheid wordt geprikkeld en gekieteld. Het trio verpakt hun ideeën echter op zo'n ontspannen manier als de ultieme wijsheid en misbruikt hun vriendschappelijk band om bij de onschuldige Jonas seks en gevoelens als een atoom te proberen splijten.

Het is straf hoe Lafosse de evolutie van Jonas' situatie zo raak en juist gedoseerd in beeld weet te brengen: hij toont net genoeg, vraagt net genoeg van zijn acteurs om zijn punt te illustreren (een film over seks zonder seks zou in dit geval absurd zijn) en hanteert een juist ritme in de ontwikkelingen van het verhaal: een gevoel van ‘we hadden het zien aankomen' dat toch nog te snel onderuit wordt gehaald. De acteurs leveren een straffe prestatie. De spanning die in de lucht hangt wordt steeds meer te snijden en als kijker heb je zin om naar het scherm te roepen waar ze dan wel precies mee bezig zijn. Je voelt aan je dikke teen dat dit niet de juiste richting uitgaat. Het is vooral de verdienste van Jonathan Zaccai als Pierre die zijn rol op een akelig geloofwaardige manier speelt en zich als een leeuw in de jonge Jonas vastbijt. Hij intimideert met zijn welbespraaktheid, manipuleert met zijn charme en kennis, totdat wij hem zelfs bijna geloofden. Jonas geeft de dubbelzinnigheid waarin hij terechtkomt sterk weer: hij bewondert Pierre en walgt van hem tegelijk, maar kan bij niemand terecht om zich uit zijn greep te bevrijden.

Joachim Lafosse heeft een tic: hij houdt ervan om zijn personages te filmen terwijl ze aan het eten zijn. De eettafel is nu eenmaal de meest logische en natuurlijke plaats is om gesprekken te voeren, een logica die Lafosse tot in het extreme doordrijft: drie vierde van de tijd zitten we mee rond de tafel. Hij observeert zijn personages op een afstandelijke, vrij koele manier, schotelt de gebeurtenissen op een sobere, objectieve manier voor en laat ons zelf de conclusies trekken of discussie op gang brengen. Door de nogal ‘lege setting' - er is nooit muziek te horen - , komt de onderhuidse spanning goed naar boven, maar het zorgt er ook voor dat er visueel net iets tekort wordt geschoten om de kijker twee uur lang in de ban te houden. Iets minder sterk van ‘Nue propriété', maar Lafosse bewijst met deze scherpe observatie nogmaals dat hij kaas heeft gegeten van de psychoanalyse, chapeau!

Door Barbara Van Ransbeeck 17/10/2008 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (3) van anderen of geef uw mening