Regie en scenario: Albertina Carri
Met: Victor Hugo Carrizo, Analía Couceyro, Nazarena Duarte, Gonzalo Pérez, e.a.
85 min. / Argentinië / 2008

Voor wie niet verder raakt dan ‘una cerveza, por favor' in een marginale discotheek ergens in Lloret de Mar, ‘La Rabia' is het Spaans fijn klinkende woord voor ‘woede' of ‘hondsdolheid' en die tweede betekenis is misschien zelfs nog toepasselijker voor deze film: mensen gedragen zich als beesten in deze wereldcinemafilm van de zuiverste slag (back to basics! Trage shots waarin niets gebeurt!), gaan op hun puurste instincten af en hijgen en grommen als varkens tijdens beestige seks. Regisseuse Alberta Carri zoemt met ‘La Rabia' in op een kleine plattelandsgemeenschap in de pampas in Argentinië. Een minisamenleving waar ze nog op ambachtelijke wijze leven van veeteelt en landbouw, ze nog weten hoe de zweetoksel van een echte werkmens stinkt en hoe het voelt om onder je blote handen een varken te kelen. Hun wetten zijn hard, hun instincten dierlijk. Kinderen krijgen straf op de blote kont, vrouwen een klets in hun gezicht als ze niet gehoorzamen. De jonge Ladeado woont met zijn vader naast Nati, een meisje met een mentale achterstand, dat niet wil spreken. Nati's moeder heeft een passionele (lees: sadomasochistische) relatie met Ladeado's vader. De vriendschap tussen de twee kinderen komt danig onder druk te staan, wanneer hun twee vaders steeds vijandiger worden tegenover elkaar en hierbij geen geweld schuwen. De stilte voor de storm is héél stil...

De kleine Nati ziet en hoort vanalles in haar omgeving, maar rept er met geen woord over. Soms trekt ze plots al haar kleren uit, want dat heeft ze haar moeder met die andere man zien doen of krijst ze het hele dorp bij elkaar als een stervend dier aan spit. Wat ze in haar omgeving ziet, keert ook terug in de donkere tekeningen die ze maakt van grillige, stoute ventjes met blote penissen. Ze is de spilfiguur van de film, we zien de gebeurtenissen vanuit haar standpunt: ze observeert en verwerkt haar indrukken in haar eigen fantasie. Om de leefwereld van het meisje nog meer in de verf te zetten, voegt Carri korte animatiesequenties toe van Nati's gedachtewereld en verwerkingsproces: donkere, kliederende inktvlekken die als hongerige parasieten over het scherm kliederen. Visueel niet impressionant, de sequenties zijn nogal eentonig en lang en hebben meer weg van performancekunst. Ze zijn niet de welkome afwisseling geworden op de naturalistische, sobere, wat saaie aanpak van Carri waarop we gehoopt hadden.

Op filmisch vlak hebben we namelijk al beter werk gezien. Denk maar aan het thematisch verwante ‘Abril Despedacado' van Walter Salles (ook over wraak en harde wetten van het leven), een film die tien keer aantrekkelijker is en inhoudelijk dieper gaat dan deze ‘La Rabia'. Carri houdt het visueel braaf en weinig opvallend. Ook inhoudelijk heeft ze weinig meer te vertellen dan een voorspelbare sfeerschets. Veel meer dan een uit de hand gelopen overspel valt er ook niet te beleven. Van spanning is bijna geen sprake als de actie zo traag en kleurloos voorbijgaat, dat je de film op dubbele versnelling zelfs nog zou kunnen volgen.

Een dreiging van aangekondigd geweld die meer hoorbaar dan voelbaar is, ‘La Rabia' zou niet in de competitie van het filmfestival Gent zitten, mocht de film geen opvallende geluidsband hebben en dat is een feit: geluid is heel belangrijk in de film. De geluiden kruipen vaak prominent op de voorgrond: het hijgen van het koppel, het meisje dat haar keel 90 graden openspert, de geweerschoten, de meppen op de billen van de jongen... alleen de nogal hevige metalmuziek doorbrak die sterke geluidsoefening nogal bruut en ongepast.

It's a hard knock life, vooral de dieren zullen het in deze film geweten hebben. De vrij ironische tekst ‘-'animals in this film lived and died as they would naturally' aan het begin van de film, had het eigenlijk al een beetje verklapt: Gaia, u weze gewaarschuwd. We zien hoe wezels in een zak tegen een boom gegooid worden en uiteindelijk in de rivier verdrinken en hoe een varken tot pensen wordt klaargemaakt. Zeker die laatste scène duurt vrij lang en draagt niet echt veel bij tot het verhaal. En kom nu niet zeuren dat het een illustratie is van hun manier van leven en hun dierlijke bronstigheid, want die symboliek hadden we bij het konijntje ook al door. Voeg bij deze beelden nog eens de mogelijk verontrustende seksbeelden tussen de twee pijnkickers en je krijgt een film die nog ontoegankelijker wordt dan hij met zijn slome aanpak en weinig om het lijf hebbende parabel al was.

Een atmosferisch drama met degelijke acteerprestaties (dat meisje!) en een goede schets van escalerend geweld in een kleine samenleving, maar commercieel geen stuiver waard: dit is er eentje die de festivals zal afschuimen, geroemd zal worden door de pers om zijn ‘puurheid' en ‘maatschappelijke relevantie', hier en daar wellicht wat prijzen zal in de wacht slepen, maar zelden een publiek zal bereiken. Voorspelbaar, weinig actie en in dit geval ook weinig betekenis.

Door Barbara Van Ransbeeck 05/10/2008 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (1) van anderen of geef uw mening

  Reacties

Eindelijk het waauuw-gevoel
Door Filmliefhebber op 16/10/2008 om 12:56

Eindelijk een film die me achterliet met een waaauuuww-gevoel:

Rauwe Argentijnse film over het leven op de Pampa's. Centraal figuur is een meisje (circa 8 jaar) die stom is. De film maakt vnl gebruik van omgevingsgeluiden (nauwelijks muziek) en de gedachten van het meisje worden dmv animatie (zeer brutale vorm van animatie maar past perfect bij de film) in beeld gebracht. Een uppercut van een film.

  Reageren