The Bubble film bespreking Digg* filmbespreking

The Bubble

Regie: Eytan Fox
Scenario: Eytan Fox en Gal Uchovsky
Met: Ohad Knoller, Yousef Sweid, Daniela Virtzer, Alon Friedman, Zion Baruch, Zohar Liba, e.a.
117 min. /Israël/ 2006

Je eigen zeepbel of illusie creëren is heel eenvoudig. Je zet je neer op je bed en trekt je donsdeken als een iglotent over je heen. Met een overlevingspakket aan fantasie bijdehand is alles mogelijk in je escapismepaleis: je kan er ongestoord je ideaal lief bijeen fabuleren, je toekomstig lottogeld tellen of je handtekening oefenen voor als het zover is... En vooral: binnen in je bubble zeurt niemand aan je kop, zijn er geen deadlines, politieke crisissen of kinderkidnappers, gaat niemand dood, draagt niemand burberrysjaals en er zijn geen milieuproblemen of oorlogsrampen. Narigheid weer je simpelweg af met het supersonische schild van je miseriewerende donsdeken.

Iets grootschaliger, werkt de stad Tel Aviv eigenlijk ook volgens dit donsdekenprincipe: het is een jonge, ongeremde en trendy stad waar het nog mogelijk is om te fantaseren over verdraagzaamheid en vrijheid. Alleen spijtig dat Israël er rond ligt (zoals één van de personages het zo treffend stelt), anders was het misschien nog ons favoriete vakantieoord geworden. Maar aan de grensposten slaat de werkelijkheid hard toe: daar wordt iedereen die Tel Aviv in of uit wil, onderworpen aan een strenge controle, want helaas, Palestijnen en Joden zijn nog steeds geen dikke vrienden en de engste kwaal van deze tijd heet nog altijd zelfmoordterrorisme. Welcome to the world, Fanta!

‘The Bubble' (niet te verwarren met ‘Bubble' van Steven Soderbergh) gaat over drie 20-somethings (twee homo's en een meisje) die in Tel Aviv samenhokken in een appartement: Noam is gek op muziek en werkt in een platenzaak, Yali heeft zijn eigen restaurant en Lulu is verkoopster in een parfumerie. Hun leventje verloopt rustig en relaxt en ze ondervinden weinig hinder van de politieke conflictsituatie in de rest van Israël. Het enige waar ze hun bed voor uitkomen, is plezier maken en mannen versieren. Ze dromen van een leven zonder politieke heibel en plannen een beach rave tegen de bezetting en onverdraagzaamheid. Tot Noam de Palestijn Ashraf ontmoet en hun zeepbel uit elkaar spat. De seksuele spanning tussen de twee is niet te houden (ze staan ‘op ontploffen') en Ashraf trekt in bij de drie. Zijn Palestijnse identiteit proberen ze zo goed mogelijk verborgen te houden. En niet zonder reden. Homoseksualiteit op zich wordt in het traditionele Israël al als een fundamentele misdaad beschouwd, laat staan dat de liefde tussen een Palestijn en een Jood enig toekomstperspectief biedt.

Het is niet de eerste keer dat regisseur Eytan Fox homoseksualiteit in een explosieve context plaatst. ‘Yossie & Jagger', zijn eerste langspeelfilm, vertelt het liefdesverhaal van twee jongens in het Israëlische leger en ook in ‘Walk on Water', die hij net als ‘The Bubble' samen met zijn vriend Gal Uchovsky schreef, zijn z'n stokpaardjes- homofobie, Israël en de holocaust- nadrukkelijk aanwezig. In ‘The Bubble' toont hij de Israëlieten zoals wij ze nog nooit in het nieuws gezien hebben: expressieve jongeren in strakke felroze shirts met schreeuwerige prints, bruisend van energie, die kibbelen over welke jongen ze nu als tiener het heetst vonden: George Michael of toch de jongens van Take That? De nieuwe generatie in Tel Aviv kiest voor vrijheid en dat botst duidelijk met de schijn die veel Israëlieten willen ophouden: de filmploeg ondervond veel verzet tijdens de opnames. Bij het uitdelen van de flyers voor het feest voor de verzoening, kwam het bijna tot een relletje (vrede? Heb je ooit het been van een 8-jarige in je gezicht gekregen tijdens een bomaanslag?) en het filmen aan de checkpoint was al helemaal uitgesloten, dus hebben ze maar hun eigen controlepost gebouwd.

Eytan Fox werkt dus aan de winkel, maar met een boodschap over verdraagzaamheid heb je natuurlijk nog geen film. Gelukkig kan Fox ook een sterk verhaal brengen. Fox verweeft de materie -niet subtiel maar toch op een prettige manier- in het verhaal en trakteert ons zo op een sterke en fascinerende plot over de drijfveren van jongeren in Tel Aviv. Alleen al de affiche met de vijgenbladen voor de fuif (tevens de affiche van de film) biedt veel interpretatiemogelijkheden. Fox weet zijn film dan ook te vullen met veel verschillende lagen en waardevolle verwijzingen (zoals het toneelstuk over de geliefden in een nazikamp die hun liefde voor elkaar uiten door met hun vinger over hun wenkbrauw te glijden), maar als kijker haal je er zoveel uit als je zelf wil. Niets moet, alles mag.

Op de ontmoeting aan de checkpoint na, is er in de eerste helft van de film trouwens nauwelijks een vuiltje aan de lucht en zindert de politiek als een krekeltje op de achtergrond. We horen vooral grappige dialogen en enthousiast geacteerde situatiehumor gesetteld binnen een sitcom-achtige sfeer. Het had ‘Friends' in Tel Aviv kunnen zijn. Tot na de strandfuif de film een brutale omschakeling maakt. Iets te drastisch eigenlijk. Door de overladen afloop verliest de film de pedalen en verliest hij aan waarde. De samenloop van omstandigheden die voorafgaat aan de explosieve ontknoping had soberder gehouden moeten worden - nu neemt het scenario iets te vergezochte omwegen om als kijker te kunnen bijbenen. Bovendien heeft Fox een tic voor ‘closure'. Voor elk personage moeten alle eindjes aan elkaar worden geknoopt, liefde (Lulu) en waarheid (Yali) moeten expliciet worden uitgesproken, terwijl dat met de voorkennis die je hebt, eigenlijk overbodig is. Een subtielere aanpak was hier efficiënter geweest. Een focus op de twee geliefden alleen (hun verhaal heeft sowieso een invloed op de twee andere personages) had de boodschap des te harder doen aankomen, terwijl nu de race naar de finale-uitbarsting een beetje geforceerd en overdreven overkomt.

Spijtig van het einde en de hier en daar té karikaturale (maar wel grappige) afspiegelingen, want voor de rest is ‘The Bubble' een charmante en betekenisvolle mijmering over Israëlische jongeren die liefde en vriendschap verkiezen boven het gegons van zinloos geweld. Met zijn frisse visie, gevoel voor humor, oog voor locatie en geslaagde karakterschetsen, geeft Eytan Fox de Israëlische cinema eindelijk wat meer gezicht. Met als toemaatje een heerlijke indiesoundtrack. Alleen al voor het vertederende openingsnummer ‘First day of my life' van Bright Eyes geef je dit toch een kans?

Door Barbara Van Ransbeeck 07/09/2007 - categorie : movie -