Regie: James Foley
Scenario: Doug Jung
Met: Edward Burns, Rachel Weisz, Morris Chestnut, Louis Lombardi, Paul Giamatti, Dustin Hoffman, Luis Guzman, Andy Garcia, Robert Forster e.a.
97 min. / USA / Alle leeftijden

Deze nieuwe film van James Foley (ooit nog regisseur van 'Glengarry Glen Ross'), kwam in de VS een beetje onder de radar binnengevlogen, tussen al de zomerse blockbusters. Niet veel mensen hebben hem echt opgemerkt, wat enigszins jammer is, want hoewel we hier nu niet bepaald filmgeschiedenis schrijven, is 'Confidence' een onderhoudende, degelijk in elkaar gestoken misdaadfilm.

Edward Burns speelt Jake Vig, een professionele bedrieger die samen met zijn vaste crew uitgebreide toneelstukjes opzet om argeloze slachtoffers de kleren van het lijf te jatten. Op een dag beroven ze echter een loopjongen van gangsterbaas King (Dustin Hoffman), en dat is niet iemand van wie je zomaar een paar honderdduizend dollar afsnoept. Vig besluit geen risico’s te nemen en gaat met King praten – de mafioso geeft Vig de gelegenheid om zijn schuld terug te betalen door een klus in zijn naam af te handelen. Vig en zijn bende moeten een manier vinden om vijf miljoen dollar af te luizen van Morgan Price (Robert Forster), de grootste witwasser van smerig geld in het land. Een gevaarlijke job, waarvoor onze held de diensten inhuurt van een hoertje met snelle vingers (wat wil je ook, in dat beroep?), gespeeld door Rachel 'The Mummy' Weisz. Ondertussen wordt hij in de gaten gehouden door een verklikker van King, die ervoor moet zorgen dat er niets misgaat én door een FBI-agent (Andy Garcia), die een persoonlijke wrok tegen hem koestert.

Dit soort films hebben we allemaal al eens eerder gezien, en zeker indien u het verzameld werk van David Mamet al eens goed hebt bekeken, zult u hier weinig verrassingen ontmoeten. Het wie-bedriegt-wie-gegeven, de uitgebreide plannen die bij de klus in kwestie betrokken zijn en het obligatoire vrouwelijke teamlid dat voor de seksuele spanning dient te zorgen – alles is aanwezig, en Foley maakt er een vlot filmpje van, dat zich perfect laat bekijken, zonder daarom memorabel te zijn.

'Confidence' profiteert in de eerste plaats van een zeer goeie cast. Edward Burns is zelfverzekerd in de hoofdrol, en straalt voldoende charme en charisma uit om ons voor het grootste deel van de film te doen vergeten dat er in feite nauwelijks een personage achter zijn rol schuilt dat meer betekent dan enkel een middel om de plot voort te stuwen. Hij wordt bijgestaan door een stel degelijke acteurs in de bijrollen, maar de show wordt pas echt gestolen door Dustin Hoffman als King, een slijmbal van het zuiverste water, die liefdevol lesbische acts tussen tweelingen regisseert in zijn nachtclub. Hoffman zorgt in z’n eentje voor de beste scènes van de film: hij neemt materiaal dat op z’n best middelmatig te noemen is, en hij maakt er memorabele momenten van. Zijn vertolking alleen is al een reden om te gaan kijken.

Foley maakte van 'Confidence' een film die als een pijl uit een boog van het begin naar het einde schiet, en nergens tijd verliest aan onbetekenende bijkomstigheden zoals karakterontwikkeling of diepgang. De gemiddelde David Mamet-film, waar Confidence zo duidelijk op geënt is, probeert altijd om net dat ietsje méér te zijn, om een blik te geven op een bepaald thema, of een bepaald soort personage. Foley’s film daarentegen gaat helemaal over de plot, en over niets anders. De personages reiken nergens dieper dan de som van hun dialogen, hun daden zijn door geen enkele vrije wil gemotiveerd, maar enkel door de vereisten van het verhaal. Dat maakt van 'Confidence' in ieder geval een zeer compacte film, waar geen scène teveel inzit, maar ook een oppervlakkige ervaring, die je een uur nadien alweer vergeten bent.

Visueel probeert de regisseur ons te overtuigen door snel heen en weer te cutten tussen de personages, en door opvallend veel horizontale bewegingen in z’n film te stoppen. Let erop hoe elke camerabeweging van links naar rechts of omgekeerd gaat, maar zelden of nooit verticaal. Op die manier houdt Foley vaart in de film, alles is continu in beweging, terwijl hij toch een soort van consistentie opbouwt: er is een vastgestelde visuele stijl, er wordt nergens zomaar wat geïmproviseerd. Dat is mooi gedaan, hoewel de film op den duur wel onder een overdosis van dat soort effectjes gaat lijden. Waarom kan Foley nu eens niet gewoon een halve minuut lang hetzelfde shot aanhouden, zonder per sé een overbodige beeldovergang in te lassen?

Maar goed, dat maakt weinig uit. 'Confidence' is een vinnig in elkaar gestoken filmpje, dat zeer bescheiden doelen voor zichzelf stelt, maar die dan ook raakt: het is onderhoudend, het is af en toe geestig, het ziet er leuk uit, het is in een zucht voorbij en nog voor u op de parking bent zult u alweer zin hebben in nog een film. Dit is de Big Mac van de filmindustrie: grand cuisine is het niet, maar dat wil niet zeggen dat het niet kan smaken.

http://www.confidencethemovie.com/

Door Dennis Van Dessel 25/09/2003 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

  Dit artikel heeft nog geen reacties. Klik hier om uw mening te geven.