Regie: Susanne Bier
Scenario: Susanne Bier en Anders Thomas Jensen
Met: Mads Mikkelsen, Rolf Lassgard, Sidse Babett Knudsen, Stine Fisher Christensen, e.a.
120 min./ Denemarken/2006

Mads Mikkelsen heeft iets met bloedende lichaamsopeningen: in ‘Adams Aebler' leed de Deense acteur nog aan een vreemde kwaal en kwam het bloed stigmatagewijs uit zijn oren gesijpeld. In ‘Casino Royale' pinkte hij als LeChiffre dan weer op gepaste tijd een rode traan weg wanneer sir James hem weer eens nerveus maakte met zijn gebalde koelbloedigheid. Het is telkens weer een verrassing uit welk gaatje het bloed nu weer zal spuiten, maar in ‘Efter brylluppet' (‘After the Wedding' voor de vrienden) houdt Mads het verdacht proper. Dit is immers nog eens een zwaarwichtig familiedrama dat lekker op de maag blijft liggen en dus biggelen er plichtsgetrouw veel échte traantjes over de wangen.

Sinds ‘Festen' weten de Denen namelijk wat je nodig hebt om een heftig familiedrama fameus uit de startblokken te laten schieten: een groot feest, waar ergens tussen de vogeltjesdans en de polka in een diep geheim wordt opgerakeld -  zo eentje dat jarenlang zorgvuldig en veilig onder iemands oksel is meegedragen, maar dat uiteindelijk toch een keer het luchtruim kiest. Waarna de boel in elkaar stuikt als een kaartenhuisje en de betrokken personen door de dramatische gebeurtenissen zodanig emotioneel opgebrand raken, dat ze steeds meer op leeggeknepen tandpastatubes beginnen te lijken. Dé verrassing is dat deze simpele opzet blijkbaar wel een degelijke film kan opleveren.

‘After the Wedding' begint in India, waar Jacob (Mads Mikkelsen) werkt als humanitair werker in een weeshuis dat financieel in de put zit en dreigt gesloten te worden. Wanneer er een aanbod komt uit Denemarken om het weeshuis financieel te steunen, neemt Jacob het vliegtuig terug naar Kopenhagen om er te spreken met de gulle weldoener Jörgen (Rolf Lassgard). Die vraagt een weekend bedenktijd, waarin hij Jacob uitnodigt op de bruiloft van zijn dochter Anna (Stine Fisher Christensen). Jacob ontmoet er de vrouw van Jörgen, Helene (Sidse Babett Knudsen) met wie hij in een ver verleden nog samen boontjes heeft gedopt en met wie hij blijkbaar ook het één en ander ‘hangende' heeft, om het vaag te houden. Feit is dat zijn leven na de bruiloft in de shaker wordt gestopt, zeker wanneer Jörgen hem probeert om te kopen om in Denemarken te blijven en er een nieuw leven te beginnen.

Regisseur Susanne Bier heeft met haar voorganger ‘Brothers' al bewezen hoe ze op een schrijnende manier familiebanden op het doek kan doen stukspringen. ‘Brothers' zat nog een beetje in de schemerzone, maar met ‘After the wedding' heeft Bier het dogmamanifest volledig de rug toegekeerd en is ze openlijk commerciëler geworden. Het verhaal sprint van het ene drama naar het andere, van alcoholverslaving naar overspel en terug. De oude koeien zijn nog niet geslacht of er springen al nieuwe kalfjes van problemen uit de sloot. Susanne Bier steekt niet onder stoelen of banken dat de inhoud van de film Hollywoodiaans melodramatisch is en de film mag volgens mij dus ook zo beoordeeld worden. Al blijft er het wel een duidelijk proces van denial aan het werk in de manier waarop het verhaal gebracht wordt. Bier houdt het camerawerk erg sober (maar niet schokkerig!) en zoomt vaak tot een extreme close-up in op het gezicht en vooral de ogen van de personages.

Voorspelbare koek en toch slikken we het gemakkelijk door, hoe heeft die mevrouw Bier ons dat gelapt? Eerst en vooral doordat het script (samenwerking met Anders Thomas Jensen van ‘Adams Apples', het is daar één pot nat!) iets uitgekiender is dan het lijkt. Is het wel een aaneenschakeling van toevallige toevalligheden of wist Jörgen al op voorhand wie Jacob was en was het allemaal een uitgekiend plan? Het verhaal vertelt zichzelf vlotjes en de dialogen zijn erg natuurlijk. Bovendien is Bier niet openlijk uit op het brengen van sensatie. Voor haar geen melige muziekpartijen (de muziek is van o.a. Sigur Ros) of afstevenen op een alles-komt-goed-oplossing. Ze is vooral geïnteresseerd in de manier waarop haar personages reageren in bepaalde situaties. Door het tranendal -het is echt skinnydipping in een goed volgelopen bad- heen, zie je gewoon een mooi beeld van echte mensen met echte gevoelens, die omvergekegeld worden door hun eigen goede bedoelingen en in de knoop zitten over grote woorden als ‘verantwoordelijkheid' en ‘reasons for living'. De titel klinkt een beetje stuntelig (familiedrama, ja!), maar het geeft wel de kern goed weer: de bruiloft, die de kentering betekent in het leven van alle hoofdpersonages, hen confronteert met het verleden en hen een waterige, zelfs verwaterde blik op de toekomst meegeeft.

Zonder de geweldig gedreven cast had de film zich echter nooit kunnen onderscheiden van de één-uit-een-dozijn melodrama's. Mads Mikkelsen en Rolf Lassgard gaan als twee tegenpolen -de één een bittere antisociale levensverbeteraar, de ander een rijke stinkerd die met geld alles oplost- de strijd aan om het meest natuurlijke acteerwerk. Een duel van twee karakterkoppen, op wiens gegroefde gezicht het respectievelijke drankheden en -verleden in kubieke centimeter af te lezen valt. De hele cast brengt het niveau van de film echt boven het gemiddelde uit. Maar perfect is het uiteraard niet. Jensen wankelt vooral met het personage van Jörgen op de rand van het aanvaarbare, waardoor het verhaal toch minder overtuigingskracht bezit dan bijvoorbeeld ‘Open Hearts'. De film kan op even goede acteurs rekenen, maar ze kunnen zich iets minder bewijzen, om één eenvoudige reden: het scenario is gewoon niet even sterk. De stukken in India zijn iets minder spontaan en ook het einde sleept vervaarlijk lang aan. Susanne laat zich ook iets te veel meeslepen in haar close-uptic. In ‘Open Hearts' gaf dat nog een heel nieuwe dimensie aan de film, hier werken de close-ups iets minder poëtisch en zijn ze minder overtuigend. De ogen totdaaraantoe, maar wanneer ze ook close-ups begint te maken van afgeschoten wild (als een soort van onheilspellende voorbodes), gaat ze écht overdrijven en begint dat te storen.

‘After the Wedding' is een paradoxaal filmpje. De verhaallijn is voorspelbaar, het drama is allemaal wat te veel voor één gezin, maar toch kruipt de film stilletjes in je kleren en nestelt hij zich als een arrogante/onbekommerde kat achter je oren. We zijn er duidelijk ingeluisd.

Door Barbara Van Ransbeeck 29/07/2007 - categorie : classics -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (4) van anderen of geef uw mening