Regie en scenario: Gregory Nava
Met: Jennifer Lopez, Antonio Banderas, Maya Zapata, Martin Sheen, Sonia Braga e.a.
115 min. / USA / 2007

Het is nog niet eens een maand geleden dat de Nelson Mandalahagiografie  ‘Goodbye Bafana' onze zalen passeerde, en hier zijn ze alweer met het volgende o zo goed bedoelde maar o zo verkeerd uitgedraaide mensenrechtendrama. De filmindustrie is er blijkbaar achter gekomen dat het af en toe financieel rendabel is om een geweten te hebben, met als gevolg een resem projecten die je nog het best kunt omschrijven als Wereldwinkelcinema: het neemt zichzelf ongelooflijk serieus, het is ongelooflijk onder de indruk van z'n eigen politiek correcte agenda, maar om nu te zeggen dat het ook echt kwaliteit is, zou lichtjes overdreven zijn. ‘Bordertown' van regisseur Gregory Nava is een mengelmoes van ernstige thema's en goedkope thrillereffecten. De makers hebben duidelijk een enorm groot ei te leggen over de economische en seksuele uitbuiting van Mexicaanse vrouwen, maar komen als puntje bij paaltje komt niet verder dan Jennifer Lopez die samen met Antonio Banderas achtervolgd wordt door een wagen in een leegstaand warenhuis. Goede bedoelingen te over, maar hey, de weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen.

La Lopez speelt Lauren Fredericks, een harde onderzoeksjournaliste die door haar hoofdredacteur (Martin Sheen die vastgelijmd zit aan z'n telefoon) naar het grensstadje Juarez in Mexico wordt gestuurd. Verschillende Amerikaanse multinationals hebben fabrieken in Juarez, waar arbeidsters voor een hongerloontje lange shifts draaien om tv's en computers van de lopende band te doen rollen. Na hun uren lopen deze vrouwen dan ook nog eens het risico verkracht en vermoord te worden: in de laatste jaren, weet Martin Sheen te vertellen, zijn er 375 vrouwen van kant gemaakt, en dat is enkel wat de plaatselijke autoriteiten willen toegeven. Het ware aantal ligt waarschijnlijk dichter tegen de 5.000.

Lauren ontmoet in Juarez haar oude vlam en collega Diaz (Antonio Banderas), die tegenwoordig een plaatselijk krantje leidt. Samen vinden ze Eva, een zestienjarig meisje dat als bij wonder een verkrachting en moordpoging overleefde. Lauren en Diaz besluiten Eva te beschermen opdat ze zou kunnen getuigen tegen haar belagers.

Het is typisch voor de mentaliteit van dit soort films dat het verhaal niét over één van de uitgebuite vrouwen gaat, maar wel over een verwende westerse madam die tot diepe inzichten komt (net zoals ‘Goobye Bafana' niet over Nelson Mandela ging, maar wel over zijn blanke bewaker). De filmmakers kunnen het dan wel allemaal goed bedoelen, maar de slachtoffers van het verhaal voor zichzelf laten spreken zou schijnbaar overdreven zijn. (Het kàn nochtans anders; enkele jaren geleden verscheen de mooie film ‘Maria Full of Grace', die een Zuid-Amerikaanse drugkoerier volgde. Die film had geen westerse helden nodig om z'n punt duidelijk te maken.) ‘Bordertown' wil een lans breken voor meisjes zoals Eva, maar ondertussen wordt Eva wel gedegradeerd tot nevenpersonage in haar eigen drama, en mag ze tweede viool spelen naast Jenny from the block.

De politieke agenda van de film - die ongetwijfeld rechtvaardig is en nobel en al wat je wil - wordt verder in het gedrang gebracht door de dertien-in-een-dozijn thriller waarin hij verpakt wordt. Elk cliché van het genre is aanwezig, inclusief het jeugdtrauma van de heldin (sepia flash backs, yeah!), de minnaar van vroeger, het gevecht om journalistieke integriteit ("Mijn verhaal is de waarheid, het moét gedrukt worden!"), een bij de haren gesleurde seksscène en enkele actiescènes die routinematig worden afgeraffeld omdat ze er nu eenmaal bijhoren. Toppunt van ongeloofwaardigheid: Lopez gebruikt zichzelf als lokaas voor een stel verkrachters en moordenaars, enkel gewapend met een paar stenen in haar handtas. Sure, er zijn vrouwen die dat zouden doen, waarom niet? De filmmakers vinden zelfs de tijd voor een schaamteloze plug van de zanger Juanes, die zijn zomerhitje ‘Camisa Negra' mag komen zingen. Niet dat hij verder iets in de prent te zoeken heeft, hoor, maar het zal zijn bankrekening vast geen kwaad hebben gedaan.

‘Bordertown' wil heel graag een statement maken over een belangrijk onderwerp, maar struikelt continu over zijn eigen onnozele thrillerverhaal. Dat gebrek aan overtuigingskracht sleurt ook de rest van de thematiek de dieperik in: er is hier gewoon niets waar we in kunnen gelóven. Nog het minst van al in Jennifer Lopez zelf, die hier moet proberen om een straffe journaliste te spelen, maar er ten alle tijden blijft uitzien alsof ze rechtstreeks van bij de make-up artist komt.  Misschien binnenkort een film over Madame Curie met Paris Hilton in de hoofdrol?

Komt daar nog bij dat Gregory Nava om niet nader te verklaren redenen kiest voor een high definition fotografie die eigenlijk niets ter zake doet, maar wel voor een storend goedkope look zorgt tijdens de nachtscènes. Het zal wel weer de bedoeling zijn geweest om via die digitale fotografie een extra intimiteit te creëren met de personages, maar het eindresultaat is soms simpelweg lelijk. Tijdens de dagscènes is de visuele stijl wél oké, omdat het onderscheid met traditionele 35 mm-fotografie dan nauwelijks te merken is.

Voeg daar nog aan toe dat Nava er niet voor gemaakt is om actie te regisseren (die autoachtervolging is een lachertje) en dat het scenario naar het einde toe behoorlijk prekerig wordt (Martin Sheen steekt een monoloog af over het schielijk overlijden van de onderzoeksjournalistiek), en je hebt ‘Bordertown'. Een film die brandt van de ambitie om hier en nu ogenblikkelijk héél belangrijke dingen te vertellen, maar die blijft steken in z'n eigen conventionaliteit. Meer en meer krijg ik de indruk dat al die (al dan niet Amerikaanse) filmmakers die zonodig verhalen willen vertellen over wereldproblemen chronisch kampen met een tekort aan lef. Ze willen betekenisvol en diepgravend zijn, maar toch ook toegankelijk. Ze willen harde conclusies trekken, maar ook entertainment bieden. Ze willen een mokerslag toedienen, maar toch licht verteerbaar zijn. Dat conflict tussen nobele intenties en de wens om commercieel te blijven valt nauwelijks op te lossen, tenzij dan op één manier: kweek eens wat cojones en heb het lef om een film te maken die écht over je onderwerp gaat. Zoals het is, is ‘Bordertown' richtingloos, stuurloos en zinloos.

Door Dennis Van Dessel 25/04/2007 - categorie : movie -

verstuur dit artikel aan een vriend    Share on Facebook

 Lees de reacties (2) van anderen of geef uw mening